Zupa na Głównym

Myślenie o stowarzyszeniu jak o firmie, w której wszystko musi się zgadzać między „winien” a „ma”, sprawia, że czasem odkładamy decyzje, żeby dać sobie chwilę na oddech i spokojną refleksję.

Wiedzieliśmy, że łatwo nie będzie. Wiedzieliśmy, że potrzeba dużo cierpliwości i determinacji. Wiemy, że ryzyko niepowodzenia jest duże. Wybraliśmy ich, bo wiemy, że tutaj nie zadziałają standardowe instytucjonalne rozwiązania.

Po wysłuchaniu spytałam: a co by było gdyby… i zaczęłam opowiadać o możliwości zamieszkania w naszym zupowym mieszkaniu i tym w jaki sposób ma to funkcjonować. Zauważyłam jak jego oczy robią się coraz większe i szklista, a sylwetka coraz bardziej na krześle odchyla się do tyłu.

Na początku naszej drogi pomagania tym, którzy domów nie mają myśleliśmy, że dach nad głową rozwiąże wszystkie problemy. Bezpieczne miejsce,  własne łóżko i ciepło miało być antidotum na problemy. Szybko okazało się, że to tylko początek drogi.

Pan M. wczoraj powiedział, że wszystko go cieszy, nawet to, że znowu pada deszcz. Budzi się we własnym pokoju i czasami parę razy zamyka i otwiera oczy, żeby przekonać się, że to nie jest sen.

I byłam dzielna w swoich postanowieniach do momentu…aż przyszła ONA, w któryś z wtorków, Pani P. Z szerokim uśmiechem i nadzieją w sercu, że może jednak ?

„Zupa na Głównym” jak na razie nie ma ambicji zlikwidowania głodu na całym świecie, ale w najbliższym otoczeniu robi to, co możliwe, aby pomagać potrzebującym