Strategy&Future

Kolejność pracy intelektualnej powinna być następująca wielka strategia, strategia rywalizacyjna, strategia wojskowa i koncepcja operacyjna. W tej kolejności.

Chociaż gra wojenna o nazwie Proud Prophet została przeprowadzona w 1983 roku, przez 25 lat nie tylko jej przebieg, ale sam fakt jej istnienia znany był jedynie wąskiej grupie jej uczestników – jej pomysłodawcy (Andy Marshall), organizatorom (Paul Bracken, Phillip Karber), architektowi (Thomas Schelling – co samo w sobie mówi wiele o gravitas całego przedsięwzięcia) oraz, last but not least, graczom.

Gruntowne opisanie tego zagadnienia na przykładzie Polski nie stanowi, niestety, wyzwania z racji dość oczywistego charakteru opisywanej problematyki. Jednakże ze względu na skalę zjawiska próba znalezienia przyczyny istniejącego stanu rzeczy wiąże się z koniecznością poruszenia całego spektrum zagadnień, a to powoduje, że nie jest łatwo właściwie zobrazować opisywaną tu problematykę.

W poprzedniej części artykułu pisałem, że najbardziej obecnie prawdopodobnym scenariuszem wojny na Ukrainie jest jej zamrożenie, najpewniej w wyniku wyczerpywania się potencjałów obydwy stron. Nie oznacza to zawarcia porozumienia o charakterze politycznym, w grę wchodzi, być może, jedynie czasowe zawieszenie broni lub/i okresowe zmiany intensywności działań na froncie.

Wojna rosyjsko-ukraińska jest konfliktem zbrojnym o znaczeniu dalece wykraczającym poza skalę regionalną. Wiąże się ona z próbą narzucenia przez Rosję nowego status quo w Europie (a pośrednio na świecie), polegającego na zastąpieniu obecnego układu unipolarnego układem multipolarnym, w którym Rosja miałaby odgrywać rolę jednej z kilku równorzędnych potęg.

Truizmem jest stwierdzenie, że geostrategiczna sytuacja Polski i państw naszego regionu zależy od tego jakim wynikiem zakończy się wojna na Ukrainie, która 3 miesiące po jej rozpoczęciu jest już zupełnie innym konfliktem niż w pierwszych dniach po 24 lutego.

Najbardziej znanym przykładem nielegalnej działalności transportowej jest aktywność rosyjskiego przemytnika Wiktora Buta. Był on pochodzenia tadżyckiego, urodził się 13 stycznia 1967 r. niedaleko Duszanbe. W latach 90. zdominował rynek towarowego transportu lotniczego w Afryce, zwłaszcza na obszarach objętych wojnami [2] [6].

Jacek Bartosiak i Marek Budzisz rozmawiają 14 maja 2022 o wojnie, jej przebiegu i sytuacji międzynarodowej.

Jak sto lat temu wojna nie przyniosła federacji pomimo wyprawy kijowskiej, prób ukraińskich wspieranych przez Polskę, świetnych zwycięstw żołnierza polskiego pod Warszawą i nad Niemnem, tak teraz bez wyraźnego rozbicia wojsk rosyjskich i odebrania terytoriów wojna nie wyeliminuje Rosji i nie da Ukrainie stosownego oddechu do życia, zresztą nam także. Szybko pojawi się gra na konsolidację kontynentalną Francji i Niemiec. Różnie może być też z Amerykanami, gdyby wybuchła wojna z Chinami.

Wobec wojny toczącej się na Ukrainie oraz wielu analiz i tekstów odnoszących się do skutecznych operacji wojskowych prowadzonych przez Siły Zbrojne Ukrainy, w tym ukraińskie siły specjalne, warto zadać sobie pytanie, jak można pozycjonować wzrost znaczenia Sił Zbrojnych RP, a konkretnie tego ich elementu, jakim są Wojska Specjalne.

Na łamach periodyku „The Foreign Affairs” Dmytro Kułeba, ukraiński minister spraw wewnętrznych, przedstawił teorię zwycięstwa swego kraju w wojnie z Rosją [1]. Z wojskowo-strategicznego punktu widzenia chodzi o kontynuowanie kontrofensywy na południu kraju, tak aby zagrozić będącemu pod rosyjską okupacją Chersoniowi i następnie Melitopolowi, a na froncie w Donbasie o zatrzymanie ofensywy Moskali, co musi zostać poprzedzone zniwelowaniem ich przewagi ogniowej, głównie artyleryjskiej. [1] https://www.foreignaffairs.com/articles/ukraine/2022-06-17/how-ukraine-will-win

Weekly Brief 23–29.04.2022