Strategy&Future

Tak, to nie pomyłka: Transmarium zamiast Intermarium, bo Ukraińcy, wyciągając właśnie do nas rękę do współpracy, nie chcą skojarzeń z „imperialnymi” projektami Polski z przeszłości. I niech tak będzie, łatwo się z tym pogodzić, bo odważnie parafrazując Deng Xiaopinga, można powiedzieć: „Nieważne, jak kot się nazywa, ważne, żeby łapał myszy”. W mojej najnowszej książce napisałem o tym, że w obliczu rozwoju sytuacji międzynarodowej, a w szczególności z braku realnych gwarancji bezpieczeństwa ze strony USA i Europy Zachodniej, w razie zakończenia wojny Ukraińcy wyciągną do nas rękę. Miejmy nadzieję, że nasi politycy zorientują się co do powodów zmiany postępowania Kijowa wobec Warszawy. To się właśnie dzieje...

W negocjowanym właśnie porozumieniu w sprawie zawieszenia broni na Ukrainie wcale nie chodzi o kwestie terytorialne, które przyciągają uwagę mediów, ani nawet o warunki odbudowy zniszczonego kraju i ewentualne rosyjskie reparacje. W grze są sprawy o wiele ważniejsze – relacja sił w regionie i warunki, na jakich będzie budowana równowaga...

Wypowiedzi przedstawicieli obecnej administracji amerykańskiej oraz wydarzenia ostatnich dni wskazują, że wśród frakcji w obozie prezydenta Trumpa najbardziej zyskują ci, którzy opowiadają się za poważnym ograniczeniem zaangażowania Stanów Zjednoczonych w konflikty w Eurazji, a szczególnie w Europie. Jednakże zwolennicy konsolidacji i utrzymania przez Amerykę „imperium” zagranicznego nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa...

„Ogólny charakter polityki zagranicznej Anglii determinują niezmienne warunki jej położenia geograficznego (…) jako państwa wyspiarskiego. Jego potężny charakter daje się odczuć tym bardziej bezpośrednio, że państwo morskie jest w dosłownym tego słowa znaczeniu sąsiadem każdego kraju dostępnego drogą morską...

W styczniu 2025 r. Sztab Generalny WP ogłosił zakończenie prac nad Programem Rozwoju Sił Zbrojnych na lata 2025-2039. Ze skromnych informacji, jakie dotarły do opinii publicznej, można się zorientować, że program ten opiera się na siedmiu priorytetach, które mają wyznaczać kierunki zmian w całych siłach zbrojnych na najbliższe kilkanaście lat...

Wedle oficjalnego komunikatu resortu obrony Ukrainy w ubiegłym roku państwo to w 96,2% pokryło swoje zapotrzebowanie na systemy bezzałogowe (drony) różnych typów. Sektor przemysłowy dostarczył siłom zbrojnym m.in. 1,5 mln dronów FPV, drony dalekiego zasięgu, drony rozpoznawcze, morskie i lądowe [1].

Elbridge Colby, występując niedawno w Kongresie podczas przesłuchania na stanowisko podsekretarza obrony do spraw polityki, stwierdził, że Tajwan musi wydawać na obronność co najmniej 10% swojego PKB, około czterokrotnie więcej niż obecnie, aby skutecznie odstraszać Chiny. Poglądy Colby’ego pokrywają się z wypowiedziami samego prezydenta Donalda Trumpa z okresu kampanii wyborczej. Nacisk na większe wydatki na obronność i realizację przez Tajwańczyków konkretnej strategii obrony i odstraszania Chin będzie, jak się wydaje, głównym elementem polityki administracji prezydenta Trumpa wobec Tajpej. Równocześnie w amerykańskich kręgach strategicznych trwa debata na temat znaczenia wyspy dla strategii Waszyngtonu w regionie Indopacyfiku.

Podobnie jak wybór strategii katalitycznej jest naturalną konsekwencją rozwoju broni pod kryszą, tak wybór strategii eskalacji asymetrycznej był dla Francji naturalną kontynuacją oceny własnej sytuacji bezpieczeństwa...

Pamiętajmy, że celem naszych działań w obecnej wojnie systemowej jest bezpieczna i rozwijająca się Polska w nowym systemie, który niewątpliwie się ukształtuje, a wszystko inne to jedynie środek do osiągnięcia tego celu. Drogą do tego prowadzącą jest trzymanie się dwóch kardynalnych zasad wielkiej strategii, które opisałem...

Włoska agencja informacyjna ANSA podała pod koniec stycznia, jeszcze przed europejską podróżą Peta Hegsetha, J. D. Vance'a i Keitha Kellogga, że w otoczeniu Donalda Trumpa pojawiła się i zyskuje na popularności idea wycofania części amerykańskiego kontyngentu wojskowego z Europy...

Odchodząc od strategii prymatu, Ameryka Trumpa przeistacza się w „zwykłe” mocarstwo, „największego drapieżnika w dżungli”, który nie będzie się wahać przed użyciem swoich przewag, by wymusić na pozostałych państwach w systemie międzynarodowym zachowania zgodne z oczekiwaniami Białego Domu. Brak jakichkolwiek nawet fasadowych zasad legitymizujących porządek globalny sprawia, że sojusznicy i partnerzy Ameryki, zaniepokojeni o swoje bezpieczeństwo, będą wybierali różne strategie układania sobie relacji z Waszyngtonem.

Scott Sagan w swoim uznawanym za epokowy artykule „Why do states build nuclear weapons. Three models in search of a bomb” przedstawia rolę, jaką odgrywa kształtowanie norm zachowania państw w odniesieniu do broni jądrowej – i jakiej zmianie uległo postrzeganie proliferacji przez wspólnotę międzynarodową. Sagan zastanawia się, jak to jest, że podczas gdy w latach 60. dążenie do posiadania broni jądrowej było postrzegane jako uzasadniony i prestiżowy cel państw (niezależnie nawet od znaczenia jej posiadania dla bezpieczeństwa), w następnych dekadach proliferacja stała się aktem nieodpowiedzialnym i nielegalnym...