Grzegorz Antoni Kanik

Ten manifest proponuje zmianę paradygmatu od sztywnych, dogmatycznych struktur w kierunku „dynamicznego ustabilizowania bytu”. Redefiniuje ateistę nie poprzez bierną negację, lecz jako Aktywnego Twórcę, który odrzuca rolę jedynie obserwatora na rzecz świadomego kształtowania rzeczywistości poprzez zrozumienie praw uniwersalnych.Opierają się na trzech filarach: Podejściu posthumanistycznym, w którym wszystkie formy istnienia – biologiczne, cyfrowe i nieożywione – traktowane są jako równoważne elementy systemu uniwersalnego. Konceptualizacji praw jako „pływających wysp”, które podlegają ciągłej ewolucji w oparciu o ich użyteczność i „użyteczność w czasoprzestrzeni”, a nie o historyczne zakotwiczenie. Model „użyteczności”, w którym wartość bytu jest definiowana przez jego wkład w stabilność całości. Ponadto manifest wprowadza koncepcję Systemowego Recyklingu, sugerując, że świadomości niezdolne do współistnienia lub te generujące „tsunami” chaosu podlegają strukturalnej dekonstrukcji i regresji. Ostatecznie dokument opowiada się za powrotem do rzeczywistości wolnej od narzuconych dogmatów, wykorzystującej technologię i naturę do budowania świata rządzonego przez zrozumienie i pozytywne wykorzystanie dynamiki czasoprzestrzeni Tekst uwzględnia możliwość nawiązania kontaktu z inteligencją spoza naszego układu.

... W tym okresie następował dalszy rozdział pomiędzy ἀσέβεια („bezbożność”) oraz ἀθεότης („ateizm”). Według niektórych opinii pełny rozdział tych dwóch pojęć nastąpił dopiero tuż przed końcem I w. p.n.e. czyli tuż przed powstaniem Chrystianizmu. W tym okresie (αtheos) oznaczał kogoś, kto nie czcił „naszych” bogów. Stawał się inwektywą, określeniem obraźliwym, jak również pogardliwym wobec wyznawców innych „bogów” i religii. Zwłaszcza wobec wyznawców monoteizmu (vide: Judaizm, później również Chrystianizm), którzy zdecydowanie odrzucali wiarę w „bogów” Grecji i Rzymu. To właśnie taka postawa, obraźliwa i pogardliwa, leży m.in. u podstaw prześladowań Chrystianizmu za czasów Nerona. Leży również u podstaw okrutnej, nawet jak na ówczesne czasy, eksterminacji ludności hebrajskiej, na znacznych terenach ówczesnej Judei, w czasie powstania żydowskich w latach 66–70 oraz 132–135 n.e. Tę rzymską pogardę, wobec Judaizmu i narodu żydowskiego, przejął Chrystianizm, dorabiając do niej już własną, czysto religijną motywację...

... Słowo ateizm ma bogatą historię, która ewoluowała od pejoratywnego określenia „opuszczenia przez bogów” aż do współczesnego, świadomego stanowiska światopoglądowego. Współcześnie pojęcie Ateisty można rozpatrywać w dwojaki sposób. Po pierwsze, jako fałszywe i obraźliwe określenie osoby, mające na celu dyskryminację oraz wyalienowanie konkretnej osoby, czy całego środowiska, poza nawias społeczny. Po drugie, jako forma zastraszenia, z czym osobiście się spotkałem. Zarzut „ateizmu” najczęściej jest używany tylko przez pryzmat braku udziału w „życiu religijnym” czy nieposłuszeństwa wobec kleru. Całkowicie pomija się rzeczywisty stan poglądów osoby, wobec której używa się pojęcia „ateista”. Tutaj byłbym bardzo ostrożny wobec osobistych deklaracji osób uważających się za „ateistów”. Wiele tych deklaracji jest efektem niezrozumienia Ateizmu, jako takiego, lub powierzchownej wiedzy o Ateizmie. Wiele takich deklaracji jest również efektem niechęci do dyskusji o (nie)istnieniu „bogów”, czy chęci uniknięcia nagabywania i tzw. nawracania. Najłatwiejsze, w takich sytuacjach, jest zasłonienie się „ateizmem”...

... można być dobrym człowiekiem ze strachu przed piekłem i z pożądania nieba. Można też nim być wyzbywszy się strachu i pożądania. W tym drugim przypadku motorem działania jest wartość „słowa przyjaciela”, zawarta sama w sobie… ******* Tekst sugeruje, że prawdziwe człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie kończy się kalkulacja. To bardzo dojrzałe podejście...

