Strategy&Future

Jacek Bartosiak w Sobótce w rozmowie na temat Ojczyzny.

Bez względu na wyniki wyborów parlamentarnych 15 października Polska w kolejnych latach będzie musiała się zmierzyć z szeregiem wyzwań dotyczących kluczowych elementów funkcjonowania państwa. Bez konsensu głównych sił politycznych w kraju w kwestiach dotyczących naszej polityki wobec Ukrainy i Białorusi, w ramach UE i wobec Stanów Zjednoczonych skazujemy się na niespokojny dryf z falami historii. Bez państwa sprawnego, z instytucjami przygotowanymi do realizowania obranej strategii Polska nie będzie nigdy podmiotowym graczem na arenie międzynarodowej.

Jacek Bartosiak, Marek Budzisz, Marek Stefan i Albert Świdziński rozmawiają o tym, jakie decyzje Polska będzie musiała podjąć po wyborach.

Jacek Bartosiak i Marek Stefan rozmawiają o polityce Polski wobec Europy.

Jacek Bartosiak i Marek Stefan rozmawiają o podjętych przez Polskę decyzjach geopolitycznych w latach 2013-2023.

A więc najpierw, pod koniec lipca, premier Rzeczypospolitej Mateusz Morawiecki ostrzegł, że pod granicę z Polską – w pobliże przesmyku suwalskiego – przerzuconych zostało „ponad 100” z kilku tysięcy żołnierzy Grupy Wagnera przebywających obecnie na Białorusi. Kilka tygodni później polską przestrzeń powietrzną naruszyły helikoptery białoruskiej armii; wreszcie, dosłownie kilka dni temu, aresztowano Rosjan rozlepiających w Warszawie wlepki Grupy Wagnera.

Przedstawiam alternatywny bieg historii. Co by było, gdyby Rosjanie zrealizowali swoje cele i zajęli w lutym 2022 roku Kijów w błyskotliwej kampanii w ciągu czterech dni, i w rezultacie ustanowili przychylny sobie rząd, realizujący w pełni wolę Moskwy? Opowieść zaczyna się 28 lutego 2022 roku.

Strategia wojskowa to sposób przygotowania wojska, jego rozmieszczenia, szkolenia i ćwiczenia. Polega ona przede wszystkim na długoterminowym rozwijaniu szeroko pojętych zdolności, do których współcześnie bardziej pasuje określenie „system odporności państwa”, po to aby te działania miały pozytywny wpływ na naszą politykę zagraniczną, czyli na nasze „pole manewru”. Żeby strategia wojskowa była wiarygodna w czasach wojny i anarchii systemu międzynarodowego, gdy ostatecznym arbitrem, swoistym sądem najwyższym między państwami znajdującymi się w sporze o to, które z nich przeforsuje swoją sprawczość, jest przemoc wojskowa (a takie czasy właśnie nadeszły), nasi politycy w Warszawie muszą mieć charakterologiczną i mentalną zdolność do podjęcia decyzji o zabiciu wagnerowców, którzy właśnie wykonują zbrojny rajd na jedno z miasteczek Podlasia.

Halo, czy ten system działa? Czy książka napisana wcześniej może być komentarzem do aktualnych wydarzeń? Antoni Opaliński i Jacek Bartosiak rozmawiają m.in. o relacjach między systemem politycznym i wojskiem w Rzeczypospolitej, a także o dyplomatycznej rozgrywce wokół wojny.

Bezpieczeństwo Polski jest obecnie bardzo zależne od losów Ukrainy. Dlatego polski rząd od początku rosyjskiej inwazji na ten kraj w 2022 r. stale wspiera wschodniego sąsiada dostawami uzbrojenia i innego sprzętu.

Trwająca od przeszło roku wojna na Ukrainie oprócz tego, że zachwiała mitem o sprawności armii rosyjskiej, rozbudziła w społeczeństwie polskim żywe i powszechne ambicje reformy i rozbudowy własnych sił obronnych. Ambicje te, choć ujście znajdują raczej w komentowaniu coraz to nowszych zakupów MON-u, przejawiają się również w intuicyjnym poszukiwaniu nowej strategii wojskowej Polski, w której pierwszorzędne miejsce zajmuje wizja przyjęcia strategii aktywnej obrony, mającej uniemożliwić toczenie wojny na terytorium Rzeczypospolitej, a co za tym idzie pozwalającej uniknąć tragedii Buczy, Irpienia i innych skrwawionych miast ukraińskich.

Jeśli twórcom rocznika filozoficznego udaje się wypuścić kolejny numer ich pisma „w tempo” – tak, że pisane przez wiele miesięcy eseje zdają się komentować to, o czym w tym samym czasie piszą dzienniki i relacjonują na żywo telewizje informacyjne, dojść musiało do niezwykłego zbiegu okoliczności. Albo też – osobiście skłaniam się raczej ku tej wersji zdarzeń – Opatrzność wskazuje w ten sposób palcem na jeden z tych tematów, o których nigdy nie można przestać myśleć.