Strategy&Future

Zawiązywanie nowych sojuszy, jak AUKUS czy QUAD, nie oznacza tworzenia nowych bloków. Sojusze „międzyepoki”, w której się znaleźliśmy, będą się charakteryzować mniejszym sformalizowaniem i luźniejszą strukturą. „Stare” bloki, jak NATO czy Unia Europejska, zauważalnie tracą sterowność. Są powolne w reagowaniu i trudno reformowalne. Nowe sojusze mogą być natomiast mimo swej elastyczności mniej trwałe i nagle kończyć swój żywot. Trzeba być w związku z tym gotowym na wiele nagłych zwrotów akcji w światowej polityce.

Dla Łukaszenki najważniejszy jest teraz czas. Jeśli do końca roku nie odbuduje swej nadszarpniętej po ubiegłorocznych wyborach pozycji politycznej, to w kolejnych miesiącach będzie tylko gorzej. Rozgrywka, którą teraz prowadzi, musi przynieść korzystne, z perspektywy obozu władzy, efekty do lutego przyszłego roku, kiedy zapowiedziano referendum konstytucyjne i rozpoczęcie procesu transmisji władzy.

Siergiej Riabkow, rosyjski wiceminister spraw zagranicznych, przewodniczący delegacji na rozmowy w kwestiach rozbrojenia i równowagi strategicznej, których druga runda odbyła się w Genewie, powiedział mediom, że kwestie związane z AUKUS, sojuszem wojskowym Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Australii, nie będą przedmiotem rozmów.

Jacek Bartosiak talks to Professor Dr Julian Lindley-French (Senior Fellow of the Institute of Statecraft, Director of Europa Analytica & Distinguished Visiting Research Fellow, National Defense University, Washington DC) on the future of Europe, cohesion of West, NATO capabilities, Poland’s and Eastern NATO flank security.

Weekly Brief 18–24.09.2021

Weekly Brief 11–17.09.2021

Rzeczpospolita zakotwiczona jest – by użyć nomenklatury Roberta Kaplana – „wyblakłym imperium” (Faded Empire), który to termin został wprowadzony przez niego na potrzeby opisu prognozowanej przyszłości Eurazji. Pod tym względem dzielimy swój los w Eurazji z Turcją i Iranem, a po części także z Rosją. Te państwa według Kaplana również są wyblakłymi imperiami.

Siergiej Ławrow, rosyjski minister spraw zagranicznych, odbył w tym tygodniu dyplomatyczne tournée po krajach uznawanych przez Moskwę na za najbardziej przyjazne Rosji w Unii Europejskiej. Najpierw pojechał do Budapesztu, potem do Wiednia, a na końcu odwiedził Rzym.

Wraz z zanikaniem konstruktu Europy Eurazja staje się coraz bardziej spójną przestrzenią. Superkontynent przekształca się w jeden płynny i zmienny, acz całościowy system zarówno handlu, jak i konfliktu, i to w czasie, gdy westfalski system niezależnych państw słabnie i starsze tradycje imperiów – rosyjskiego, chińskiego, irańskiego i tureckiego nabierają rumieńców. Każdy kryzys od Europy Środkowej po obszary zamieszkane przez etnicznych Chińczków Han jest teraz połączony. Mamy do czynienia z jedną wielką przestrzenią walki.

Rosyjskie elity strategiczne dyskutują na temat tego, jak powinna wyglądać polityka Moskwy wobec krajów przestrzeni postsowieckiej i – szerzej – Europy Środkowej. Nie można powiedzieć, że ukształtował się już jednolity punkt widzenia, ale generalnie rzecz biorąc zarysowały się dwie szkoły, z których jedną można określić mianem imperialistycznej, a drugą realistycznej.

Walerij Karbalewicz, białoruski politolog, jest zdania, że kryzys emigracyjny z Litwą jest nie tylko na rękę Łukaszence, ale możemy mieć do czynienia z jego eskalacją, nawet do poziomu starć granicznych, czy wręcz z wojną. W gruncie rzeczy jego punkt widzenia podziela Arvydas Anušauskas, litewski minister obrony.

Matt Korda i Hans Kristensen opublikowali artykuł, w którym analizując zdjęcia satelitarne, dowodzą, że Chiny przystąpiły do budowy drugiego „pola wyrzutni rakietowych”, która to instalacja znajduje się w prowincji Sinciang, nieopodal miasta Hami. Ma tam być zlokalizowanych 110 wyrzutni rakiet międzykontynentalnych. Druga, podobna, instalacja znajduje się w prowincji Gansu, w pobliżu miasta Yumen, na północy kraju, blisko granicy z Mongolią. Chodzi w tym wypadku o 120 sztolni podziemnych.