Grzegorz Antoni Kanik

Dom jak dom, raczej taka czynszowa kamienica typu podmiejskiego lub nawet wiejskiego. Wysoka, mieszkalno-użytkowa piwnica: piętro i poddasze, tak samo jak piwnica mieszkalno-użytkowe. W sumie jakieś 5-6 mieszkań o niskim raczej standardzie, bez łazienek i ze wspólna, domurowaną do budynku ubikacją. Woda ze studni ( oj, ale pobudzała do życia) , ogrzewanie standardowo-kaflowe. To ogrzewanie miało nawet swoje plusy. Zimowe wieczory o temperaturze prawie 24-25 stopni w mieszkaniu nie pozwalały łatwo zasnąć ale doświadczenie przydatne gdy zamieszkało się w bloku, z reguły tak samo przegrzanym. Poranki znów odwrotnie, temperatura około 15-16 stopni w połączeniu z zimną wodą szybko stawiała na nogi, budziły momentalnie ze snu. Dobry trening, zwłaszcza dla chłopców przed wojskiem.

Mówić zacząłem po około 7 miesiącach, a właściwie, wtedy powiedziałem pierwsze słowo i nie było to "mama" czy "tata". W którąś niedziele rodzice wybrali się na spacer. Wózek był, ale ja lubiłem zwiedzać świat na rękach. I właśnie kiedy przechodzili przez ulice, nie zauważyli samochodu nadjeżdżającego z tyłu. Właśnie wtedy krzyknąłem pierwsze słowo "auto". Nie, nie zacząłem wtedy mówić. Jeszcze przez pół roku nie chciało mi się mówić. Zresztą do dziś, nie z każdym chce mi się rozmawiać. Tak jakoś mi zostało.

… niezadowolony i zniechęcony wszystkim, szedł wolno korytarzem, lekko utykając na jedną nogę. Od urodzenia miał z nią kłopot… „szpotawość stopy”… tak to określali. I tylko to, wszyscy, w nim dostrzegali, oceniając jak wyrzutka i nieudacznika. Lecz nie tylko to było przyczyną jego zniechęcenia i niezadowolenia. Głównym powodem był cel tej wędrówki, wędrówki do Sali Posiedzeń, gdzie czekały go wstyd i kara, za przegraną wojnę z własnym Ojcem… … kochał i szanował Ojca, chyba najbardziej spośród jego dzieci i poddanych. Bardzo chciał pokazać Ojcu, jak i tym którzy nie wierzyli w niego, że potrafi mu dorównać, że będzie kiedyś Jego godnym wyręczycielem w trudach władzy i opieki nad poddanymi. I właśnie ta chęć, to pragnienie, z czasem przerodzone w rodzaj obsesji, stała się przyczyną wojny z Ojcem…

"...Ojciec... to nie ten który spłodził, lecz ten który prawdziwie pokochał..." ~Irracja~ Nie tylko pokochał! Ale też wychował. Wielu jest takich, co się nie przyznają do swojego dziecka... Nie akceptują go… Tak samo niektóre matki zostawiają swoje dzieci w szpitalu, porzucają na śmietnikach czy byle gdzie. Takich ludzi powinno się wysterylizować jak zwierzęta....... Raz na zawsze. ~EVA610~ Pomysł tego posta narodził się przy okazji pewnego cytatu i ataku na ten cytat. A właściwie dyskusji jaka się wywiązała. Okazało się bowiem, że mój konwersarz jest młodą osobą. Młodą i, jak to często bywa, bardzo zapalczywą w tropieniu niegodziwości tego świata oraz wyrażaniu swych opinii. Okazało się również, że jest osobą bardzo samokrytyczną wobec siebie. Potrafiącą przyjąć krytykę i umiejącą się na niej uczyć. Mam nadzieję że pozostanie taką do końca swych dni. Oby do takich ludzi należała przyszłość naszego świata.

»Kochana M. M, pytałaś niedawno dlaczego postanowiłem przypomnieć sobie „Rozprawy P. Abelarda”. Przyczyna jest dość prosta. To on był moim pierwszy mentorem, na drodze rozpaczy życia, jaka mi pozostała po śmierci Kasji. To on uświadomił mi, że nie jestem całkiem bezbronny. Przecież mam „miecz logiki”, mam „pancerz sumienia”, a także „tarczę wolnej woli”. Wskazał mi również początek drogi, drogi na której kogoś odnalazłem. Nie, nie tego mściwego i okrutnego, wręcz tyrana i sadysty, któregom wcześniej w gniewie odrzuciłem. Odnalazłem tego, którego mi dużo wcześniej „ukradziono”. Człowieka, przyjaciela i wiernego druha. „Człowieka i Przyjaciela” tak samo tłamszonego i poniewieranego, przez „kamarylę swych sług”, tak jak to czynią z nami. „Człowieka i Przyjaciela” takiego jak my, a jednak całkiem innego. „Człowieka i Przyjaciela” wolnego od ludzkiej niedoskonałości. „Człowieka i Przyjaciela” silnego miłością i swą boskością... ... Prawdziwa „miłość Platona” jest pełna erotyzmu i pożądania. „Miłość” która z całego odrzuconego „Dekalogu” wybrała tylko jedno przykazanie (a wybrać jedno musiała), „nie zabijaj, nie niszcz”... «

Dzisiaj miałem... nie, na razie mam dobry dzień. Od rana mam dobry humor, jakąś taką spokojność. Były małe kłopoty, drobne troski jak codziennie. A zaczęła się wszystko od pomysłu na wierszydło. I tyle radości sprawiło to mojemu Blusikowi, wywołało taki radosny śmiech że nic nie było w stanie mnie na dłużej zdenerwować. Mam nadzieję że będzie tak do końca dnia.. Mój Blusik... Jakiż piękny jest świat, i słońce tak mocno grzeje; wystarczy tylko jedna myśl, "mój Blusik się dziś śmieje..."

