Lappko

Kolejne rozdziały nowo powstającej książki!

Gdy człowiek po raz pierwszy opanował niecenie ognia metodą uderzeniową, wkroczył na zupełnie nowy teren — wymagający, ale przełomowy. W tej niepozornej czynności, opartej na wykorzystaniu krzesiwa kowalskiego, spotkały się bowiem trzy dziedziny: zaawansowana metalurgia, praktyczna znajomość geologii oraz biologii.

Decyzja o tym, gdzie rzucimy kotwicę na nocleg płynąc kajakiem, dmuchańcem czy kanu, to moment, który w dużej mierze definiuje charakter całej naszej wyprawy. Każdy wodniak staje przed podstawowym wyborem: biwakować „na dziko” czy może jednak postawić na obozowanie zorganizowane.

Pora na kolejny update — kilka słów o ostatnich dniach i o tym, co działo się w tle przygotowań do powrotu w teren. Bez zbędnego rozciągania, ale uczciwie i konkretnie.

Wielu z nas, jeszcze zanim postawi pierwszy krok na szlaku, siada na moment i rozprawia w głowie: co właściwie zabrać ze sobą. Co należy do kategorii rzeczy niezbędnych, a co jest jedynie zbędnym luksusem, którego ciężar niepotrzebnie obciąży plecy. To kalkulacja pozornie prosta, a jednak w praktyce wymagająca pewnej dozy chłodnego osądu. Podobny dylemat dotyczy siekiery – narzędzia absolutnie podstawowego, które każdy, kto rusza w teren, powinien mieć przy sobie.

W budowie pułapki zamek (snare lock) stanowi, nie boję się tego powiedzieć, krytyczny element wykonawczy. W tym wpisie przyjrzymy się kilku popularnym konstrukcjom.

Minął oto kolejny tydzień zażartych przygotowań do powrotu w teren. Był to czas nader pracowity, w którym nie tylko trudziłem się przy szyciu, lecz także z niemałym wysiłkiem planowałem i tworzyłem dla Was nowe treści. Dziś nadeszła pora na kolejny raport z moich zmagań – krótko, zwięźle i bez zbędnych ceregieli.

Mój rynsztunek służący przetwarzaniu i konserwacji żywności, a także jej przechowywaniu, gotowaniu i samym posiłkom, jest (mówiąc skromnie) dość rozbudowany. Jako że swe szlaki przemierzam głównie w canoe, za swego rodzaju bazę do przechowywania prowiantu obrałem dwie...

Przede wszystkim – w traperskim rzemiośle nie istnieje podział na linki właściwe i niewłaściwe. Jest tylko umiejętny dobór do sytuacji, lub nieumiejętny. Cały sekret tkwi bowiem w odpowiednim ich doborze do konkretnej sytuacji, w której przyjdzie nam się zmierzyć – każdy cel i każde zastosowanie wymagają od trapera innej oręży.

Nazajutrz po zimowym uśpieniu przyroda powoli budzi się do życia, a to niechybny znak, że wielkimi krokami zbliża się ku nam wiosna. Gdy słońce zaczyna odważniej naciskać na masy mroźnego powietrza, w naszych sercach kiełkuje myśl o nadchodzącym sezonie – i słusznie, albowiem już teraz można powoli szykować się do pierwszych zbiorów.

Budowanie rynsztunku to dla mnie proces znacznie głębszy aniżeli prozaiczne pakowanie plecaka; to świadome przygotowywanie się na wyzwania, jakie rzuca przygoda i dzika natura, a nade wszystko – gruntowne poznanie własnego wnętrza i potrzeb. Zanim więc pierwsza rzecz spocznie w moich tobołkach, każdorazowo zadaję sobie pytanie, z jakimi to przeciwnościami przyjdzie mi się mierzyć w głębokiej kniei. Moim celem niezmiennie pozostaje pełna niezależność i gotowość na każdy los, jaki może mnie spotkać na szlaku wiodącym hen, z dala od cywilizacji. Dziś chciałbym wyjawić Wam swoją metodę na to, jak kompletuję ekwipunek na wyprawy trwające długie miesiące.

Zastanówmy się jak precyzyjną architekturę systemów łownych musiał wypracować współczesny traper, by skutecznie rzucić wyzwanie naturze. Spójrzmy na to z punktu widzenia konstrukcji linek, gdzie o ostatecznym sukcesie połowowym decydują ich właściwości mechaniczne. W tej technicznej rozgrywce dominują dwie konfiguracje splotu: 1x19 oraz 7x7. To właśnie w ich strukturze zapisana jest skuteczność, która pozwala nam na skuteczne i etyczne połowy.