Fundacja Duch Leona

Kiedy wysiadł z samochodu, był przerażony. Trząsł się, ślinił, unikał wzroku. I wcale nie chodziło tylko o bezdomność. Duże psy często traktowane są jak zagrożenie – jakby miały za chwilę pożreć pół miasteczka. Nerwowa atmosfera, obława, szybki załadunek, transport bez chwili oddechu.

Codziennie powraca do nas jedna myśl… To nie jest zdziczały kundelek, który urodził się w norze, tylko rasowy pies, celowo wyhodowany przez człowieka, którego potem inny człowiek kupił, bo był śliczną białą kulką. Na pewno nie jest to pies z łańcucha, więc co trzeba było z nim robić, żeby doprowadzić go do takiego stanu?

Kolejna smutna historia psa z hodowli FCI. W dodatku tej "dobrej" hodowli. Suka żyjąca, właściwie życiem tego nazwać nie można.. wegetująca we własnych odchodach, w kojcu tak zarośniętym, że trudno było do niego dotrzeć.

Felek, którego przekleństwem jest rasa, moda i współczesne metody treningowe miał do wyboru Ducha albo śmierć. Do Fundacji przyjechał zaniedbany, otyły i zrezygnowany. Trudno nam wyobrazić sobie jak czuł się w swoim poprzednim domu.

Kiedy dostaliśmy zdjęcia pogryzionej przez nią osoby, w głowie pojawiła się jedna myśl: "Kiepsko... Co tam się musiało dziać?"

W przypadku Gandhiego nie było na to miejsca. Był tresowany, żeby wiedział do czego ma służyć i gdzie jest jego miejsce. Nie był traktowany jak rozumna istota, raczej jak maszyna. Zaatakował kilka razy, ostatnie pogryzienie było przekierowaniem w trakcie treningu. W związku z czym zapadł na niego wyrok śmierci, a być może na jego miejsce trafiła nowa puchata kulka….

Wszyscy lubią pieski. Można to zauważyć właściwie w większości miejsc w naszym kraju i poza jego granicami. Tylko czy na pewno ich obecność świadczy o tym, że ludzie naprawdę lubią psy?

Jego wygląd mówił o tym, co przeszedł. To historia zapisana zimnem, głodem i chorobami. Wyglądał jak wrak psa i był wrakiem psa. Ale w tym zniszczonym ciele, tlił się mężny duch i wola walki, w której go wspieraliśmy, by znów stał się zdrowym i dumnym psem.

W marcu 2018 roku Nura zabraliśmy ze schroniska w Radysach. Wiedzieliśmy, że jeśli tego nie zrobimy, nigdy nie opuści schroniskowych krat.

Zadi jest psem, którego łatwo przegapić. Spokojna i miła, nie szuka na silę kontaktu z człowiekiem.

Pies w kwiecie wieku nagle zwiesza głowę, odstaje na spacerach, przestaje być pierwszy i najszybszy. Boli go łapa. Coś jest nie tak, strasznie nie tak. Diagnoza: nowotwór kości.

Taki pies ma nikłe, prawie zerowe szanse na adopcję. Jest problemów psychicznych i fizycznych, które podarował jej człowiek. Dziwna - to określenie padło z ust kilku osób w schronisku, z którego ją zabieraliśmy.