Zwierzęta są głupie i rośliny też

Rodezjan wygląda jak nasterydowana sarna, której ktoś nasikał na plecy. Jedyny dopuszczalny kolor to „pszeniczny”, czyli po prostu rudy, tylko w różnych dziwnych odcieniach.

Jezu, jaki kurdupel. I nie dość, że ratlerek, to w dodatku praski. Jakby miejscowych nie było. W sumie to nie ma. Są tylko niemieccy. Bo ratlerek praski to nie to samo co po prostu ratlerek, jak bywa nazywany pinczer miniaturowy. Ratlerek praski to jakieś pół niemieckiego.

Buldog francuski to nie jest francuski piesek. To znaczy jest, ale pochodzi z Anglii. Rasa powstała w XIX wieku w angielskim Nottingham. Tamtejsi rzemieślnicy hodowali miniaturowe buldogi angielskie jako psy do towarzystwa. A co to za towarzysz, co szczura nie pogoni? Dlatego buldożki były przyjaciółmi z benefitami pracowniczymi.

Kangal to biologiczna zagadka, niby pies a bydlę. To również samobieżny turecki system do odstraszania drapieżników szczytowych. A jak wiadomo, najlepsze odstraszanie to zjadanie.

Owczarek staroangielski w biegu wygląda jak wkurzona chmura deszczowa. Taka, która jeszcze nie zdecydowała, czy tylko zmoczy wszystko pod sobą, czy zamieni się w burzę z piorunami.

Shiba inu przypomina lisa, który rzucił czatowanie w krzakach na króliki na rzecz pewnego etatu u człowieka. W ramach solidarności z naturą postanowił jednak być uparty jak osioł i grzeczny jak dziecko na diecie czokoszokowej. To nie tak, że shiby nie da się opanować i zrobić z niego porządnego psobywatela. Da się. Wystarczy cierpliwość buddyjskiego mnicha i odwaga samuraja popełniającego rytualne bukkake.

Pekińczyk wygląda, jakby lew przeleciał małpę, a dziecko wychowali buddyjscy mnisi. I według Chińczyków tak właśnie było. Nie ściemniam. To znaczy, nie tym razem. Jest jeszcze wersja legendy, gdzie lew bzyknął motyla, ale bądźmy poważni, tak powstał Robert Makłowicz.

Corgi wyglądają jak bochenek z nóżkami, który wybrał wolność i gryzienie po kostkach. Albo jak utyty jamnik obłożony beżową wykładziną. Tymczasem, jeżeli wierzyć legendzie, psy corgi to wierzchowce walijskich wróżek. Wróżki z ludu Tylwyth Teg jeździły na nich do bitwy, używały do ciągnięcia miniaturowych powozów i do zaganiania leśnego bydła. Sprawdziłem i niestety, nie chodzi o myśliwych.

Dog argentyński to nie jest pies dla starych ludzi. Ani dla młodych ludzi. To pies dla ludzi średnich. Takich, który są już doświadczeni w pieskowym rzemiośle, ale mocniejsze pociągnięcie za smycz nie pozbawi ich bioder. To również nie pies dla Brytyjczyków, Australijczyków, Duńczyków i Norwegów bo wszędzie tam trafił do indeksu psów zakazanych. W wielu innych krajach jest wpisany na listę psów niebezpiecznych. To również pies narodowy Argentyny.

Chow chow wygląda jak pompon uzależniony od denaturatu. Albo jak pers, którego tata puknął niedźwiedzia. Bo wiecie, jaki ma jęzor niedźwiedź polarny? Niebieski. Dokładnie taki jak chow chow. No i jeszcze żyrafa, shar pei i kilka gatunków bydła. Ciekawe, czy Zeus lubił jagodzianki…

Bernardyn to nie pies, tylko krowa, która zamiast mleka produkuje ślinę. Nie trzeba go nawet doić. Wystarczy założyć nowe dresy, a piesek zrobi faflami chlapokopter, zamieniając najbliższą okolicę w obraz Pollocka. Bo bernardyn, ze względu na zwisające poliki, nie jest w stanie połykać wszystkiego, co mu ślinianki na język przyniosą.

Airedale terier to król terierów. Koronę w psim świecie zdobywa się dokładnie tak samo jak przy pisuarze - wygrywa największy. Airedale to zdecydowanie najbardziej okazały terier na tym łez padole. Mierzy 58-61 cm w kłębie i waży 20-30 kilogramów. Po co robić takie wielkie teriery? W końcu ich zadaniem jest włażenie do nor, a nawet w XIX-wiecznej Anglii skąd pochodzi Airedale nie było już wtedy zbyt wielu leniwców olbrzymich.