Strategy&Future

Rosyjskie elity strategiczne dyskutują na temat tego, jak powinna wyglądać polityka Moskwy wobec krajów przestrzeni postsowieckiej i – szerzej – Europy Środkowej. Nie można powiedzieć, że ukształtował się już jednolity punkt widzenia, ale generalnie rzecz biorąc zarysowały się dwie szkoły, z których jedną można określić mianem imperialistycznej, a drugą realistycznej.

Walerij Karbalewicz, białoruski politolog, jest zdania, że kryzys emigracyjny z Litwą jest nie tylko na rękę Łukaszence, ale możemy mieć do czynienia z jego eskalacją, nawet do poziomu starć granicznych, czy wręcz z wojną. W gruncie rzeczy jego punkt widzenia podziela Arvydas Anušauskas, litewski minister obrony.

Matt Korda i Hans Kristensen opublikowali artykuł, w którym analizując zdjęcia satelitarne, dowodzą, że Chiny przystąpiły do budowy drugiego „pola wyrzutni rakietowych”, która to instalacja znajduje się w prowincji Sinciang, nieopodal miasta Hami. Ma tam być zlokalizowanych 110 wyrzutni rakiet międzykontynentalnych. Druga, podobna, instalacja znajduje się w prowincji Gansu, w pobliżu miasta Yumen, na północy kraju, blisko granicy z Mongolią. Chodzi w tym wypadku o 120 sztolni podziemnych.

W większości mediów powtarzane są słowa Jurija Witrenki, szefa Naftohazu, który, komentując zawarcie niemiecko-amerykańskiego porozumienia w sprawie Nord Stream 2, powiedział w wywiadzie, że mamy do czynienia z memorandum budapeszteńskim nr 2, czyli sformułowaniem rzekomych gwarancji, w istocie nimi nie będących.

Dziennik „Kommiersant” ujawnił, powołując się na swoje źródła na Kremlu, że w toku rozmów w Genewie z Joe Bidenem Władimir Putin zaproponował, aby Amerykanie, poszukujący baz w krajach Azji Środkowej po wycofaniu się z Afganistanu, wykorzystywali w tym celu rosyjskie obiekty w Tadżykistanie i w Kirgistanie. Miał też podobno zaproponować wymianę informacji, koordynację działań i wspólne misje zwiadowcze, choćby przy użyciu środków bezpilotowych.

„Rossija w globalnoj politikie”, jeden z najważniejszych periodyków zajmujących się kwestiami polityki międzynarodowej nie tylko w Rosji, ale wręcz w skali świata (nie bez powodu jest partnerem Foreign Affairs), cały aktualny numer poświęciła kwestiom nowego, już posthegemonicznego, porządku międzynarodowego, który w dość zgodnej opinii piszących określić można mianem zimnej wojny 2.0.

Rosyjskie ośrodki badania opinii publicznej poinformowały o tym, że ranking popularności Jednej Rosji, partii władzy, po raz pierwszy spadł do poziomu poniżej 30%.

W Moskwie odbyła się dwudniowa Konferencja Bezpieczeństwa Międzynarodowego, w trakcie której oprócz Władimira Putina (przysłał wideo) przemawiali wszyscy najwyżej postawieni w rosyjskiej hierarchii władzy ludzie.

Aleksiej Puszkow, rosyjski senator i znany specjalista ds. polityki międzynarodowej, powiedział mediom, że „ukrytym celem” spotkania Biden – Putin w Genewie było dążenie strony amerykańskiej do wysondowania Moskwy w kwestiach ewentualnego zagrożenia nuklearnego oraz – a może przede wszystkim – sprawdzenie, na ile możliwe jest rozpoczęcie rozmów rozbrojeniowych. Tę ocenę zdaje się potwierdzać kilka faktów.

Rosyjscy eksperci i politycy formułują stanowisko Moskwy przed przyszłotygodniowym genewskim szczytem Biden – Putin. Pojawiające się głosy wiele mówią na temat oceny sytuacji geostrategicznej w świecie z punktu widzenia rosyjskich elit oraz celów, zarówno krótkodystansowych, jak i dłuższych o znaczeniu strategicznym, które Federacja Rosyjska zamierza realizować w najbliższych latach.

Pod koniec marca deputowani do Rady Najwyższej przegłosowali zniesienie moratorium, które wprowadzone zostało z powodu pandemii, na tzw. Wielką Prywatyzację.

22 kwietnia rosyjski minister obrony Siergiej Szojgu, przebywając na Krymie i obserwując trwające tam na poligonie Opuk manewry, stwierdził „wykonanie zadań” i nakazał wycofanie zgormadzonych wojsk do „miejsc stałego rozmieszczenia”.