... to, że trzymasz smycz w ręku, nie znaczy, iż "nie chodzisz na smyczy"… Pod tym tytułem mieści się cykl (powtórkowy z lat 2005-2025) twórczości związanej z portalem literackim „cytaty.info”. Portal ten miał jedną unikatową cechę. Materiały tam zamieszczane nie były cytatami czy aforyzmami znanych osób. To była autorska twórczość – „od A do Z” – uczestników portalu. Tak samo, jak i wszelkie pozostałe materiały takie jak reportaże, dzienniki, opowiadania, felietony, etc. Poddane ocenie ogółu użytkowników wywoływały dyskusje – niekiedy o zasięgu globalnym. Cykl ten będzie zamieszczany, jeżeli chodzi o krótką formę, w sposób umożliwiający dostęp wszystkim. Natomiast komentarze, w tym komentarze autorskie, będą dostępne wyłącznie dla patronów…

... Natomiast dostrzegam dwa inne „paradoksy” związane z Ateizmem i religią. Ateizm, po wyjściu poza ramy religijnej konwencji może: • Może dowodzić, na podstawie nauk kościoła i Pisma Święte oraz na podstawie obecnego stanu ludzkiej wiedzy, iż Bóg (taki jakim go przedstawiają religie) nie tyle nie istnieje, ile istnieć nie może. • Może dowodzić, używając metody logiczno-intuicyjnej i na podstawie ludzkiej wiedzy, że istnieje „czynnik” (o pewnych atrybutach) konieczny do powstania, trwania oraz rozwoju tak życia, jak i wszechświata. Niestety (ze szkodą dla religii), nie można go nazwać „bogiem”, nie tylko ze względu na głęboko zakorzenioną interpretację, zawłaszczonego przez religie pojęcia „bóg”, jak również innych pojęć...

Tradycyjne opisywanie DNA jako „drabiny życia” czy „książki kucharskiej” z przepisami na białka staje się w XXI wieku niewystarczające. W dobie bioinformatyki i biologii syntetycznej coraz wyraźniej dostrzegamy, że język życia nie jest jedynie metaforą literacką, lecz precyzyjnym systemem operacyjnym. Dlaczego analogia komputerowa jest dziś najdokładniejszym, znanym nam modelem opisu genomu? Ponieważ, podobnie jak w architekturze IT, w DNA odnajdujemy te same fundamentalne mechanizmy... ... jednocześnie badania DNA stawiają nowe pytania, jak choćby to, dlaczego odpowiedzialność za potomstwo zaczyna się już w wieku dziecięcym. A może wcześniej?...

Niniejsze opracowanie przedstawia autorską hipotezę interpretującą strukturę ludzkiego genomu przez pryzmat architektury systemów komputerowych. Autor stawia tezę, że tzw. niekodujące DNA (98% genomu) pełni funkcję nadrzędnego systemu operacyjnego („biologiczny BIOS”) oraz skompresowanej bazy danych typu „tylko do odczytu”, przechowującej zapisy historyczne i ewolucyjne „punkty przywracania”. W pracy poddano ogólnej i wstępnej analizie mechanizmy aktywacji genów „de novo” oraz rolę ludzkich endogennych retrowirusów (HERV) jako modułów pamięci systemowej. Szczególna uwaga została poświęcona zjawisku epigenetyki jako interfejsowi zapisu „notatek systemowych”, które umożliwiają dziedziczenie adaptacyjne bez zmiany struktury kodu źródłowego. Praca rzuca nowe światło na problematykę „brakujących ogniw” w teorii ewolucji, sugerując, że skoki ewolucyjne mogą być wynikiem aktywacji uśpionych podsystemów (np. genów Ghost Population) w odpowiedzi na krytyczne zmiany środowiskowe. Rozważania zamyka próba syntezy kosmologicznej, łączącej procesy informacyjne życia z fizyką osobliwości.

