Pełnia Literatury. Nocny podcast literacki

O świecie wojny jako przestrzeni dla paraboli. O trudzie istnienia, który trzeba uzasadnić, potrzebie odrodzenia i złu niszczącym siebie samo.

O odkryciu poety, jego prywatnej mitologii. O hymnie i „możliwości” – również możliwości jego ironicznej lektury.

O poezji protestu, wspólnocie jej czytelniczek/czytelników i osiąganej przez nich względnej wolności bez spokoju.

O „płomieniu, który myśli”, estetyzmie jako formie buntu i antyfilozoficznej filozofii.

O uroku indywidualizmu, narracji autobiograficznej, afirmacji świata na dnie społecznym i życiowym.

O etycznym wyborze wejścia w świat haiku, rzeczywistości nieprzedstawionej i lustrze tych wierszy.

O polskiej odmianie egzystencjalizmu i takim szepcie, który jest w stanie na chwilę nas zatrzymać.

O „zapobieganiu wyjałowieniu duszy”, hymnie i nowej jaskini Platona.

O rzeczywistości zdegradowanej i zniszczonej, bogatej w znaczenia, tajemniczej i cywilnej prozie jako świadectwie wojny.

O „znaku przeciw rozpaczy”, poetce-amazonce, a przede wszystkim jednoczesności światów, czasów, jawy i snów.

O mówieniu do siebie, pożegnaniu z pisaniem i przewadze „więcej” nad „nic”.

O podróżnych fetyszach, domysłach i doświadczeniu przybysza z przyszłości oraz „gorszej Europie” i samoobronie społeczeństw środka.