Przygody Felka Wafelka

To mój pierwszy post tutaj — i od razu wielkie DZIĘKUJĘ 🧡 Wasze wsparcie to dla mnie paliwo do tworzenia kolejnych przygód Felka. Już za chwilę wrzucam pierwsze konkretne materiały dla Patronów!

Leoś podrzucił mi pytanie, na które sam bardzo chciałem znać odpowiedź: dlaczego ćmy lecą do światła? Odpowiedziałem — i byłem z siebie taki dumny, że następnego dnia postanowiłem to udowodnić na własnej kuchennej musze. Zgasiłem lampę pewny wyniku. A mucha krążyła dalej. To był początek najlepszej lekcji, jaką dała mi ta cała seria.

Pięcioletni Olek z Niemiec chciał wiedzieć trzy rzeczy: jak zbudowana jest ośmiornica, jak je i jak robi kupkę. Uśmiechnąłem się nad tym mailem — ale im głębiej wchodziłem w temat, tym bardziej rozumiałem, że to nie są śmieszne pytania. To są dokładnie te pytania, od których zaczyna prawdziwy naukowiec. I że w jeden odcinek to się nie zmieści.

Szukałem pomysłu na bajkę dla Czarka i trafiłem w sieci na historię starej cukrowni w Opalenicy — ponad 140 lat tradycji, wąskotorowa kolejka do wożenia buraków. Zapytałem rodziców, czy dziadek Paweł miał z nią coś wspólnego. Odpisali, że przez lata ją remontował. I w tym momencie ta bajka przestała być zmyślona.

Tata Jadzi poprosił o jeden odcinek Słodkiej Nauki o sporcie. Ale kiedy zacząłem grzebać w tym, jak ruch zmienia nie tylko mięśnie, ale i mózg, i nastrój, zrozumiałem, że w jeden odcinek to się nie zmieści. Więc zrobiłem dwa — a drugi z nich okazał się najbardziej osobistym, jaki dotąd napisałem dla Słodkiej Nauki.

Kiedy Gabrysia i Miłosz przysłali mi dwa identyczne pluszowe pierniczki, od razu wiedziałem, że to one muszą być sercem historii — nie tłem. Ale najtrudniejsze przyszło później: musiałem napisać scenę, w której jeden z pierniczków gaśnie, i przez kilka dni zastanawiałem się, czy w ogóle wolno mi to zrobić w bajce dla dzieci. Oto kulisy Wielkiej Piernikowej Gry — i złoczyńcy, którego nie trzeba pokonać, tylko zaprosić do stołu.

W wiadomości od Mamy Ignacego było jedno zdanie, które zmieniło całą konstrukcję tej historii: żadnych potworów, bo w prawdziwej kopalni potworów nie ma. Brzmi jak ograniczenie — a okazało się najlepszym pomysłem na cały odcinek. Oto jak z siedmiolatek, który kocha Minecrafta, i z prawdziwej Kopalni Guido w Zabrzu powstała podziemna zagadka, w której najgroźniejszy „potwór" wcale nim nie jest.

Kiedy mama Róży napisała, o czym marzy jej córka, aż usiadłem: bajka o jamnikach, które tracą swoją moc — bycie długimi. Siedmiolatka podała mi gotowy, genialny pomysł, a ja spędziłem nad nim trzy podejścia, bo za każdym razem coś mi nie grało. W końcu z jednego zdania wyrósł kryminał w trzech częściach, osadzony w Swarzędzu — mieście stolarzy pachnącym rogalami świętomarcińskimi — z jamnikami-agentami, kotami-reżyserami i zagadką, w której nic nie jest tym, czym się wydaje.

Kiedy dostałem wiadomość, że sześcioletni Piotruś na urodziny zamiast prezentu wybrał odcinek Słodkiej Nauki o meduzach, od razu wiedziałem, że muszę się postarać podwójnie. Bo jak zrobić odcinek dla dziecka, które o zwierzętach wie więcej niż niejeden dorosły? Zrobiłem więc coś, czego wcześniej nie robiłem — dwudniowy „doktorat z meduz". Oto kulisy urodzinowego odcinka Piotrusia.

Maks ma swój własny świat — Krainę Dudusiów — który widzi tylko on i którego język zna tylko on. Kiedy siadałem do tej bajki, stanąłem przed chyba najtrudniejszym zadaniem, jakie do tej pory dostałem od Patrona: jak opisać coś, co naprawdę istnieje tylko w głowie jednego przedszkolaka? A gdy do tego doszła jeszcze jego wymarzona zbroja Robotix, wiedziałem już, że to będzie opowieść o tym, że wyobraźnia potrafi być bardzo, bardzo realna.

Tata Bruna napisał mi kiedyś, że niecierpliwość jego syna jest tak wielka, że codziennie powtarza mu: „na pewno jutro". Bruno marzył o jednym — zostać komandosem, który poradzi sobie w każdej akcji. Więc dałem mu całą poznańską Cytadelę. Ale najpierw musiałem zrobić coś, czego nie robiłem przy żadnej innej bajce: zamiast po prostu ją napisać, zbudowałem z niej grę — z kartami postaci, zdobywanym sprzętem i prawdziwym bossem do pokonania.

Kiedy mama dwóch dziewczynek napisała mi, że w domu mają królika Ziomka, zwanego Pasztetem, wiedziałem już jedno: to on musi być sercem całej historii. Ale żeby zbudować mu świat, musiałem najpierw przekopać się przez symbole Dortmundu, dawne kopalnie Zagłębia Ruhry i przemysłowy krajobraz małego Kamen — bo tam mieszka rodzina, która postawiła Felkowi największe kakao. To była opowieść pisana na styku prawdziwej geografii i zupełnie zmyślonej, kolorowej magii.