Fundacja KTOŚ

"Zamknęłam "Dziadkowi" oczy. Mówię "Dziadek", bo był dla mnie jak dziadek...Jestem z rodzinami tak blisko, że trochę to tak jest, że nie idę do pracy"

KTOŚ w TV TOYA Jeśli ktoś nie widział materiału o KTOSIU - nic nie szkodzi, to się da nadrobić 😉 Podczas urodzin odwiedziła nas z kamerą TV TOYA a o wrażenia uczestników imprezy pytał red. Marek Machwitz. Jakimi przemyśleniami się podzielili?

Rozmowa z Elżbietą Brzezińską, mamą dorosłej córki Agnieszki, chorej od urodzenia na przepuklinę oponowo-mózgowo-rdzeniową.

Entliczek-pentliczek Czerwony stoliczek Na kogo wypadnie Na tego bęc...

Historia tej znajomości zaczyna się późną wiosną. Kiedy jechałem na pierwsze spotkanie i wyobrażałem sobie 92-letnią panią, to myślałem o osobie bardzo schorowanej i zmęczonej życiem. A tu na przekór wielu przeciwnościom przywitała mnie promiennie uśmiechnięta Pani Irena. Zaprosiła mnie do swojego domu i do świata swoich opowieści.

"Mama ma padaczkę, przeszła udar. Jest teraz w szpitalu, podłączona do respiratora. Ja sama jestem osobą, która od urodzenia cierpi na mózgowe porażenie dziecięce spastyczne czterokończynowe. Obie jesteśmy więc osobami z niepełnosprawnością. W obecnej sytuacji to ja jestem bardziej sprawna niż mama. Zgłosiłam się do Fundacji KTOŚ, bo po prostu czułam, że nie dam rady zajmować się mamą sama. Jestem córką i jednocześnie opiekunem prawnym mamy. Musiałam jeździć, załatwiać jej sprawy, a mama ze swoją jednostką chorobową nie mogła zostawać w domu sama. Obecność drugiej osoby daje mi poczucie bezpieczeństwa. To dla mnie bardzo ważne, że mam świadomość, że KTOŚ jest ze mną w domu. Nawet niekoniecznie musi ze mną rozmawiać. Wystarczy sama obecność." - Ewa ODDECH od codziennej gonitwy. Potrzebujemy go wszyscy, ale nie wszyscy możemy sobie na niego pozwolić. "ODDECH" to tytuł reportażu autorstwa red. Magdaleny Majewskiej, w którym pokazuje relacje, jakie budujemy towarzysząc naszym KTOSIOWYM rodzinom w ich codzienności. Zapraszamy! ❤

"Kiedy oni już wyszli z mieszkania, usiadłam i to całe moje zmęczenie było tak ogromne, że nawet się nie zorientowałam, że przysnęłam" - tak o pierwszej wizycie wytchnieniowej mówi Marysia, mama Sebastiana. Ela, mama Agnieszki przyznaje, że wcześniej nie wyobrażała sobie, żeby zostawić swoje dziecko z opiekunem. Dziś wie, że to była dobra decyzja. "Po raz pierwszy od tylu tylu lat wychodzę z domu z ogromnym spokojem" - przyznaje. Przekonanie mam, że mogą przekazać opiekę nad swoim dzieckiem komuś innemu to wyzwanie. Nasze działania opierają się na zaufaniu, budowaniu relacji, stałej empatycznej obecności. Zobaczcie kawałek naszej fundacyjnej codzienności - pracy, do której chce się wracać po urlopie ❤ A dla wszystkich fanek i fanów naszego śpiewania mamy specjalną niespodziankę - w materiale wystąpią KTOSIOWE gwiazdy karaoke - duet Seba i Bogdan. ❤ Całość reportażu pt. "Oddech" o KTOSIACH autorstwa red. Magdaleny Majewskiej oglądajcie dziś, 4 stycznia na TVP3 o godz. 23.45 lub 12 stycznia o 20.00 w TVP3 Łódź. Z noworocznymi pozdrowieniami Wasz KTOŚ :-)

Kochane Patronki, Kochani Patroni! Wśród zabiegania i gorączkowych przygotowań do Świąt posłuchajcie piosenki naszych KTOSIÓW! 🎄🎁🎄🎁🎄🎁 Życzymy Wam dobrych Świąt wśród dobrych ludzi! Łapcie chwile wytchnienia! Dziękujemy za to, że jesteście z nami! Wasz KTOŚ 🤗

Za nami piękne aktywistyczne święto „Godność, Równość, Solidarność”, współtworzone przez Inicjatywę „Nasz Rzecznik”, OFOP wraz z Helsińską Fundacją Praw Człowieka – organizatorem Festiwalu WATCH DOCS Prawa Człowieka w Filmie, Funduszem Obywatelskim im. Henryka Wujca i Siecią Obywatelską Watchdog Polska.

"Przyszedł taki moment, gdy mój syn Maciej stał się osowiały i apatyczny. Nic mu się nie chciało. Wszystko go denerwowało. Wtedy uznałam, że nie może spędzać czasu tylko ze mną, musi odpocząć ode mnie – mówi Alina."

"Zrozumiałam, że muszę odpuścić i dać sobie pomóc, bo inaczej się rozsypię. A na to nie mogłam i nie mogę sobie pozwolić. Teraz już jest lepiej, mam wiele dni, kiedy całkiem nieźle funkcjonuję. Dla mnie to jest ważne, że pomaga mi ktoś komu ja ufam. Kto nie skrzywdzi mojej Ani, bo ja się tego panicznie boję – mówi Alicja."

Czasami uśmiech pomaga stłumić na chwilę ból. Opiekunowie, których wspieramy często nie dają sobie prawa do odpoczynku. Nie wybaczają własnych błędów. Bywają sfrustrowani, zrezygnowani albo wściekli. Czy ktoś ma prawo ich oceniać? Jak w społecznej sytuacji, która nie pozwala na słabość, wychwala ich “bohaterstwo” i “anielską postawę” opiekunowie osób z niepełnosprawnością mają poprosić o pomoc?