Grzegorz Antoni Kanik

Tradycyjne opisywanie DNA jako „drabiny życia” czy „książki kucharskiej” z przepisami na białka staje się w XXI wieku niewystarczające. W dobie bioinformatyki i biologii syntetycznej coraz wyraźniej dostrzegamy, że język życia nie jest jedynie metaforą literacką, lecz precyzyjnym systemem operacyjnym. Dlaczego analogia komputerowa jest dziś najdokładniejszym, znanym nam modelem opisu genomu? Ponieważ, podobnie jak w architekturze IT, w DNA odnajdujemy te same fundamentalne mechanizmy... ... jednocześnie badania DNA stawiają nowe pytania, jak choćby to, dlaczego odpowiedzialność za potomstwo zaczyna się już w wieku dziecięcym. A może wcześniej?...

Niniejsze opracowanie przedstawia autorską hipotezę interpretującą strukturę ludzkiego genomu przez pryzmat architektury systemów komputerowych. Autor stawia tezę, że tzw. niekodujące DNA (98% genomu) pełni funkcję nadrzędnego systemu operacyjnego („biologiczny BIOS”) oraz skompresowanej bazy danych typu „tylko do odczytu”, przechowującej zapisy historyczne i ewolucyjne „punkty przywracania”. W pracy poddano ogólnej i wstępnej analizie mechanizmy aktywacji genów „de novo” oraz rolę ludzkich endogennych retrowirusów (HERV) jako modułów pamięci systemowej. Szczególna uwaga została poświęcona zjawisku epigenetyki jako interfejsowi zapisu „notatek systemowych”, które umożliwiają dziedziczenie adaptacyjne bez zmiany struktury kodu źródłowego. Praca rzuca nowe światło na problematykę „brakujących ogniw” w teorii ewolucji, sugerując, że skoki ewolucyjne mogą być wynikiem aktywacji uśpionych podsystemów (np. genów Ghost Population) w odpowiedzi na krytyczne zmiany środowiskowe. Rozważania zamyka próba syntezy kosmologicznej, łączącej procesy informacyjne życia z fizyką osobliwości.

... Tak jak Ziemia nie jest centrum wszechświata, tak my nie jesteśmy „bogami” tegoż wszechświata. Nasze jednostki pomiarowe nie muszą być przydatne w innym miejscu przestrzeni kosmicznej. Mogą wręcz przeszkadzać, a nawet uniemożliwiać badanie natury i praw wszechświata. Tak samo prawa natury, obowiązujące na ziemi, nie muszą obowiązywać, czy działać w ten sam sposób, w innym miejscu przestrzeni kosmicznej. Odnoszę się tutaj do badań nad platyną, jakie zostały przeprowadzone przez Sandia National Laboratories oraz Texas A&M University. Wyniki tych przełomowych badań opublikowano w czasopiśmie „Nature” w lipcu 2023 roku. W badaniach tych poddano platynę badaniom na zmęczenie. Badanie przeprowadzono w próżni, a więc w warunkach nie naturalnych, niewystępujących na ziemi jako naturalne. W trakcie tego badania, ze zdumieniem, stwierdzono „samoregenerację” badanej próbki platyny. Badanie powtórzono trzykrotnie, z tym samym wynikiem za każdym razem. Świadczy to o jednym. Nasza wiedza może być mało przydatna, nawet błędna, w innym obszarze wszechświata. Wszak wszechświat jest ogromny, stale się przemieszcza i rozrasta. Wszechświat się stale zmienia, wszechświat „żyje”, a jego „twórcę” – jak twierdzą same religie – nic nie ogranicza. Myślenie życzeniowe gatunku ludzkiego również go nie ogranicza. Jak wspomniałem, nie jesteśmy „bogami” we wszechświecie. Być może jesteśmy tylko „wybrykiem natury”, jakąś jego pojedynczą „mutacją” usprawiedliwioną jedynie „prawem przydatności z umiejscowienia w czasoprzestrzeni”, wynikającym z czasu i miejsca we wszechświecie, w jakim gatunek ludzki zaistniał, istnieje i mam nadzieję, będzie jeszcze długo istniał...

