Radek Wiśniewski

Oprócz tekstów, nad którymi pracuję na bieżąco mam różne notatki do książek, które może bym napisał, gdybym nie pracował w hurtowni i miał czas spokojnie nad nimi pomyśleć. Jedna z tych powieści, książek byłaby swoistym palimpsestem do powieści "Stowarzyszenie Umarłych Poetów" i nosiła by tytuł - a jakże "Stowarzyszenie Żywych Poetów" a wszelkie podobieństwa do realnie istniejącego stowarzyszenia i tworzącego je osób - byłoby jedynie przypadkowe. Napisałem dwa rozdziały, na razie, na więcej nie było zapotrzebowania.

Zbliża się czas wydania książki "Bany", której zrąb przelewał się przez mój profil na FB. Zrąb, ale nie całość. Jesteśmy po redakcji, korekcie, książka jest w składzie. Można sobie ją przed-kupić na stronie wydawcy czyli Latająca Szkoła/SISU/Nowa Głowa.

Myślałem, że to było nie siedem a sześćdziesiąt trzy dni oblężenia, że karabin był jeden na dziesięciu ludzi i często był przypisany do stanowiska, nie człowieka, schodziłeś z pozycji - zdawałeś broń zmiennikowi. I zdałem sobie sprawę, że ten sześćdziesiąty trzeci dzień wypada dzisiaj. 2 października 1944 roku o godzinie 21:00 zakończyły się działania zbrojne w Warszawie. Równe osiemdziesiąt lat temu.

Pisze się dużo za dużo niż da się wydać, opublikować, a jednak czasem coś kusi, żeby wrócić, zajrzeć do starych notatników, coś tam się skrzy i chyba nie jest najgorsze, ale nie ma książki, w której dałoby się teraz to pomieścić. A chyba nie jest złe.

Pisze się dużo za dużo niż da się wydać, opublikować, a jednak czasem coś kusi, żeby wrócić, zajrzeć do starych notatników, coś tam się skrzy i chyba nie jest najgorsze, ale nie ma książki, w której dałoby się teraz to pomieścić. A chyba nie jest złe.

Wygląda na to, że Wielka Woda nie przeszkodzi mi w wyprawie na drugi brzeg Wisły, do Wołomina. Tamże Festiwal Znaczenia, którego zębatką zamachową jest Ula Zajączkowska, a ja postaram się być dobrze tykającym trybikiem w tej maszynce.

Zaczęliśmy rozmawiać dziesięć minut przed spotkaniem i skończyliśmy po, i to dosyć brutalnie, bo jakby to określił nieodżałowany Zygmunt Krukowski z Nowej Rudy - nie szło tego rozerwać.

Zarazem wiele spraw Ficowski zostawił niezamkniętych, jak każdy porządny twórca. Dzieło niedomknięte - prowokuje, zmusza do myślenia. Wytyczył szlak, ale nie poszedł do końca, bo przecież nikt z nas nie ma szans dojść do końca innego jak tylko swój, a sprawy żyją swoim życiem.

Nota bene na tym helikopterze wisi tabliczka, żeby nie wchodzić na samoloty, jak się dobrze przyjrzeć, co ja od razu złośliwie egzaminuję ustawiając stopę na goleni podwozia.

Dopiero po jakimś czasie przypomnieli mi się Kanadyjczycy z 2 Kanadyjskiej Dywizji Piechoty, którzy 19 sierpnia 1942 wzięli udział w Rajdzie na Dieppe. Przecież czytałem o nich jako dzieciak w książce „Komandosi w Akcji” Andrzeja Perepeczko, mieszkali w mojej głowie, byłem tam z nimi na kamienistej plaży, chowałem się za wrakiem czołgu. Historia tego rajdu, nie może być w żadnym wypadku skwitowana parsknięciem śmiechem.