Strategy&Future

Jeśli pisarstwo Józefa Mackiewicza miałoby kształt trójkąta, to jego wierzchołki tworzyłyby trzy reportaże z miejsca zbrodni. Tę dokonaną przez Niemców w Ponarach na litewskich Żydach pisarz widział na własne oczy. Zbrodnie Sowietów w Katyniu opisał jako członek delegacji Czerwonego Krzyża zorganizowanej po odkryciu masowych grobów.

Jeśli pisarstwo Józefa Mackiewicza miałoby kształt trójkąta, to jego wierzchołki tworzyłyby trzy reportaże z miejsca zbrodni. Tą dokonaną przez Niemców w Ponarach na litewskich Żydach pisarz widział na własne oczy. Zbrodnie Sowietów w Katyniu opisał jako członek delegacji Czerwonego Krzyża zorganizowanej po odkryciu masowych grobów. Trzecią z nich, zbrodnie jakiej dopuścili się zachodni alianci w dolinie rzeki Drawy, znał z dokumentów, relacji świadków, osobistych rozmów…

„Przyszłość nie jest (z góry) ustalona. Nie ma innego przeznaczenia poza tym, które ukształtujemy sami” („There’s no fate but what we make for ourselves”). Te słowa Johna Connora, fikcyjnego bohatera filmu „Terminator 2: Dzień sądu”, nie tylko spinają klamrą książkę Paula Scharre’a „Army of None. Autonomous Weapons and the Future War” (2018 r.), ale przede wszystkim przedstawiają sposób, w jaki jej autor, wiceprezydent i dyrektor studiów w Center for a New American Security, rozumie przyszłość broni autonomicznej, która, co widać na Ukrainie, stopniowo staje się coraz istotniejszym elementem współczesnej wojny.

Jacek Bartosiak recenzuje książkę Joshui P. Carlsona „Spacepower Ascendant. Space Development Theory and a New Space Strategy”.

„Kultura rosyjska powinna zniknąć z przestrzeni publicznej – stwierdził w kwietniu minister Gliński. – W tej chwili nie ma czasu na rosyjski balet, nie jest też dobry sezon na Czechowa czy Puszkina”.

Każda próba przedstawienia przyszłości, także tej odległej „jedynie” o 20 lat, jest karkołomnym zadaniem. Nawet wówczas, gdy dotyczy ona relatywnie wąskiego wycinka rzeczywistości. Są jednak ludzie szczególnie predysponowani do podejmowania takich zadań. Na niwie sztucznej inteligencji (SI) kimś takim bez wątpienia jest Kai-Fu Lee, Tajwańczyk (obecnie mieszkający w Pekinie) od 40 lat zaangażowany w badania nad SI i związane z nią prace rozwojowe m.in. w firmach Apple, Microsoft i Google.

Zdaje się, że każde społeczeństwo musi raz na jakiś czas przeżyć w swojej historii fazę szpiegomanii; zabarwione lokalnym kolorytem, ale w gruncie rzeczy zawsze takie samo – polowanie na opłacane przez wraże siły czarownice.

Nim zdążyłem zwilżyć krwią ostrze noża, wróg się poddał. O „Montażu” Vladimira Volkoffa.

Prawdziwym zagrożeniem związanym z silną sztuczną inteligencją (Artificial General Intelligence, AGI), a zatem taką, jaka będzie dysponowała zdolnościami do wykonania każdego zadania kognitywnego przynajmniej na poziomie równym człowiekowi, będzie nie jej złośliwość, lecz kompetencje i zdolność do osiągnięcia swoich celów. Tak brzmi główna teza frapującej książki: „Życie 3.0. Jak być człowiekiem w epoce sztucznej inteligencji?” (wydanie angielskie 2017 r., polskie 2019 r.) autorstwa Maxa Tegmarka, szwedzko-amerykańskiego profesora Massachusetts Institute of Technology, fizyka, kosmologa i badacza sztucznej inteligencji.

Jacek Bartosiak recenzuje książkę Johna Lewisa Gaddisa „Geniusze strategii”.

Żądanie rachunku historycznego sumienia. O „Nie trzeba głośno mówić” Józefa Mackiewicza.

Na pomysł, żeby wziąć ponownie do ręki powieść „Nie trzeba głośno mówić” Józefa Mackiewicza, wpadłem kilka tygodni temu, podczas lektury dzieła o nieco innym charakterze, jakim jest „Raport o stratach poniesionych przez Polskę w wyniku agresji i okupacji niemieckiej w czasie II wojny światowej 1939–1945”.