IMPERIUM ROMANUM

Niniejszy tekst ma na celu przybliżenie nieco symboliki, a także przyjrzenie się z bliższa jednej z najbardziej przerażających kar rzymskiego wymiaru sprawiedliwości. Poena cullei, czyli tak zwana kara worka, znana jest najpowszechniej jako ta, którą w starożytnym Rzymie ponosili ojcobójcy. Skazaniec był zaszywany w skórzanym worze wraz z towarzystwem czterech zwierząt – psa, małpy, węża oraz koguta. Następnie worek, wraz z żywą zawartością, wrzucano do rzeki. Lecz jest to tylko jedna z surowych twarzy rzymskiej sprawiedliwości, wymierzanej za sprawą poena cullei. Co wiemy o niej jeszcze?

Po wyparciu Pompejusza z Italii i pokonaniu wojsk pompejańskich w Hiszpanii, Juliusz Cezar musiał w końcu przenieść plan działań wojny domowej do Grecji i Macedonii - gdzie Pompejusz gromadził swoje główne wojska. Wiedząc, że Pompejusz posiada przewagę liczebną liczył się z wszelkim ryzykiem.

Marek Aureliusz urodził się 26 kwietnia 121 roku n.e. w południowej części Rzymu. Był jednym z najwybitniejszych i najlepiej wykształconych cesarzy Rzymu. Ze względu na swoje niezwykłe zainteresowanie filozofią, nazwany został „filozofem na tronie”.

Władze włoskiego miasta Nemi, znajdującego się 30 km od Rzymu, domagają się 30 mln odszkodowania od Niemiec, za zniszczenie pozostałości rzymskich statków Kaliguli w czasie II wojny światowej.

W starożytności mieszkańcy danego kraju (miasta) uważali swoje ziemie za centrum świata, posiadającego formę płaskiego dysku. Co więcej, krańce świata według nich zamieszkiwały tajemnicze istoty oraz barbarzyńcy, którzy byli zagrożeniem dla cywilizowanego świata.

Wódz rzymski Gajusz Juliusz Cezar, jako prokonsul Galii Przedalpejskiej w latach 58-51 p.n.e. podbił całą Galię, aż po kanał La Manche i Ocean Atlantycki. W międzyczasie podjął także próbę podbicia Brytanii i ziem za Renem, co spowodowało, że w samej Galii Rzymianie dysponowali mniejszymi siłami. Sytuację próbowali wykorzystać ambitni galijscy wodzowie, którzy w tym celu starali się zjednoczyć skłócone plemiona barbarzyńskie. Pierwsze próby były nieudane, lecz na początku 52 roku p.n.e. młody książę Arwernów – Wercyngetoryks ostatecznie zjednoczył siły. Stosując taktykę spalonej ziemi odniósł pewne sukcesy, przejściowo odcinając nawet główne siły Cezara w Galii Przedalpejskiej.

Dorobek Rzymian w kwestii kulinariów we wczesnej państwowości rzymskiej, a nawet w czasach zaawansowanej Republiki, był nad wyraz skromny. Z trudem zachowały się jakiekolwiek wzmianki o występowaniu zapisów kulinarnych w nieistniejących już dziełach Katona Starszego, a i te poświęcone były raczej związkom żywienia z rolnictwem, niż ucztowaniu i dogadzaniu sobie.

Flotę rzymską określano w antycznym Rzymie zwrotem clasis. Jej główne ośrodki znajdowały się w Rawennie i Misenum, mniejsze zaś w niektórych prowincjach nadmorskich i na Renie oraz Dunaju. Marynarze rekrutowali się z najniższych grup społeczeństwa rzymskiego, nawet spośród niewolników. Od czasów Klaudiusza we flocie mogli służyć tylko wyzwoleńcy i mieszkańcy nadmorskich prowincji. Dowódcami (praefecti classis) byli za Oktawiana Augusta jeszcze wyzwoleńcy, później ekwici.

W starożytnym Rzymie o psach pisano stosunkowo dużo i raczej pochlebnie. Było to zwierzę wszechobecne w kulturze i w życiu codziennym Rzymian i mieszkańców Imperium Romanum. Pisali o nim Pliniusz Starszy, Cyceron, Columella, Katon Starszy i wielu innych, mniej sławnych autorów.

Gracjan (Flavius Gratianus) urodził się 18 kwietnia lub 23 maja 359 roku n.e. w Sirmium (obecnie Sremska Mitrovica, Serbia). Gracjan był rzymskim cesarzem od 367 do swojej śmierci w 383 roku n.e. Był najstarszym synem Walentyniana I oraz Mariny Sewery.

Boudika, której imię oznacza Zwycięstwo (znana również jako Budyka lub Boadicea), była celtycką królową, która w 60 lub 61 r. n.e. zbuntowała się przeciwko rzymskiej władzy w starożytnej Brytanii. Z informacji uzyskanych na jej temat od starożytnych historyków rzymskich – Tacyta i Cassiusa Dio wynika, że niewiele wiadomo na temat wcześniejszego życia tej celtyckiej władczyni.

Jugurta (urodził się około 160 r p.n.e. zmarł w 104 r. p.n.e) był wnukiem Masynissy, czyli władcy Numidii który pod koniec II wojny punickiej przeszedł na stronę Rzymu walnie przyczyniając się do zwycięstwa Scypiona Afrykańskiego Starszego odniesionego nad Hannibalem w bitwie pod Zamą w 202 r. p.n.e. i który w uznaniu za to uzyskał koronę Numidii.