Lappko

Dzisiejsze podejście do sztuki przetrwania i zdobywania jedzenia poza cywilizacją to pole zderzenia dwóch zupełnie różnych filozofii. Z jednej strony mamy tę głęboko zakorzenioną w popkulturze, niemal sielską wizję romantycznego bushcraftera, który za pomocą noża i darów lasu konstruuje misterne mechanizmy z drewna. Z drugiej strony stoi chłodny pragmatyzm techniki traperskiej, oparty na materiałoznawstwie, twardej fizyce i bezlitosnej kalkulacji energetycznej.

Kilka lat spędzonych na północy pokazało mi wiele — między innymi w kwestii schronienia. Jeszcze przed wyprawą na północ Europy, z zapartym tchem, skonstruowałem swój namiot typu Baker Tent, który zaimpregnowałem pastą na bazie wosku pszczelego, oleju i parafiny. Wówczas wydawał mi się projektem dopracowanym, solidnym, na lata. Rzeczywistość jednak okazała się bezlitosna.

Zanim pojawiły się mapy, granice i nazwy państw, istniał układ wód: jezior, rzek i przenosek, które wyznaczały naturalne kierunki przemieszczania się ludzi przez kontynent północnoamerykański. To nimi poruszali się pierwsi mieszkańcy tych ziem, a później voyageurs, traperzy i handlarze futrami — nie dlatego, że były łatwe, ale dlatego, że były możliwe. Trasa z Toronto do ujścia rzeki Yukon w Alakanuk nie jest więc projektem symbolicznym ani wymyśloną osią narracyjną. Jest logiczną linią wynikającą z geografii. Łączy system Wielkich Jezior z interiorem Kanady, dorzecze Atlantyku z Arktyką, a dalej z Morzem Beringa. Każdy jej fragment był już kiedyś używany — czasem intensywnie, czasem tylko przez nielicznych — ale zawsze z tego samego powodu: nie istniała inna droga.