Zwierzęta są głupie i rośliny też

Owczarek staroangielski w biegu wygląda jak wkurzona chmura deszczowa. Taka, która jeszcze nie zdecydowała, czy tylko zmoczy wszystko pod sobą, czy zamieni się w burzę z piorunami.

Shiba inu przypomina lisa, który rzucił czatowanie w krzakach na króliki na rzecz pewnego etatu u człowieka. W ramach solidarności z naturą postanowił jednak być uparty jak osioł i grzeczny jak dziecko na diecie czokoszokowej. To nie tak, że shiby nie da się opanować i zrobić z niego porządnego psobywatela. Da się. Wystarczy cierpliwość buddyjskiego mnicha i odwaga samuraja popełniającego rytualne bukkake.

Pekińczyk wygląda, jakby lew przeleciał małpę, a dziecko wychowali buddyjscy mnisi. I według Chińczyków tak właśnie było. Nie ściemniam. To znaczy, nie tym razem. Jest jeszcze wersja legendy, gdzie lew bzyknął motyla, ale bądźmy poważni, tak powstał Robert Makłowicz.

Corgi wyglądają jak bochenek z nóżkami, który wybrał wolność i gryzienie po kostkach. Albo jak utyty jamnik obłożony beżową wykładziną. Tymczasem, jeżeli wierzyć legendzie, psy corgi to wierzchowce walijskich wróżek. Wróżki z ludu Tylwyth Teg jeździły na nich do bitwy, używały do ciągnięcia miniaturowych powozów i do zaganiania leśnego bydła. Sprawdziłem i niestety, nie chodzi o myśliwych.

Dog argentyński to nie jest pies dla starych ludzi. Ani dla młodych ludzi. To pies dla ludzi średnich. Takich, który są już doświadczeni w pieskowym rzemiośle, ale mocniejsze pociągnięcie za smycz nie pozbawi ich bioder. To również nie pies dla Brytyjczyków, Australijczyków, Duńczyków i Norwegów bo wszędzie tam trafił do indeksu psów zakazanych. W wielu innych krajach jest wpisany na listę psów niebezpiecznych. To również pies narodowy Argentyny.

Chow chow wygląda jak pompon uzależniony od denaturatu. Albo jak pers, którego tata puknął niedźwiedzia. Bo wiecie, jaki ma jęzor niedźwiedź polarny? Niebieski. Dokładnie taki jak chow chow. No i jeszcze żyrafa, shar pei i kilka gatunków bydła. Ciekawe, czy Zeus lubił jagodzianki…

Bernardyn to nie pies, tylko krowa, która zamiast mleka produkuje ślinę. Nie trzeba go nawet doić. Wystarczy założyć nowe dresy, a piesek zrobi faflami chlapokopter, zamieniając najbliższą okolicę w obraz Pollocka. Bo bernardyn, ze względu na zwisające poliki, nie jest w stanie połykać wszystkiego, co mu ślinianki na język przyniosą.

Airedale terier to król terierów. Koronę w psim świecie zdobywa się dokładnie tak samo jak przy pisuarze - wygrywa największy. Airedale to zdecydowanie najbardziej okazały terier na tym łez padole. Mierzy 58-61 cm w kłębie i waży 20-30 kilogramów. Po co robić takie wielkie teriery? W końcu ich zadaniem jest włażenie do nor, a nawet w XIX-wiecznej Anglii skąd pochodzi Airedale nie było już wtedy zbyt wielu leniwców olbrzymich.

Basenji to psy niezwykle posłuszne – swoim własnym instynktom. Właściciel może je co najwyżej cmoknąć w 11 kilogramów pierwotnego zadka. To jedna z najstarszych ras na świecie; miała więc wystarczająco dużo czasu, żeby poznać się na człowieku.

Wyobraźcie sobie piękne, ośnieżone górskie zbocze. Białe kaskady połyskują w popołudniowym słońcu. Powietrze skrzy się od mrozu. I nagle górą wstrząsa dreszcz. Krzywizna zbocza wyostrza się, a wśród pierwotnych pomruków dobiegających z głębi górskich trzewi formuje się drugie wzgórze. Brązowe i ciepłe jak młoda ziemia. Owczarek podhalański właśnie nas*ał wam na wycieraczkę. Trzeba było słuchać, jak mówił, że chce na spacer.

Mops wygląda jak larwa. Konkretnie larwa barciaka większego, czyli mola woskowego. Mała czarna morda, płowe, pomarszczone ciałko – tylko jedna rzecz różni te dwa z pozoru identyczne stworzenia. Larwa w końcu z tego wyrośnie i zamieni się w pięknego motyla. No dobra: po prostu w motyla. Ale przynajmniej oczy jej nie wypadną, jak zarobi w potylicę za nas*anie do kapci. A mopsowi i owszem mogą (serio: wypadające gałki oczne to jedna z jego przypadłości).

Doberman wygląda jak rottweiler z anoreksją, który wciągnął o dwie kreski za dużo i nasłuchuje, czy policja nie podjeżdża pod klatkę. Jest czujny jak rencistka z wielkiej płyty i też reaguje na niesłyszalne dla ludzi dźwięki. Czasami wydaje mi się, że sam je sobie wymyśla, żeby mieć pretekst do narobienia rabanu na cały pion w bloku. W dodatku ubrał się w przyciasne skóry, jakby za chwilę miał wyjść do klubu techno w Berlinie.