Od pewnego czasu dręczy mnie jedno pytanie - "CZYM TAK NAPRAWDĘ JEST OJCOSTWO, GDZIE I KIEDY SIĘ RODZI ? " Bo co tak naprawdę o tym decyduje. Wszyscy mówią, rodzi się dziecko, trzeba dojrzeć i podjąć wyzwanie. Stać się odpowiedzialnym, zbudzić uczucia ojcowskie. Czy to naprawdę takie proste? Wystarczy tylko akt urodzenia ? Wystarczy tylko powiedzieć sobie "...jestem ojcem..." ? Czy na pewno wystarczy to aby pojawiły się uczucia, troska i miłość rodzicielska ? Jak to było u mnie ? Jak tak spojrzę wstecz to, to nie była ani łatwa, ani krótka droga. Miałem 23 lata jak poznałem córkę. Chyba moją córkę, tak sądziłem do niedawna. Miała 7 lat. Dziwne to, no nie? Lecz to wina Breżniewa. Gdyby nie to, że był w lipcu 1974 roku w Polsce, gdyby nie to, że był wtedy "międzynarodowy spęd harcerstwa i pionierów" to pewnie nie zacząłbym tak wcześnie przygody z seksem. Pewnie rok później nie zostałbym mężczyzną, bo na pewno bym uciekł. Urodziwy nigdy nie byłem, ale wygląd, zachowanie i styl ubierania sprawiał, że wszyscy dawali mi z jakieś 4-5 lat więcej. Paranoicznie, teraz nikt nie wierzy, że mam tyle lat, wszyscy oceniają mnie na 5-10 lat mniej. Ale nie o tym ten post...

[czyli o tym, jak „święte profanum” stało się „boskim sacrum”] Ateista to człowiek o sceptycznej, lecz nie pozbawionej szacunku, postawie wobec wszelkiej „świętości”. Nie uznaje „żadnej świętości” za „niepodważalny i niezmienny dogmat”. I. Wstęp. Na początek zacznijmy od wyjaśnienia, w jakim znaczeniu używam pojęcia „święty”. Pojęcia, które swe korzenie ma w okresie zwanym Archaiczną Grecją. W okresie, gdy równoprawnymi jego synonimami były takie pojęcia jak, „najważniejszy”, „najwyższy”, „najwspanialszy”, „najdoskonalszy”, etc. W tamtym też okresie to, co „święte” było traktowane jako „wzorzec”, „odnośnik”, „pierwowzór”, etc.

.... Ta część blogu powinna się była pojawić jako pierwsza. I cały czas tkwiła we mnie. Lecz nie sprecyzowana, taka jakaś ulotna i mglista. Dopiero całkiem niedawno, parę dni temu, nabrała realnego kształtu. Zawdzięczam to ludziom z "cytatów.info". Choć nie tylko. To właśnie oni i Ci starsi i Ci młodsi, sprawiają, że inaczej zaczynam spostrzegać świat. Zauważam więcej kolorów i odcieni. Nie tylko tych bolących, tych radosnych też. Ten post poświęcam im wszystkim. Tym od dużego stołu, i tym spod drzwi... Tym którzy odwiedzili, tym którzy są i tym którzy kiedyś zawitają w to miejsce...

Dom jak dom, raczej taka czynszowa kamienica typu podmiejskiego lub nawet wiejskiego. Wysoka, mieszkalno-użytkowa piwnica: piętro i poddasze, tak samo jak piwnica mieszkalno-użytkowe. W sumie jakieś 5-6 mieszkań o niskim raczej standardzie, bez łazienek i ze wspólna, domurowaną do budynku ubikacją. Woda ze studni ( oj, ale pobudzała do życia) , ogrzewanie standardowo-kaflowe. To ogrzewanie miało nawet swoje plusy. Zimowe wieczory o temperaturze prawie 24-25 stopni w mieszkaniu nie pozwalały łatwo zasnąć ale doświadczenie przydatne gdy zamieszkało się w bloku, z reguły tak samo przegrzanym. Poranki znów odwrotnie, temperatura około 15-16 stopni w połączeniu z zimną wodą szybko stawiała na nogi, budziły momentalnie ze snu. Dobry trening, zwłaszcza dla chłopców przed wojskiem.

Mówić zacząłem po około 7 miesiącach, a właściwie, wtedy powiedziałem pierwsze słowo i nie było to "mama" czy "tata". W którąś niedziele rodzice wybrali się na spacer. Wózek był, ale ja lubiłem zwiedzać świat na rękach. I właśnie kiedy przechodzili przez ulice, nie zauważyli samochodu nadjeżdżającego z tyłu. Właśnie wtedy krzyknąłem pierwsze słowo "auto". Nie, nie zacząłem wtedy mówić. Jeszcze przez pół roku nie chciało mi się mówić. Zresztą do dziś, nie z każdym chce mi się rozmawiać. Tak jakoś mi zostało.

