Strategy&Future

Kilka osób wyraziło zainteresowanie, aby przybliżyć trochę zagadnienia związane z atakami sieciowymi w Internecie, w szczególności tymi nastawionymi na sparaliżowanie całej infrastruktury krajowej. Postaram się przedstawić Państwu ten temat tak, aby opis nie był zbyt techniczny (proszę wybaczyć niektóre uproszczenia) i skupiał się na najważniejszych aspektach, pomijając jednocześnie przypadki brzegowe i sytuacje wyjątkowe. Tekst podzieliłem na dwie części: pierwsza to wprowadzenie ogólne, omawiające trzy najważniejsze elementy sieci Internet, w drugiej omówiona została kwestia samych ataków.

Ihor Kabanenko is a retired admiral with the Ukrainian Navy. From 1983 to 1990, he served in the Soviet Navy in various positions up to Commander of the ship and Chief of Staff of Missile Ships Division. Since 1993, he served in the Ukrainian Armed Forces. He was appointed to the positions of Chief of Operations and Chief of Staff of the Ukrainian Navy, the Military Representative of Ukraine to NATO, Chief of Operations of the Ukrainian Armed Forces, and the First Deputy Chief of Defence. He retired in 2013, with the rank of Admiral. From May to August 2014, Admiral Kabanenko served as the Ukrainian Deputy Minister of Defense, and from August to October 2014—as Deputy Minister of Defense of Ukraine for European Integration. Currently, he is the president of UA.RPA (Ukrainian Advanced Research Project Agency), which focuses on high-tech solutions and products for defense.

Z przyczyn niezależnych od siebie w dzisiejszym „Weekly Brief” jego zwyczajowy autor pełnił jedynie funkcję konsultacyjno-doradczą. W przyszłym tygodniu powrócimy do normalnej objętości „Weekly Brief”.

The surprisingly consistent ability of the Great Game players is to forget Afghan lessons. There is reason to believe that this forgetfulness cost the life of the Soviet Union. Leontiev February 1879 witnessed the worst that can happen in any Afghan war: rapid and complete success at the start. That is, the Russians did exactly what Brzezinski succeeded in a hundred years later – they dragged the British into Afghanistan. Leontiev

Podejście do Warszawy od południa, czyli Pilica jako przeszkoda operacyjna na polskim teatrze wojny. Autor filmu Hubert Walas.

Jak pisałem poprzednio, martwimy się nad Wisłą, co z amerykańskimi gwarancjami bezpieczeństwa za rządów nowej administracji w Waszyngtonie. Ale to nie wszystko. Nawet w wypadku podtrzymania zaangażowania USA w relacje z Polską zachodzi konieczność udzielenia odpowiedzi na nurtujące od dawna pytanie, czy formuła wyłącznie „lekkiej” obecności USA (a taka jest obecnie) obsługuje podstawowe interesy Rzeczypospolitej w obliczu przebudowy ładu światowego.

As I wrote earlier, we are worried on the Vistula River about American security guarantees under the new administration in Washington. But this is not everything. Even if the US involvement in relations with Poland is maintained, it is necessary to answer a question that has long been troubling us: Does the formula of the “light” US footprint (as is currently the case) support the basic interests of Poland in the face of the reconstruction of the world order?

Opened in December 2005, the Donghai Bridge — connecting mainland Shanghai with a new deepwater container port on the islands of Yangshan in Hangzhou Bay 32.5km away — was not the world’s longest cross-water bridge. The Lake Pontchartrain Causeway in New Orleans, completed in the 1960s, was longer. But Donghai (meaning East China Sea) Bridge was a very concrete symbol of China’s ambitions to dominate world trade.

The Baltic Sea “turns” near the mouths of the Vistula and the Niemen to the north at the very length in which the Black Sea as the most distant outlet of the Mediterranean Sea extends far to the north. The Baltic-Black Sea Bridge (aka Intermarium) is located here. Our place in the world. (film by Hubert Walas)

Białoruś po wyborach prezydenckich. Wstęp do książki „Iluzja wolnej Białorusi. Jak walcząc o demokrację można utracić ojczyznę” Marka Budzisza

Weekly Brief 5–11.12.2020

W latach 1989–1991 strategiczna mapa Eurazji uległa fundamentalnej przemianie. Kraje Bloku Wschodniego, niegdyś odgrodzone żelazną kurtyną, ponownie otworzyły się na rynki międzynarodowe. Popyt na konwencjonalne siły zbrojne spadł wraz ze spadkiem prawdopodobieństwa konfrontacji zbrojnej pomiędzy NATO a państwami Układu Warszawskiego. Dwie największe potęgi atomowe – Stany Zjednoczone i Federacja Rosyjska – mogły właściwie uznać swoją broń jądrową za zbędną lub co najmniej nadmiarową.