Jarek Holden

Moja aprobata dla tego tekstu wynika przede wszystkim z tego, że autorka ten tekst dogłębnie przemyślała. Tutaj nie ma przypadków, zbędnych scen i nadmiernego gadulstwa. Wszelakie proporcje są świetnie zachowane. „Filozofia dramatu jako filozoficzna tradycja badawcza”. Tak! Tu tkwi sedno! To jest jądro tej sztuki. Kwintesencja nauk Józefa Tischnera.

Ufność w wyzdrowienie córki pozwala pisarce ogarnąć się po starcie męża. To nie jest huraoptymizm, ale jest przyczyna i jest skutek. Racjonalność spowita bólem.

Teoria, że jest to literackie arcydzieło pewnie się broni, ale dla mnie jest to przede wszystkim pisarski lament. Kakofonia portugalskiej historii.

Pas transmisyjny między tym, co „wczoraj” a tym, co „dzisiaj” jest – w tej powieści – niby wyraźny, a jednak zakamuflowany. To jest siła tej fabuły. Fabuły bardzo dobrze przełożonej, zredagowanej, wydanej we właściwym momencie.