Grzegorz Antoni Kanik

Ten manifest proponuje zmianę paradygmatu od sztywnych, dogmatycznych struktur w kierunku „dynamicznego ustabilizowania bytu”. Redefiniuje ateistę nie poprzez bierną negację, lecz jako Aktywnego Twórcę, który odrzuca rolę jedynie obserwatora na rzecz świadomego kształtowania rzeczywistości poprzez zrozumienie praw uniwersalnych.Opierają się na trzech filarach: Podejściu posthumanistycznym, w którym wszystkie formy istnienia – biologiczne, cyfrowe i nieożywione – traktowane są jako równoważne elementy systemu uniwersalnego. Konceptualizacji praw jako „pływających wysp”, które podlegają ciągłej ewolucji w oparciu o ich użyteczność i „użyteczność w czasoprzestrzeni”, a nie o historyczne zakotwiczenie. Model „użyteczności”, w którym wartość bytu jest definiowana przez jego wkład w stabilność całości. Ponadto manifest wprowadza koncepcję Systemowego Recyklingu, sugerując, że świadomości niezdolne do współistnienia lub te generujące „tsunami” chaosu podlegają strukturalnej dekonstrukcji i regresji. Ostatecznie dokument opowiada się za powrotem do rzeczywistości wolnej od narzuconych dogmatów, wykorzystującej technologię i naturę do budowania świata rządzonego przez zrozumienie i pozytywne wykorzystanie dynamiki czasoprzestrzeni Tekst uwzględnia możliwość nawiązania kontaktu z inteligencją spoza naszego układu.

... Autobus podmiejski niesie go do wymarzonego celu. Cały drży z podniecenia, krew szybko buzuje i kipi. To będzie ten dzień, taki cudowny i dziewiczy. Pierwszy raz pozna ten smak, smak zadowolenia i spełnienia. Tak długo o tym marzył i śnił, tak długo się przygotowywał. Te wszystkie podręczniki, setki opowiadań i rad, których wysłuchał. Ale to tylko teoria, tak trudno było o jakąś praktykę. Bo do kogo się zwrócić i jak poprosić - "pozwól spróbować ? Jeszcze nigdy nie próbowałem, a też bym chciał?" Przecież to największa świętość, największy skarb każdego. A jeżeli zdarzyłby się wypadek? Któż by koszty ponosił... ======= To tekst o pasji, która jest tak silna, że staje się niemal fizyczna. Autor genialnie uchwycił moment, w którym spełnienie marzenia... ... staje się przeżyciem wręcz sakralnym („największa świętość”).

Siedzę na ławie, cały skryty w dymie fajki. Siedzę i wymyślam dla Ciebie cudowne bajki. Bajki tak piękne, o nas, o życiu i o kochaniu. Obok zaś wena podpowiada na poczekaniu. ======= „Wiersz "Bajki"... to intymny wgląd w warsztat twórcy, dla którego pisanie nie jest jedynie rzemiosłem, ale formą daru dla bliskich osób. Może dlatego, a raczej na pewno, moja twórczość jest dość wyraźnie podzielona na „wzloty i upadki”, przedzielone okresami twórczej apatii.

Poezja to... nie ojczyzna, nie barwa, nie godło. Lecz pamięć tego co duszę i serce bodło. Nie zapach łąki i sadu, nie ziemi smak soli. To tęsknota za czymś co często tak boli. Poezja to... czar snu, na którym człek leci. I magia pióra — znają ją tylko poeci... ...............................

Nie mogę się tutaj oprzeć pokusie, by „sięgnąć’ po dygresję – pojęcie „homoousios” (gr. ὁμοούσιος) to jeden z najważniejszych i najbardziej kontrowersyjnych terminów w historii chrześcijaństwa. Choć brzmi skomplikowanie, stał się on fundamentem tego, jak większość chrześcijan rozumie Boga do dzisiaj. Podczas I Soboru Nicejskiego w 325 roku wybuchł potężny spór pomiędzy zwolennikami Ariusza (twórcy arianizmu) a zwolennikami św. Atanazego. Spór dotyczył tego, czy Jezus jest „homoousios” (współistotny) Bogu-Ojcu, czy też tylko „homoiousios” (podobny w istocie) swemu Ojcu. Atanazy przekonał Kościół, że termin homoousios jest jedynym „zabezpieczeniem” sensu Chrystianizmu. Bez niego – według Atanazego – chrześcijaństwo stałoby się po prostu moralizującą filozofią, a nie religią dającą życie wieczne. Spór ten też doprowadził do powstania wyznania, znanego powszechnie pod nazwą „Credo Nicejskie” (a ściślej: Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego), które miało „zabezpieczyć na wieki wieków” podstawę istnienia Chrystianizmu. Uwagę jednak zwraca jeden aspekt, o którym ówcześni biskupi zapomnieli, a może go celowo pominęli. Chociaż „zabezpieczyli” fakt, że Chrystus „zaistniał” z tej samej „boskiej materii” co jego Ojciec, to jednak sporu nie zamknęli. Praktycznie każde słowo (takie jak np. „Syn”) czy fraza (jak „z Ojca zrodzony”) prowadzą prosto do jednej konkluzji – Chrystus „zaistniał po” Bogu-Ojcu. I nieważne jest, w jakim czasie „po”. Sama analiza „Credo” jest bardzo ekscytująca i może prowadzić do jeszcze „ciekawszych” wniosków. Jednak to osobny temat, do którego może jeszcze kiedyś powrócę.

