Zanim pojawiły się mapy, granice i nazwy państw, istniał układ wód: jezior, rzek i przenosek, które wyznaczały naturalne kierunki przemieszczania się ludzi przez kontynent północnoamerykański. To nimi poruszali się pierwsi mieszkańcy tych ziem, a później voyageurs, traperzy i handlarze futrami — nie dlatego, że były łatwe, ale dlatego, że były możliwe. Trasa z Toronto do ujścia rzeki Yukon w Alakanuk nie jest więc projektem symbolicznym ani wymyśloną osią narracyjną. Jest logiczną linią wynikającą z geografii. Łączy system Wielkich Jezior z interiorem Kanady, dorzecze Atlantyku z Arktyką, a dalej z Morzem Beringa. Każdy jej fragment był już kiedyś używany — czasem intensywnie, czasem tylko przez nielicznych — ale zawsze z tego samego powodu: nie istniała inna droga.
