Zwierzęta są głupie i rośliny też

Turecki van nie jest odmianą tureckiej angory, choć wygląda podobnie. Jest cały biały, z wyjątkiem kolorowego ogona, o którym mówi się, że dotknął go niejaki Allah. Według legendy, kiedy kot tylko poczuł się dotykany, szybko wziął łapy za pas i czmychnął do najbliższego jeziora. Tak się składa, że to jezioro nazywało się Van. Od tamtej pory koty tej rasy doskonale czują się w wodzie.

Mops wygląda jak larwa. Konkretnie larwa barciaka większego, czyli mola woskowego. Mała czarna morda, płowe, pomarszczone ciałko – tylko jedna rzecz różni te dwa z pozoru identyczne stworzenia. Larwa w końcu z tego wyrośnie i zamieni się w pięknego motyla. No dobra: po prostu w motyla. Ale przynajmniej oczy jej nie wypadną, jak zarobi w potylicę za nas*anie do kapci. A mopsowi i owszem mogą (serio: wypadające gałki oczne to jedna z jego przypadłości).

Mama pierwszego rexa z Kornwalii była zwykłą szylkretową kotką, która zaszła w ciążę z kawalerem nieznanej proweniencji. Zupełnie jak w tej wersji Kopciuszka, którą oglądałem ostatnio w internecie. Czwórka z jej dzieci była dachowcami, ale piątego kocurka (było mu Kallibunker) porastała krótka sierść, falująca jak obroty w moim aucie. Kiedy dorósł, okazało się również, że ma niezwykle delikatną budowę i uszy jak u nietoperza.

Doberman wygląda jak rottweiler z anoreksją, który wciągnął o dwie kreski za dużo i nasłuchuje, czy policja nie podjeżdża pod klatkę. Jest czujny jak rencistka z wielkiej płyty i też reaguje na niesłyszalne dla ludzi dźwięki. Czasami wydaje mi się, że sam je sobie wymyśla, żeby mieć pretekst do narobienia rabanu na cały pion w bloku. W dodatku ubrał się w przyciasne skóry, jakby za chwilę miał wyjść do klubu techno w Berlinie.

Po ulicy chodzi kot z jakąś dziwną mutacją. Amerykanie — oho nowa rasa! Tak pokrótce można opisać historie ringtaila, jednej z najmłodszych kocich ras na świecie. Program hodowlany ringtaili zapoczątkował niejaki Solomon — dwudniowy śmieciowy kitku porzucony na pastwę losu na ulicy jednego z kalifornijskich miast.

Shar pei wygląda jak moszna 90-latka. Albo jak kciuk, który cały dzień moczył się w wannie. Ma mordę jak beżowy hipopotam i niebieski język, jakby przed chwilą zeżarł Smerfa.

Nazwa Khao Manee oznacza po tajsku „biały klejnot”. Koty tej rasy nazywa się również diamentowymi lub diamentookimi. Mają krótkie, białe futro, złote, błękitne lub różnokolorowe oczy i potrafią kosztować tyle, co Passat w dieslu z trzeciej ręki.

Jeżeli marzy ci się życie z pracoholikiem, który koks zaparza z Red Bullem, to nie musisz szukać dalej. Border collie podobno jest geniuszem. W klasycznym rankingu smart boyów Stanleya Corena – border collie zajmuje numer jeden. Słynny border, Chaser, znał ponad 1000 słów (nazw zabawek), potrafił kategoryzować obiekty i wnioskować przez wykluczenie. To poziom kilkuletniego dziecka. Ale które kilkuletnie dziecko potrafi zaganiać stado owiec po 80–100 kilometrów dziennie? Poza Podhalem żadne.

Kot somalijski to długowłosa odmiana kota abisyńskiego. Jest jednak od niego nieco mniej waleczny i bardziej nieśmiały. Oczywiście „nieco” w tym przypadku sprowadza się do tego, że wypuszczony z domu wlezie tylko do połowy na pobliską sosnę i opędzluje dwa, a nie cztery srocze gniazda. Nadal lepiej niż apokalipsa na kocich łapach, nazywana potocznie abisyńczykiem.

Wyżeł weimarski wygląda jak pies dżentelmen albo filozof. Patrzy człowiek na niego i myśli: „jaki elegancki, jakby w poprzednim wcieleniu był pruskim generałem”. G*wno prawda. Weimar poprzednim wcieleniu był piłeczką kauczukową z ADHD i nerwicą natręctw.

Znakiem rozpoznawczym kotów snowshoe jest ich wysoka inteligencja. To tłumaczy wyraz twarzy Grumpy Cata, który ma parę cech tej rasy. Dzięki swoim nieprzeciętnym zdolnościom poznawczym snowshoe nie tylko jest w stanie dostrzec, jak głęboko w wylocie jelita grubego się znajdujemy, ale z łatwością uczy się różnych sztuczek. Może na przykład brać udział w kocim agility. To znaczy – mógłby, gdyby mu się chciało.

Sznaucer wygląda, jakby ktoś normalnemu psu yorka do mordy przykleił. Wisi mu ta włochatość po obu stronach pyska i służy do zbierania wody oraz resztek jedzenia z miski i przekazywania jej na wszystkie okoliczne sprzęty, oraz właścicielowi na ubranie. Nie dajcie sobie wmówić, że dłuższa sierść w okolicach kufnych miała chronić sznaucera podczas szukania gryzoni w krzakach. To wymówka sznaucera, żeby się nie golić.