... Tak jak Ziemia nie jest centrum wszechświata, tak my nie jesteśmy „bogami” tegoż wszechświata. Nasze jednostki pomiarowe nie muszą być przydatne w innym miejscu przestrzeni kosmicznej. Mogą wręcz przeszkadzać, a nawet uniemożliwiać badanie natury i praw wszechświata. Tak samo prawa natury, obowiązujące na ziemi, nie muszą obowiązywać, czy działać w ten sam sposób, w innym miejscu przestrzeni kosmicznej. Odnoszę się tutaj do badań nad platyną, jakie zostały przeprowadzone przez Sandia National Laboratories oraz Texas A&M University. Wyniki tych przełomowych badań opublikowano w czasopiśmie „Nature” w lipcu 2023 roku. W badaniach tych poddano platynę badaniom na zmęczenie. Badanie przeprowadzono w próżni, a więc w warunkach nie naturalnych, niewystępujących na ziemi jako naturalne. W trakcie tego badania, ze zdumieniem, stwierdzono „samoregenerację” badanej próbki platyny. Badanie powtórzono trzykrotnie, z tym samym wynikiem za każdym razem. Świadczy to o jednym. Nasza wiedza może być mało przydatna, nawet błędna, w innym obszarze wszechświata. Wszak wszechświat jest ogromny, stale się przemieszcza i rozrasta. Wszechświat się stale zmienia, wszechświat „żyje”, a jego „twórcę” – jak twierdzą same religie – nic nie ogranicza. Myślenie życzeniowe gatunku ludzkiego również go nie ogranicza. Jak wspomniałem, nie jesteśmy „bogami” we wszechświecie. Być może jesteśmy tylko „wybrykiem natury”, jakąś jego pojedynczą „mutacją” usprawiedliwioną jedynie „prawem przydatności z umiejscowienia w czasoprzestrzeni”, wynikającym z czasu i miejsca we wszechświecie, w jakim gatunek ludzki zaistniał, istnieje i mam nadzieję, będzie jeszcze długo istniał...

Od pewnego czasu dręczy mnie jedno pytanie - "CZYM TAK NAPRAWDĘ JEST OJCOSTWO, GDZIE I KIEDY SIĘ RODZI ? " Bo co tak naprawdę o tym decyduje. Wszyscy mówią, rodzi się dziecko, trzeba dojrzeć i podjąć wyzwanie. Stać się odpowiedzialnym, zbudzić uczucia ojcowskie. Czy to naprawdę takie proste? Wystarczy tylko akt urodzenia ? Wystarczy tylko powiedzieć sobie "...jestem ojcem..." ? Czy na pewno wystarczy to aby pojawiły się uczucia, troska i miłość rodzicielska ? Jak to było u mnie ? Jak tak spojrzę wstecz to, to nie była ani łatwa, ani krótka droga. Miałem 23 lata jak poznałem córkę. Chyba moją córkę, tak sądziłem do niedawna. Miała 7 lat. Dziwne to, no nie? Lecz to wina Breżniewa. Gdyby nie to, że był w lipcu 1974 roku w Polsce, gdyby nie to, że był wtedy "międzynarodowy spęd harcerstwa i pionierów" to pewnie nie zacząłbym tak wcześnie przygody z seksem. Pewnie rok później nie zostałbym mężczyzną, bo na pewno bym uciekł. Urodziwy nigdy nie byłem, ale wygląd, zachowanie i styl ubierania sprawiał, że wszyscy dawali mi z jakieś 4-5 lat więcej. Paranoicznie, teraz nikt nie wierzy, że mam tyle lat, wszyscy oceniają mnie na 5-10 lat mniej. Ale nie o tym ten post...

[czyli o tym, jak „święte profanum” stało się „boskim sacrum”] Ateista to człowiek o sceptycznej, lecz nie pozbawionej szacunku, postawie wobec wszelkiej „świętości”. Nie uznaje „żadnej świętości” za „niepodważalny i niezmienny dogmat”. I. Wstęp. Na początek zacznijmy od wyjaśnienia, w jakim znaczeniu używam pojęcia „święty”. Pojęcia, które swe korzenie ma w okresie zwanym Archaiczną Grecją. W okresie, gdy równoprawnymi jego synonimami były takie pojęcia jak, „najważniejszy”, „najwyższy”, „najwspanialszy”, „najdoskonalszy”, etc. W tamtym też okresie to, co „święte” było traktowane jako „wzorzec”, „odnośnik”, „pierwowzór”, etc.

.... Ta część blogu powinna się była pojawić jako pierwsza. I cały czas tkwiła we mnie. Lecz nie sprecyzowana, taka jakaś ulotna i mglista. Dopiero całkiem niedawno, parę dni temu, nabrała realnego kształtu. Zawdzięczam to ludziom z "cytatów.info". Choć nie tylko. To właśnie oni i Ci starsi i Ci młodsi, sprawiają, że inaczej zaczynam spostrzegać świat. Zauważam więcej kolorów i odcieni. Nie tylko tych bolących, tych radosnych też. Ten post poświęcam im wszystkim. Tym od dużego stołu, i tym spod drzwi... Tym którzy odwiedzili, tym którzy są i tym którzy kiedyś zawitają w to miejsce...