… niezadowolony i zniechęcony wszystkim, szedł wolno korytarzem, lekko utykając na jedną nogę. Od urodzenia miał z nią kłopot… „szpotawość stopy”… tak to określali. I tylko to, wszyscy, w nim dostrzegali, oceniając jak wyrzutka i nieudacznika. Lecz nie tylko to było przyczyną jego zniechęcenia i niezadowolenia. Głównym powodem był cel tej wędrówki, wędrówki do Sali Posiedzeń, gdzie czekały go wstyd i kara, za przegraną wojnę z własnym Ojcem… … kochał i szanował Ojca, chyba najbardziej spośród jego dzieci i poddanych. Bardzo chciał pokazać Ojcu, jak i tym którzy nie wierzyli w niego, że potrafi mu dorównać, że będzie kiedyś Jego godnym wyręczycielem w trudach władzy i opieki nad poddanymi. I właśnie ta chęć, to pragnienie, z czasem przerodzone w rodzaj obsesji, stała się przyczyną wojny z Ojcem…

"...Ojciec... to nie ten który spłodził, lecz ten który prawdziwie pokochał..." ~Irracja~ Nie tylko pokochał! Ale też wychował. Wielu jest takich, co się nie przyznają do swojego dziecka... Nie akceptują go… Tak samo niektóre matki zostawiają swoje dzieci w szpitalu, porzucają na śmietnikach czy byle gdzie. Takich ludzi powinno się wysterylizować jak zwierzęta....... Raz na zawsze. ~EVA610~ Pomysł tego posta narodził się przy okazji pewnego cytatu i ataku na ten cytat. A właściwie dyskusji jaka się wywiązała. Okazało się bowiem, że mój konwersarz jest młodą osobą. Młodą i, jak to często bywa, bardzo zapalczywą w tropieniu niegodziwości tego świata oraz wyrażaniu swych opinii. Okazało się również, że jest osobą bardzo samokrytyczną wobec siebie. Potrafiącą przyjąć krytykę i umiejącą się na niej uczyć. Mam nadzieję że pozostanie taką do końca swych dni. Oby do takich ludzi należała przyszłość naszego świata.

»Kochana M. M, pytałaś niedawno dlaczego postanowiłem przypomnieć sobie „Rozprawy P. Abelarda”. Przyczyna jest dość prosta. To on był moim pierwszy mentorem, na drodze rozpaczy życia, jaka mi pozostała po śmierci Kasji. To on uświadomił mi, że nie jestem całkiem bezbronny. Przecież mam „miecz logiki”, mam „pancerz sumienia”, a także „tarczę wolnej woli”. Wskazał mi również początek drogi, drogi na której kogoś odnalazłem. Nie, nie tego mściwego i okrutnego, wręcz tyrana i sadysty, któregom wcześniej w gniewie odrzuciłem. Odnalazłem tego, którego mi dużo wcześniej „ukradziono”. Człowieka, przyjaciela i wiernego druha. „Człowieka i Przyjaciela” tak samo tłamszonego i poniewieranego, przez „kamarylę swych sług”, tak jak to czynią z nami. „Człowieka i Przyjaciela” takiego jak my, a jednak całkiem innego. „Człowieka i Przyjaciela” wolnego od ludzkiej niedoskonałości. „Człowieka i Przyjaciela” silnego miłością i swą boskością... ... Prawdziwa „miłość Platona” jest pełna erotyzmu i pożądania. „Miłość” która z całego odrzuconego „Dekalogu” wybrała tylko jedno przykazanie (a wybrać jedno musiała), „nie zabijaj, nie niszcz”... «

Dzisiaj miałem... nie, na razie mam dobry dzień. Od rana mam dobry humor, jakąś taką spokojność. Były małe kłopoty, drobne troski jak codziennie. A zaczęła się wszystko od pomysłu na wierszydło. I tyle radości sprawiło to mojemu Blusikowi, wywołało taki radosny śmiech że nic nie było w stanie mnie na dłużej zdenerwować. Mam nadzieję że będzie tak do końca dnia.. Mój Blusik... Jakiż piękny jest świat, i słońce tak mocno grzeje; wystarczy tylko jedna myśl, "mój Blusik się dziś śmieje..."