Pełnia Literatury. Nocny podcast literacki

O wezwaniu, hojności i aktywnym stosunku do świata. O poezji jako formie poznania. O słuchaniu głosów w ciemności.

O wiośnie, ucieczce w inne życie i kilku jego tajemnicach. O kodzie prywatności i świecie, który będzie taki sam do końca.

O „sekretach niegdysiejszych namiętności i omyłek pewnego martwego zbutwiałego kobiecego ciała” – oraz podobnych mu męskich ciał.

O radości pod którą kryje się rozpacz, a pod rozpaczą – radość.

O sztuce kopania, poecie bagien i tajemniczym pośredniku.

O tym, czego nie można powiedzieć i próbie uleczenia, usprawiedliwienia.

O próbie ratowania duszy i przedstawieniach intelektualnej komiwojażerki. O elicie i wykluczonych, których łączy pełnia istnienia, a dzieli zbrodnia. O nieoczekiwanej teofanii.

O poszukiwaniu ocalenia, które okazuje się ocalaniem, realnym potopie i arce budowanej we śnie.

O późnych przygodach umysłu i wrażliwości. O lęku przed posthumanistyczną rzeczywistością i trosce o świat zastępującej troskę o siebie. O pozycji i znaczeniu słowa „wystarczy”.

O ruchliwej duszy cesarza, racjonalnej utopii, boskiej naturze rzeczy. O arcydziele szczęścia, Antinousie i otwartych oczach.

O monologach toczonych w samotności i późnym autoportrecie z czasem.

SPECJALNY PATRONITE (7): Różewicz – Wiersze o Nowosielskim