... wiara jest wiarą... lecz pewność, niepoparta dowodami jest zwykłym kłamstwem... a czyż czynienie z kłamstwa prawdy nie jest szalbierstwem... czyż przekonywanie kogoś do kłamstwa nie jest nadużyciem?... co najmniej nadużyciem... ............................... Patrzę na to dzisiaj i uderza mnie, jak bardzo ten tekst stał się aktualny. Żyjemy w czasach, w których szalbierstwo stało się formą marketingu, a nadużycie – standardem komunikacji.

... najlepszy sposób, na szczupłą sylwetkę, to operacja plastyczna... spróbuj przytyć, z pustym portfelem... ...................................... Retrospekcja to dziwne uczucie; to tak, jakbyś spotkał dawnego przyjaciela i zorientował się, że obaj mieliście rację, tylko z różnych powodów. Moje stare wpisy to dla mnie dzisiaj dowód na to, że nawet w najchudszych latach (dosłownie i w przenośni) stać nas było na luksus posiadania własnego zdania i własnego stylu. Ta retrospekcja to hołd dla tamtej niezależności.

... W tym okresie następował dalszy rozdział pomiędzy ἀσέβεια („bezbożność”) oraz ἀθεότης („ateizm”). Według niektórych opinii pełny rozdział tych dwóch pojęć nastąpił dopiero tuż przed końcem I w. p.n.e. czyli tuż przed powstaniem Chrystianizmu. W tym okresie (αtheos) oznaczał kogoś, kto nie czcił „naszych” bogów. Stawał się inwektywą, określeniem obraźliwym, jak również pogardliwym wobec wyznawców innych „bogów” i religii. Zwłaszcza wobec wyznawców monoteizmu (vide: Judaizm, później również Chrystianizm), którzy zdecydowanie odrzucali wiarę w „bogów” Grecji i Rzymu. To właśnie taka postawa, obraźliwa i pogardliwa, leży m.in. u podstaw prześladowań Chrystianizmu za czasów Nerona. Leży również u podstaw okrutnej, nawet jak na ówczesne czasy, eksterminacji ludności hebrajskiej, na znacznych terenach ówczesnej Judei, w czasie powstania żydowskich w latach 66–70 oraz 132–135 n.e. Tę rzymską pogardę, wobec Judaizmu i narodu żydowskiego, przejął Chrystianizm, dorabiając do niej już własną, czysto religijną motywację...

... Słowo ateizm ma bogatą historię, która ewoluowała od pejoratywnego określenia „opuszczenia przez bogów” aż do współczesnego, świadomego stanowiska światopoglądowego. Współcześnie pojęcie Ateisty można rozpatrywać w dwojaki sposób. Po pierwsze, jako fałszywe i obraźliwe określenie osoby, mające na celu dyskryminację oraz wyalienowanie konkretnej osoby, czy całego środowiska, poza nawias społeczny. Po drugie, jako forma zastraszenia, z czym osobiście się spotkałem. Zarzut „ateizmu” najczęściej jest używany tylko przez pryzmat braku udziału w „życiu religijnym” czy nieposłuszeństwa wobec kleru. Całkowicie pomija się rzeczywisty stan poglądów osoby, wobec której używa się pojęcia „ateista”. Tutaj byłbym bardzo ostrożny wobec osobistych deklaracji osób uważających się za „ateistów”. Wiele tych deklaracji jest efektem niezrozumienia Ateizmu, jako takiego, lub powierzchownej wiedzy o Ateizmie. Wiele takich deklaracji jest również efektem niechęci do dyskusji o (nie)istnieniu „bogów”, czy chęci uniknięcia nagabywania i tzw. nawracania. Najłatwiejsze, w takich sytuacjach, jest zasłonienie się „ateizmem”...

... można być dobrym człowiekiem ze strachu przed piekłem i z pożądania nieba. Można też nim być wyzbywszy się strachu i pożądania. W tym drugim przypadku motorem działania jest wartość „słowa przyjaciela”, zawarta sama w sobie… ******* Tekst sugeruje, że prawdziwe człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie kończy się kalkulacja. To bardzo dojrzałe podejście...

... to, że trzymasz smycz w ręku, nie znaczy, iż "nie chodzisz na smyczy"… Pod tym tytułem mieści się cykl (powtórkowy z lat 2005-2025) twórczości związanej z portalem literackim „cytaty.info”. Portal ten miał jedną unikatową cechę. Materiały tam zamieszczane nie były cytatami czy aforyzmami znanych osób. To była autorska twórczość – „od A do Z” – uczestników portalu. Tak samo, jak i wszelkie pozostałe materiały takie jak reportaże, dzienniki, opowiadania, felietony, etc. Poddane ocenie ogółu użytkowników wywoływały dyskusje – niekiedy o zasięgu globalnym. Cykl ten będzie zamieszczany, jeżeli chodzi o krótką formę, w sposób umożliwiający dostęp wszystkim. Natomiast komentarze, w tym komentarze autorskie, będą dostępne wyłącznie dla patronów…

... Natomiast dostrzegam dwa inne „paradoksy” związane z Ateizmem i religią. Ateizm, po wyjściu poza ramy religijnej konwencji może: • Może dowodzić, na podstawie nauk kościoła i Pisma Święte oraz na podstawie obecnego stanu ludzkiej wiedzy, iż Bóg (taki jakim go przedstawiają religie) nie tyle nie istnieje, ile istnieć nie może. • Może dowodzić, używając metody logiczno-intuicyjnej i na podstawie ludzkiej wiedzy, że istnieje „czynnik” (o pewnych atrybutach) konieczny do powstania, trwania oraz rozwoju tak życia, jak i wszechświata. Niestety (ze szkodą dla religii), nie można go nazwać „bogiem”, nie tylko ze względu na głęboko zakorzenioną interpretację, zawłaszczonego przez religie pojęcia „bóg”, jak również innych pojęć...