Zwierzęta są głupie i rośliny też

Dog argentyński to nie jest pies dla starych ludzi. Ani dla młodych ludzi. To pies dla ludzi średnich. Takich, który są już doświadczeni w pieskowym rzemiośle, ale mocniejsze pociągnięcie za smycz nie pozbawi ich bioder. To również nie pies dla Brytyjczyków, Australijczyków, Duńczyków i Norwegów bo wszędzie tam trafił do indeksu psów zakazanych. W wielu innych krajach jest wpisany na listę psów niebezpiecznych. To również pies narodowy Argentyny.

Chow chow wygląda jak pompon uzależniony od denaturatu. Albo jak pers, którego tata puknął niedźwiedzia. Bo wiecie, jaki ma jęzor niedźwiedź polarny? Niebieski. Dokładnie taki jak chow chow. No i jeszcze żyrafa, shar pei i kilka gatunków bydła. Ciekawe, czy Zeus lubił jagodzianki…

Bernardyn to nie pies, tylko krowa, która zamiast mleka produkuje ślinę. Nie trzeba go nawet doić. Wystarczy założyć nowe dresy, a piesek zrobi faflami chlapokopter, zamieniając najbliższą okolicę w obraz Pollocka. Bo bernardyn, ze względu na zwisające poliki, nie jest w stanie połykać wszystkiego, co mu ślinianki na język przyniosą.

Airedale terier to król terierów. Koronę w psim świecie zdobywa się dokładnie tak samo jak przy pisuarze - wygrywa największy. Airedale to zdecydowanie najbardziej okazały terier na tym łez padole. Mierzy 58-61 cm w kłębie i waży 20-30 kilogramów. Po co robić takie wielkie teriery? W końcu ich zadaniem jest włażenie do nor, a nawet w XIX-wiecznej Anglii skąd pochodzi Airedale nie było już wtedy zbyt wielu leniwców olbrzymich.

Basenji to psy niezwykle posłuszne – swoim własnym instynktom. Właściciel może je co najwyżej cmoknąć w 11 kilogramów pierwotnego zadka. To jedna z najstarszych ras na świecie; miała więc wystarczająco dużo czasu, żeby poznać się na człowieku.

Wyobraźcie sobie piękne, ośnieżone górskie zbocze. Białe kaskady połyskują w popołudniowym słońcu. Powietrze skrzy się od mrozu. I nagle górą wstrząsa dreszcz. Krzywizna zbocza wyostrza się, a wśród pierwotnych pomruków dobiegających z głębi górskich trzewi formuje się drugie wzgórze. Brązowe i ciepłe jak młoda ziemia. Owczarek podhalański właśnie nas*ał wam na wycieraczkę. Trzeba było słuchać, jak mówił, że chce na spacer.

Mops wygląda jak larwa. Konkretnie larwa barciaka większego, czyli mola woskowego. Mała czarna morda, płowe, pomarszczone ciałko – tylko jedna rzecz różni te dwa z pozoru identyczne stworzenia. Larwa w końcu z tego wyrośnie i zamieni się w pięknego motyla. No dobra: po prostu w motyla. Ale przynajmniej oczy jej nie wypadną, jak zarobi w potylicę za nas*anie do kapci. A mopsowi i owszem mogą (serio: wypadające gałki oczne to jedna z jego przypadłości).

Doberman wygląda jak rottweiler z anoreksją, który wciągnął o dwie kreski za dużo i nasłuchuje, czy policja nie podjeżdża pod klatkę. Jest czujny jak rencistka z wielkiej płyty i też reaguje na niesłyszalne dla ludzi dźwięki. Czasami wydaje mi się, że sam je sobie wymyśla, żeby mieć pretekst do narobienia rabanu na cały pion w bloku. W dodatku ubrał się w przyciasne skóry, jakby za chwilę miał wyjść do klubu techno w Berlinie.

Shar pei wygląda jak moszna 90-latka. Albo jak kciuk, który cały dzień moczył się w wannie. Ma mordę jak beżowy hipopotam i niebieski język, jakby przed chwilą zeżarł Smerfa.

Jeżeli marzy ci się życie z pracoholikiem, który koks zaparza z Red Bullem, to nie musisz szukać dalej. Border collie podobno jest geniuszem. W klasycznym rankingu smart boyów Stanleya Corena – border collie zajmuje numer jeden. Słynny border, Chaser, znał ponad 1000 słów (nazw zabawek), potrafił kategoryzować obiekty i wnioskować przez wykluczenie. To poziom kilkuletniego dziecka. Ale które kilkuletnie dziecko potrafi zaganiać stado owiec po 80–100 kilometrów dziennie? Poza Podhalem żadne.

Wyżeł weimarski wygląda jak pies dżentelmen albo filozof. Patrzy człowiek na niego i myśli: „jaki elegancki, jakby w poprzednim wcieleniu był pruskim generałem”. G*wno prawda. Weimar poprzednim wcieleniu był piłeczką kauczukową z ADHD i nerwicą natręctw.

Meksykański nakolankowiec jest takim konusem, że równie dobrze mógłby nie istnieć. To prawdopodobnie najmniejszy pies świata. Według różnych źródeł dorosły przedstawiciel tej rasy nie przekraczał 18 centymetrów długości i 8 centymetrów w kłębie. Co to jest 18 centymetrów w czasach powszechnego dostępu do Internetu?