Lappko

Od ubiegłego roku przygotowywałem się do wyjazdu do Kanady. Wielu z Was śledziło ten proces od samego początku i wie, ile pracy kosztowały mnie przygotowania oraz planowanie całej logistyk. Niestety w ostatnich tygodniach musiałem zmierzyć się z rzeczywistością.

Gdy człowiek po raz pierwszy opanował niecenie ognia metodą uderzeniową, wkroczył na zupełnie nowy teren — wymagający, ale przełomowy. W tej niepozornej czynności, opartej na wykorzystaniu krzesiwa kowalskiego, spotkały się bowiem trzy dziedziny: zaawansowana metalurgia, praktyczna znajomość geologii oraz biologii.

Decyzja o tym, gdzie rzucimy kotwicę na nocleg płynąc kajakiem, dmuchańcem czy kanu, to moment, który w dużej mierze definiuje charakter całej naszej wyprawy. Każdy wodniak staje przed podstawowym wyborem: biwakować „na dziko” czy może jednak postawić na obozowanie zorganizowane.

Pora na kolejny update — kilka słów o ostatnich dniach i o tym, co działo się w tle przygotowań do powrotu w teren. Bez zbędnego rozciągania, ale uczciwie i konkretnie.

Wielu z nas, jeszcze zanim postawi pierwszy krok na szlaku, siada na moment i rozprawia w głowie: co właściwie zabrać ze sobą. Co należy do kategorii rzeczy niezbędnych, a co jest jedynie zbędnym luksusem, którego ciężar niepotrzebnie obciąży plecy. To kalkulacja pozornie prosta, a jednak w praktyce wymagająca pewnej dozy chłodnego osądu. Podobny dylemat dotyczy siekiery – narzędzia absolutnie podstawowego, które każdy, kto rusza w teren, powinien mieć przy sobie.

Minął oto kolejny tydzień zażartych przygotowań do powrotu w teren. Był to czas nader pracowity, w którym nie tylko trudziłem się przy szyciu, lecz także z niemałym wysiłkiem planowałem i tworzyłem dla Was nowe treści. Dziś nadeszła pora na kolejny raport z moich zmagań – krótko, zwięźle i bez zbędnych ceregieli.

Mój rynsztunek służący przetwarzaniu i konserwacji żywności, a także jej przechowywaniu, gotowaniu i samym posiłkom, jest (mówiąc skromnie) dość rozbudowany. Jako że swe szlaki przemierzam głównie w canoe, za swego rodzaju bazę do przechowywania prowiantu obrałem dwie...

Nazajutrz po zimowym uśpieniu przyroda powoli budzi się do życia, a to niechybny znak, że wielkimi krokami zbliża się ku nam wiosna. Gdy słońce zaczyna odważniej naciskać na masy mroźnego powietrza, w naszych sercach kiełkuje myśl o nadchodzącym sezonie – i słusznie, albowiem już teraz można powoli szykować się do pierwszych zbiorów.

Budowanie rynsztunku to dla mnie proces znacznie głębszy aniżeli prozaiczne pakowanie plecaka; to świadome przygotowywanie się na wyzwania, jakie rzuca przygoda i dzika natura, a nade wszystko – gruntowne poznanie własnego wnętrza i potrzeb. Zanim więc pierwsza rzecz spocznie w moich tobołkach, każdorazowo zadaję sobie pytanie, z jakimi to przeciwnościami przyjdzie mi się mierzyć w głębokiej kniei. Moim celem niezmiennie pozostaje pełna niezależność i gotowość na każdy los, jaki może mnie spotkać na szlaku wiodącym hen, z dala od cywilizacji. Dziś chciałbym wyjawić Wam swoją metodę na to, jak kompletuję ekwipunek na wyprawy trwające długie miesiące.

Pomyśl tylko, Czytelniku, przed jakim wyzwaniem stajemy, gdy obozując w dziczy przez długi czas, musimy zmierzyć się z widmem stale kurczących się zapasów żywności. A do sklepu koszmarnie daleko… Spójrzmy na ten stan z punktu widzenia sprawnego stratega: przetrwanie wymaga tu uzupełnienia spiżarni o białko, tłuszcz i witaminy. W dziczy najłatwiej o ryby, dlatego są naszym filarem – najlepiej te tłuste, jak pstrąg czy lipień.

Ewolucja człowieka tam, na mroźnych szerokościach Alaski, Kanady i Skandynawii, wymusiła powstanie unikalnych adaptacji metabolicznych. Wszak tylko one pozwoliły na przetrwanie w świecie, gdzie węglowodany pochodzenia roślinnego właściwie nie istnieją przez większość roku. Natura nie zna kompromisów; albo się dostosujesz, albo znikasz.

Kilka lat spędzonych na północy pokazało mi wiele — między innymi w kwestii schronienia. Jeszcze przed wyprawą na północ Europy, z zapartym tchem, skonstruowałem swój namiot typu Baker Tent, który zaimpregnowałem pastą na bazie wosku pszczelego, oleju i parafiny. Wówczas wydawał mi się projektem dopracowanym, solidnym, na lata. Rzeczywistość jednak okazała się bezlitosna.