Lappko

Wielu z nas, jeszcze zanim postawi pierwszy krok na szlaku, siada na moment i rozprawia w głowie: co właściwie zabrać ze sobą. Co należy do kategorii rzeczy niezbędnych, a co jest jedynie zbędnym luksusem, którego ciężar niepotrzebnie obciąży plecy. To kalkulacja pozornie prosta, a jednak w praktyce wymagająca pewnej dozy chłodnego osądu. Podobny dylemat dotyczy siekiery – narzędzia absolutnie podstawowego, które każdy, kto rusza w teren, powinien mieć przy sobie.

Mój rynsztunek służący przetwarzaniu i konserwacji żywności, a także jej przechowywaniu, gotowaniu i samym posiłkom, jest (mówiąc skromnie) dość rozbudowany. Jako że swe szlaki przemierzam głównie w canoe, za swego rodzaju bazę do przechowywania prowiantu obrałem dwie...

Budowanie rynsztunku to dla mnie proces znacznie głębszy aniżeli prozaiczne pakowanie plecaka; to świadome przygotowywanie się na wyzwania, jakie rzuca przygoda i dzika natura, a nade wszystko – gruntowne poznanie własnego wnętrza i potrzeb. Zanim więc pierwsza rzecz spocznie w moich tobołkach, każdorazowo zadaję sobie pytanie, z jakimi to przeciwnościami przyjdzie mi się mierzyć w głębokiej kniei. Moim celem niezmiennie pozostaje pełna niezależność i gotowość na każdy los, jaki może mnie spotkać na szlaku wiodącym hen, z dala od cywilizacji. Dziś chciałbym wyjawić Wam swoją metodę na to, jak kompletuję ekwipunek na wyprawy trwające długie miesiące.

Kilka lat spędzonych na północy pokazało mi wiele — między innymi w kwestii schronienia. Jeszcze przed wyprawą na północ Europy, z zapartym tchem, skonstruowałem swój namiot typu Baker Tent, który zaimpregnowałem pastą na bazie wosku pszczelego, oleju i parafiny. Wówczas wydawał mi się projektem dopracowanym, solidnym, na lata. Rzeczywistość jednak okazała się bezlitosna.