Strategy&Future

Na tym etapie należałoby przedstawić główne założenia scenariusza, przebieg gry i jej rezultat – niestety, nie jest to możliwe. Raport opisujący przebieg gry otrzymał klasyfikację SECRET/NOFORN, i chociaż został częściowo odtajniony, to w praktyce niemal wszystko, co interesujące, zostało pokreślone nadgorliwą ręką cenzora – niejawny pozostaje chociażby scenariusz, plan strategiczny „niebieskich” i „czerwonych”. Jak widać, nie tylko Polska ma więc problem z nadmierną skłonnością do utajniania dokumentów. Ba, nie wiemy nawet na pewno, czy Weinberger przedstawił wyniki gry Reaganowi.

Weekly Brief 4–10.06.2022

Jacek Bartosiak analizuje najnowszy raport CSBA o przebiegu wojny na Ukrainie i przyszłej obronie państw bałtyckich.

Chociaż gra wojenna o nazwie Proud Prophet została przeprowadzona w 1983 roku, przez 25 lat nie tylko jej przebieg, ale sam fakt jej istnienia znany był jedynie wąskiej grupie jej uczestników – jej pomysłodawcy (Andy Marshall), organizatorom (Paul Bracken, Phillip Karber), architektowi (Thomas Schelling – co samo w sobie mówi wiele o gravitas całego przedsięwzięcia) oraz, last but not least, graczom.

The Russo-Ukrainian War is historical in many senses but in future, it will likely be known as the war that triggered the space race in the 21st century, just as the war in Nagorno-Karabakh in 2020 spurred and revealed to the world the drone warfare revolution. More precisely, the Russo-Ukrainian War has revealed to the world new principles of space warfare and has triggered more than even a global space race. A century ago, the great powers struggled for control of choke points and domination in the sea, air and land domains because all-domain superiority was the recipe for success. Today, the war in Ukraine shows that without space superiority, there is no way to think about global domination. It is the genuine beginning of the Astropolitics era in human history.

Jacek Bartosiak i Antoni Opaliński rozmawiają o wojnie, reformie polskiego wojska i nowej Europie Środkowo-Wschodniej.

Weekly Brief 28.05 – 3.06.2022

Gruntowne opisanie tego zagadnienia na przykładzie Polski nie stanowi, niestety, wyzwania z racji dość oczywistego charakteru opisywanej problematyki. Jednakże ze względu na skalę zjawiska próba znalezienia przyczyny istniejącego stanu rzeczy wiąże się z koniecznością poruszenia całego spektrum zagadnień, a to powoduje, że nie jest łatwo właściwie zobrazować opisywaną tu problematykę.

Jako realiści mamy tendencję do postrzegania polityki międzynarodowej w kategoriach rywalizacji o zasoby, ze szczególnym uwzględnieniem hard power – geografii, wojskowości, gospodarki. Wartości i wszelkie idee są zwykle pomijane jako nieistotne lub jako tania przykrywka dla de facto wyrachowanych, realistycznych dążeń. W debacie pomiędzy realistami a ich krytykami, włączając w to dyskusję skupioną wokół Strategy&Future, obie strony nie dostrzegają jednej kwestii o przemożnym znaczeniu.

W poprzedniej części artykułu pisałem, że najbardziej obecnie prawdopodobnym scenariuszem wojny na Ukrainie jest jej zamrożenie, najpewniej w wyniku wyczerpywania się potencjałów obydwy stron. Nie oznacza to zawarcia porozumienia o charakterze politycznym, w grę wchodzi, być może, jedynie czasowe zawieszenie broni lub/i okresowe zmiany intensywności działań na froncie.

Załóżmy, że po zakończeniu wojny w Ukrainie, a wojna ta może trwać kolejne miesiące lub lata, kraje przestrzeni bałtycko-czarnomorskiej, Polska, Ukraina, Białoruś, uzyskają niezależność polityczną, a ich interes strategiczny popchnie je do realizacji koncepcji ściślejszej współpracy militarnej, politycznej i ekonomicznej.

Wojna rosyjsko-ukraińska jest konfliktem zbrojnym o znaczeniu dalece wykraczającym poza skalę regionalną. Wiąże się ona z próbą narzucenia przez Rosję nowego status quo w Europie (a pośrednio na świecie), polegającego na zastąpieniu obecnego układu unipolarnego układem multipolarnym, w którym Rosja miałaby odgrywać rolę jednej z kilku równorzędnych potęg.