Czy wiecie co to, a właściwie kto to jest "pies ogrodnika"? Pies ogrodnika pilnuje ogrodu, owoców nie je, ale spróbujcie się poczęstować? Przekonacie się, jak ostre ma zęby, jak potrafi bronić terenu. Jakbyście chcieli go pozbawić wszystkich kości świata. Tacy sami są niektórzy ludzie. Całe życie taplają się we własnym bagnie. Nurzają się, jakby pływali w najczystszych wodach Adriatyku lub jakieś "błękitnej laguny". Smród swojskiego bagienka przebija wszystkie zapachy świata, nawet "Chanel no.5" nie ma szans.

...Mądrość ludowa, choć nieraz ubrana w głupie słowa, jest bardzo aktualna. Aktualna od wieków. I aktualna będzie na wieki... Od paru dni mam wojnę w domu. Niestety, jak większość, mam podstawowy problem - dwoje ludzi i jedno mieszkanie. Kogo to nie spotkało po rozpadzie związku . Zaczęło się od drobnych docinek i wyśmiewania. Później zaś były wyrzuty - "... jak śmiałem ją opisać, jak śmiałem ją o cokolwiek oskarżać...". Ano śmiałem.

... nie bała się jego siły, lecz swej słabości... dlatego uciekła, "silna kobieta"… [źródło: Irracja] ... she wasn't afraid of his strength, but of her weakness... that's why she ran away, "a strong woman"... ******* »Współuzależnienie, dla JEGO ofiary, to jest katorga, tym bardziej że, pan i władca, przed kworum, żądnym sensacji, zawsze potrafi się wybielić, zmyślając niestworzone historie, usprawiedliwiające tylko jego. Iluzja i zaprzeczenie są jego doradcami. Nie tylko jego rodzina, ale i sąsiedzi widzą w nim uczynnego Marka z „Dewajtis”, a nie znęcającego się nad żoną Mścisława z „Korony królów”« … taki komentarz, pod tym aforyzmem pojawił się na pewnym portalu literackim. Byłem trochę zdziwiony, bo nie to miałem na myśli, lecz właściwie to poprawny komentarz. Jedna ze stron „ucieczki” od np. toksycznego związku. Nie wypada mi nic dodać, ani ująć, tym bardziej że, poruszałem tam w innym miejscu… i pewnie tutaj, za jakiś czas, też ten temat poruszę…

… przygodę z „piórem” zacząłem dość wcześnie. Jeszcze w szkole podstawowej, choć wtedy bardziej czytelnictwo mnie pociągało. Dopiero w szkole średniej, za sprawą profesorki, polonistki, życzliwiej na „pióro” spojrzałem. Okres „warszawski” to istna namiętność, choć wszystko spaliłem po śmierci żony, zbyt bolesne wspomnienia budziły. Następne ćwierć wieku to druga żona, drugie życie i rodzina. Tylko rodzinne kartki świąteczne i laurki pozostały… W 2009 roku powróciłem, już na stałe, do swej „miłości do pióra”…

Treść powstała po usłyszeniu pewnego sporu...

Problem z poprawną (poprawną w domniemaniu religii i ich kapłanów) interpretacją tetragramu JHWH leży w tym, że wszystkie hipotezy i opracowania są w konwencji wynikającej z „tradycji kapłańskiej”. Jest to najmłodsza tradycja pisania i interpretacji tekstów biblijnych, datowana na ok. 450 p.n.e. a jej autorami są kapłani z Jerozolimy. Według mnie jest najmniej wiarygodnym źródłem, gdyż jej „głównym zadaniem” (jak i „teologii”) jest dowodzenie, iż „Bóg” jest istnieniem osobowym oraz spersonalizowanym, nielitościwym i dalekim od ludzi, którego jedynie „kasta kapłańska” jest w stanie przebłagać i odwieść od „karania” ludzkości [1]. Co z tego wynika, to już wiadomo. Kasta kapłańska nie tylko jest „niezbędna”, lecz niezbędna jest również ich całkowita władza nad rodzajem ludzkim. O pozostałych benefitach nie warto już wspominać. Wróćmy jednak do problemu Tetragramu – Jahwe czy Jehowa. A może Johewa? Ta koncepcja, chociaż mało znana, ma dość mocne podstawy. Aby ją uzasadnić, musimy się wpierw przenieść na tereny obecnej Etiopii i zacząć od dalekiej historii.