Lappko

Na nowo otwarłem profil na Instagramie! Będę tam publikował najciekawsze zdjęcia, które wykonam podczas nowej wyprawy. Miejsca które odwiedzamy, to co dzieje się po drodze oraz różne momenty i przygody, których doświadczamy podczas wyprawy.

Minęły już dwa tygodnie, odkąd wsiadłem do pociągu i ruszyłem w stronę Finlandii. W głowie kłębiły się dziesiątki myśli. Wątpliwości, czy to dobry kierunek. Smutek, że pierwotny plan nie wypalił. Nerwy, czy podróż przebiegnie zgodnie z planem i czy coś się nie wysypie. Wszak logistyka tej wyprawy nie należała do najłatwiejszych ani najtańszych. Kiedy jednak dotarłem na miejsce i odebrałem od spedytora swój ekwipunek, na głowie zrobiło się luźniej. Oczy wreszcie nakarmiłem krajobrazami północy i znów znalazłem się tam, gdzie kocham być. W lesie borealnym.

Zapis śladu w formacie GPX. Ostatnie dwa tygodnie podróży.

Od ubiegłego roku przygotowywałem się do wyjazdu do Kanady. Wielu z Was śledziło ten proces od samego początku i wie, ile pracy kosztowały mnie przygotowania oraz planowanie całej logistyk. Niestety w ostatnich tygodniach musiałem zmierzyć się z rzeczywistością.

Gdy człowiek po raz pierwszy opanował niecenie ognia metodą uderzeniową, wkroczył na zupełnie nowy teren — wymagający, ale przełomowy. W tej niepozornej czynności, opartej na wykorzystaniu krzesiwa kowalskiego, spotkały się bowiem trzy dziedziny: zaawansowana metalurgia, praktyczna znajomość geologii oraz biologii.

Decyzja o tym, gdzie rzucimy kotwicę na nocleg płynąc kajakiem, dmuchańcem czy kanu, to moment, który w dużej mierze definiuje charakter całej naszej wyprawy. Każdy wodniak staje przed podstawowym wyborem: biwakować „na dziko” czy może jednak postawić na obozowanie zorganizowane.

Pora na kolejny update — kilka słów o ostatnich dniach i o tym, co działo się w tle przygotowań do powrotu w teren. Bez zbędnego rozciągania, ale uczciwie i konkretnie.

Wielu z nas, jeszcze zanim postawi pierwszy krok na szlaku, siada na moment i rozprawia w głowie: co właściwie zabrać ze sobą. Co należy do kategorii rzeczy niezbędnych, a co jest jedynie zbędnym luksusem, którego ciężar niepotrzebnie obciąży plecy. To kalkulacja pozornie prosta, a jednak w praktyce wymagająca pewnej dozy chłodnego osądu. Podobny dylemat dotyczy siekiery – narzędzia absolutnie podstawowego, które każdy, kto rusza w teren, powinien mieć przy sobie.

Minął oto kolejny tydzień zażartych przygotowań do powrotu w teren. Był to czas nader pracowity, w którym nie tylko trudziłem się przy szyciu, lecz także z niemałym wysiłkiem planowałem i tworzyłem dla Was nowe treści. Dziś nadeszła pora na kolejny raport z moich zmagań – krótko, zwięźle i bez zbędnych ceregieli.

Mój rynsztunek służący przetwarzaniu i konserwacji żywności, a także jej przechowywaniu, gotowaniu i samym posiłkom, jest (mówiąc skromnie) dość rozbudowany. Jako że swe szlaki przemierzam głównie w canoe, za swego rodzaju bazę do przechowywania prowiantu obrałem dwie...

Nazajutrz po zimowym uśpieniu przyroda powoli budzi się do życia, a to niechybny znak, że wielkimi krokami zbliża się ku nam wiosna. Gdy słońce zaczyna odważniej naciskać na masy mroźnego powietrza, w naszych sercach kiełkuje myśl o nadchodzącym sezonie – i słusznie, albowiem już teraz można powoli szykować się do pierwszych zbiorów.

Budowanie rynsztunku to dla mnie proces znacznie głębszy aniżeli prozaiczne pakowanie plecaka; to świadome przygotowywanie się na wyzwania, jakie rzuca przygoda i dzika natura, a nade wszystko – gruntowne poznanie własnego wnętrza i potrzeb. Zanim więc pierwsza rzecz spocznie w moich tobołkach, każdorazowo zadaję sobie pytanie, z jakimi to przeciwnościami przyjdzie mi się mierzyć w głębokiej kniei. Moim celem niezmiennie pozostaje pełna niezależność i gotowość na każdy los, jaki może mnie spotkać na szlaku wiodącym hen, z dala od cywilizacji. Dziś chciałbym wyjawić Wam swoją metodę na to, jak kompletuję ekwipunek na wyprawy trwające długie miesiące.