Strategy&Future

Bachantki, zwane również menadami, były czcicielkami i piewczyniami starożytnego kultu greckiego boga płodności, wina i wszelkiej rozpusty Dionizosa, zwanego też Bachusem. Bachantki określano jako kobiety zdziczałe, rozszalałe i… wolne. Nie obowiązywały ich bowiem żadne reguły. Podczas Wielkich Dionizjów, czyli święta obchodzonego w Atenach na przełomie marca i kwietnia, mieszkańcy Hellady symbolicznie odrzucali ograniczenia – w ramach ustalonych odgórnie ram i tradycji.

Bachantki, zwane również menadami, były czcicielkami i piewczyniami starożytnego kultu greckiego boga płodności, wina i wszelkiej rozpusty Dionizosa, zwanego też Bachusem. Bachantki określano jako kobiety zdziczałe, rozszalałe i… wolne. Nie obowiązywały ich bowiem żadne reguły. Podczas Wielkich Dionizjów, czyli święta obchodzonego w Atenach na przełomie marca i kwietnia, mieszkańcy Hellady symbolicznie odrzucali ograniczenia – w ramach ustalonych odgórnie ram i tradycji.

Jacek Bartosiak opowiada o książce „Paliwo dla dominacji. O ekonomicznych podstawach supremacji geopolitycznej” pod redakcją Tomasza Grzegorza Grossego.

Życzyłbym sobie, by nasz kraj i nasi politycy byli w stanie tak samo o nas zadbać…

Jacek Bartosiak opowiada o „Pamiętnikach króla Stanisława Augusta”.

Jacek Bartosiak recenzuje książkę pt. „Operation Paperclip” Annie Jacobsen.

Włoski prozaik i eseista Italo Calvino w jednym ze swoich tekstów wspomina swą młodość w pierwszej połowie XX wieku, pisząc: „Był taki czas, kiedy dla mnie – i dla wielu moich rówieśników i ludzi młodszych – Hemingway był bogiem”. Ernest Hemingway do dziś jawi się niczym mityczna postać literatury światowej: jowialny Amerykanin, wzór męskości, człowiek odważny, silny, niemal niezłomny; bokser, myśliwy, żeglarz, żołnierz i wreszcie pisarz, któremu nieobce były wojenne fronty, afrykańska sawanna czy bezmiar światowego oceanu, z którym mierzył się jak równy z równym.

Włoski prozaik i eseista Italo Calvino w jednym ze swoich tekstów wspomina swą młodość w pierwszej połowie XX wieku, pisząc: „Był taki czas, kiedy dla mnie – i dla wielu moich rówieśników i ludzi młodszych – Hemingway był bogiem”. Ernest Hemingway do dziś jawi się niczym mityczna postać literatury światowej: jowialny Amerykanin, wzór męskości, człowiek odważny, silny, niemal niezłomny; bokser, myśliwy, żeglarz, żołnierz i wreszcie pisarz, któremu nieobce były wojenne fronty, afrykańska sawanna czy bezmiar światowego oceanu, z którym mierzył się jak równy z równym. Człowiek gigant, którego publiczne oblicze z czasem stało się ucieleśnieniem obrazu stoickiej męskości – spokojnej, pewnej, stabilnej, zawiniętej w ciepły sweter i poczucie równowagi.

Jacek Bartosiak o książce Aleksandra Bocheńskiego pt. „Dzieje głupoty w Polsce”, czyli o naszych powstaniach, wojnach i położeniu między Rosją a Niemcami.

W przedmowie do „Pożegnania jesieni” stoi jak wół: „Babranie się w autorze à propos jego utworu jest niedyskretne, niestosowne, niedżentelmeńskie” – a jednak pisać o twórczości Witkacego, pomijając jego samego, wydaje się rzeczą niepoprawną. Wielki artysta, wielki pisarz, polemista, narkoman, indywidualista… Prześmiewczy katastrofista i wizjoner, którego życie naznaczone było sztuką: sztuką nieuchwytną, choć zawsze obecną, wymagającą wyrzeczeń, zachęcającą do eksperymentu. Sztuką wywodzącą się i z duszy, i z intelektu, myślącą kształtem i formami.

W przedmowie do „Pożegnania jesieni” stoi jak wół: „Babranie się w autorze à propos jego utworu jest niedyskretne, niestosowne, niedżentelmeńskie” – a jednak pisać o twórczości Witkacego, pomijając jego samego, wydaje się rzeczą niepoprawną. Wielki artysta, wielki pisarz, polemista, narkoman, indywidualista… Prześmiewczy katastrofista i wizjoner, którego życie naznaczone było sztuką: sztuką nieuchwytną, choć zawsze obecną, wymagającą wyrzeczeń, zachęcającą do eksperymentu. Sztuką wywodzącą się i z duszy, i z intelektu, myślącą kształtem i formami.

Jacek Bartosiak o książce Jerzego Giedroycia pt. „Autobiografia na cztery ręce”.