Strategy&Future

Scott Sagan w swoim uznawanym za epokowy artykule „Why do states build nuclear weapons. Three models in search of a bomb” przedstawia rolę, jaką odgrywa kształtowanie norm zachowania państw w odniesieniu do broni jądrowej – i jakiej zmianie uległo postrzeganie proliferacji przez wspólnotę międzynarodową. Sagan zastanawia się, jak to jest, że podczas gdy w latach 60. dążenie do posiadania broni jądrowej było postrzegane jako uzasadniony i prestiżowy cel państw (niezależnie nawet od znaczenia jej posiadania dla bezpieczeństwa), w następnych dekadach proliferacja stała się aktem nieodpowiedzialnym i nielegalnym...

Obok przypadku Republiki Południowej Afryki – jedynego państwa, które raz uzyskawszy status mocarstwa jądrowego, dobrowolnie zeń następnie zrezygnowało – przypadek Indii i prowadzonego przez to państwo programu nuklearnego jest jedną z bardziej interesujących i nietypowych historii proliferacji broni jądrowej...

Zarówno ten dowód, jak i zdrowy rozsądek sugerowały też, że Tajwan rozwijając broń jądrową, podejmowałby ogromne ryzyko oraz – jeżeli rzeczywiście zdecydowałby o rozpoczęciu aktywnej proliferacji, fakt ten musiałby zostać starannie ukryty przed USA. Autorzy raportu stwierdzają, że „elity Tajpej muszą być świadome wielu zagrożeń związanych z budową broni jądrowej...

Marek Budzisz i Marek Stefan rozmawiają o referendum i wyborach prezydenckich w Mołdawii, zmianach w polityce państw aspirujących do członkostwa w UE, szczycie BRICS w Rosji, rozmowach dyplomatycznych wokół Ukrainy i o tym czy Kijów może pozyskać broń nuklearną.

Historia tajwańskiego programu broni jądrowej jest tyleż pouczająca, co trzeźwiąca; skupia jak w soczewce najtrudniejsze dylematy, najpoważniejsze zagrożenia i największe wyzwania, przed którymi stanąć może państwo dążące do proliferacji broni jądrowej. W pewien sposób Tajwan stawał przed najgorszymi problemami i Niemiec Zachodnich, i Pakistanu, ale jednocześnie brakowało mu korzystniejszych uwarunkowań, na które liczyć mogły Bonn i Islamabad...

Dopóki nie nadejdzie moment rezygnacji Stanów Zjednoczonych z realizowania strategii prymatu, a wraz z nim decyzja o ograniczeniu obecności militarnej w Europie, Waszyngton pozostanie prawdopodobnie sceptyczny wobec inicjatyw samodzielnego europejskiego narzędzia odstraszania.

„Jeżeli Sowieci zaatakują, Niemcy czeka los bydła prowadzonego na rzeź” – powiedział w 1956 roku kanclerz Republiki Federalnej Niemiec Konrad Adenauer. Oprócz Pakistanu i Korei Południowej Niemcy Zachodnie są w moim przekonaniu jednym z tych państw, których sytuacja (dylematy i decyzje podejmowane vis-à-vis USA w kontekście gwarancji bezpieczeństwa, parasola nuklearnego oraz proliferacji broni jądrowej) była w latach 50 i 60 najbardziej zbliżona do sytuacji Polski...

Jacek Bartosiak i zespół S&F o światowym kapitalizmie i broni atomowej.

Pojawienie się tematu Nuclear Sharing w głównym nurcie debaty publicznej w Polsce jest zjawiskiem paradoksalnie w równym stopniu w pełni przewidywalnym, co przełomowym. To dobrze, że o kwestii rozszerzonego odstraszania nuklearnego zaczyna się w Polsce rozmawiać; natomiast przebieg tej debaty jest mikrokosmosem szerszego zjawiska, jakim jest kształt debaty o strategii i bezpieczeństwie Rzeczypospolitej.

Albert Świdziński, Marek Budzisz i Marek Stefan rozmawiają o ping-pongu i eskalacji nuklearnej.

Jacek Bartosiak recenzuje książkę Annie Jacobsen „Nuclear War: A Scenario”.

Jacek Bartosiak i zespół Strategy&Future w szczegółach omawiają o co chodzi z nuclear sharing i czy Polska ma szansę otrzymać nuclear sharing.