Zwierzęta są głupie i rośliny też

Znakiem rozpoznawczym kotów snowshoe jest ich wysoka inteligencja. To tłumaczy wyraz twarzy Grumpy Cata, który ma parę cech tej rasy. Dzięki swoim nieprzeciętnym zdolnościom poznawczym snowshoe nie tylko jest w stanie dostrzec, jak głęboko w wylocie jelita grubego się znajdujemy, ale z łatwością uczy się różnych sztuczek. Może na przykład brać udział w kocim agility. To znaczy – mógłby, gdyby mu się chciało.

Sznaucer wygląda, jakby ktoś normalnemu psu yorka do mordy przykleił. Wisi mu ta włochatość po obu stronach pyska i służy do zbierania wody oraz resztek jedzenia z miski i przekazywania jej na wszystkie okoliczne sprzęty, oraz właścicielowi na ubranie. Nie dajcie sobie wmówić, że dłuższa sierść w okolicach kufnych miała chronić sznaucera podczas szukania gryzoni w krzakach. To wymówka sznaucera, żeby się nie golić.

Kot serengeti wygląda jak rozrzedzony bengal i dokładnie tym jest. W 1994 roku w słonecznej Kalafiorni niejaka Karen Sausman uznała, że świat potrzebuje kolejnego kota przypominającego serwala, ale bez domieszki genów dzikiego kota. Dlatego wielokrotnie i uporczywie krzyżowała ze sobą bengala i kota orientalnego krótkowłosego.

Meksykański nakolankowiec jest takim konusem, że równie dobrze mógłby nie istnieć. To prawdopodobnie najmniejszy pies świata. Według różnych źródeł dorosły przedstawiciel tej rasy nie przekraczał 18 centymetrów długości i 8 centymetrów w kłębie. Co to jest 18 centymetrów w czasach powszechnego dostępu do Internetu?

Kot jawajski to właściwie kot orientalny, tylko dla odmiany półdługowłosy. Tego kociego cudu inżynierii genetycznej dokonano dzięki temu, że koty orientalne krótkowłose chętnie ryćkają się z kotami balijskimi. W sumie nie tylko z nimi, ale jest jednak pewna granica tego, do czego można zmusić FIFe. Dobrze czytacie. Ta sama FIFe, zwykle niedostępna jak wyższe wykształcenie na Podkarpaciu, tym razem uznała nową rasę.

Dawno, dawno temu pewien rosyjski szlachcic postanowił sprowadzić do siebie kilka chartów arabskich do pomocy w polowaniu na wilki. Po dotarciu na miejsce psy rozejrzały się tylko i powiedziały, że w takich warunkach to one pracować nie będą i że rosyjska zima to dla nich za wiele. Był środek lipca.

Munchkiny bywają nazywane kiełbasianymi kotami (USA) lub kotami kangurami (Niemcy) – bo tacy właśnie są ludzie. Najpierw stworzą jakąś abominację, a potem jeszcze po niej semantycznie pojadą. To, że akurat ta abominacja jest urocza, siada na tylnych łapkach i macha przednimi jak puchaty dinozaur, niczego nie zmienia. Mopsy też są urocze, a za ich hodowlę powinni odbierać kartę człowieka.

Whippet wygląda jak skrzat domowy na diecie sokowej. Biedny drań jest tak chudy, że w można przez niego oglądać zaćmienie słońca. Mimo to jakimś cudem udaje mu się być psem całkiem zdrowym i żyć 12-15 lat, czyli sporo jak na kogoś, kto wygląda, jakby go przed chwilą wykopali i obciągnęli zamszem dla niepoznaki.

Manxy występują w dwóch głównych odmianach – rumpy i stumpy. Pierwsza z nich zupełnie nie ma ogona. Druga ma ogon szczątkowy. Trafiają się też rumpy riser (mikroskopijna wypustka) i longy (pełny ogon). Wszystkie mają nieco dłuższe tylne łapki, przez co śmiesznie chodzą – i wszystkie się tym zupełnie nie przejmują. Przynajmniej po przeżyciu pierwszych czterech miesięcy, po których wiadomo, czy mutacja nie uszkodziła im kręgosłupów. Później jest już z górki. Manxy są spokojne, towarzyskie i czasami lubią nawet więcej niż jednego człowieka na raz.

Blue Bay Shepherd wygląda jak owczarek niemiecki w wersji emo. Albo jakby komuś wilk zsiniał na mrozie. Skojarzenia nie są przypadkowe. To na razie nie nowa rasa, tylko mieszanka, prawdopodobnie owczarka niemieckiego z wolfdogiem (hybrydą psa i wilka), ale nie wiadomo na pewno, czy gdzieś po drodze jakiś husky albo malamut się nie zaplątał.

To nawet nie jest on. Istnieje legenda, że amerykański ryś powstał z przypadkowej krzyżówki dzikiego rysia z domową kotką. Na szczęście dla kotki ta historia jest tak samo prawdziwa jak amerykański sen. Albo ser.

Shih tzu to fenomenalne stworzenie. Nazywa się jak gówniany pokemon i może człowieka ugryźć bez otwierania mordki. Wystarczy, że się komuś ręka omsknie, jak mu będzie grzywkę kudłacił – i nieszczęście gotowe, bo dolne zęby shih tzu wybrały wolność i sterczą mu do góry jak kiełkujące ziemniaki.