Przygody Felka Wafelka

Leoś podrzucił mi pytanie, na które sam bardzo chciałem znać odpowiedź: dlaczego ćmy lecą do światła? Odpowiedziałem — i byłem z siebie taki dumny, że następnego dnia postanowiłem to udowodnić na własnej kuchennej musze. Zgasiłem lampę pewny wyniku. A mucha krążyła dalej. To był początek najlepszej lekcji, jaką dała mi ta cała seria.

Pięcioletni Olek z Niemiec chciał wiedzieć trzy rzeczy: jak zbudowana jest ośmiornica, jak je i jak robi kupkę. Uśmiechnąłem się nad tym mailem — ale im głębiej wchodziłem w temat, tym bardziej rozumiałem, że to nie są śmieszne pytania. To są dokładnie te pytania, od których zaczyna prawdziwy naukowiec. I że w jeden odcinek to się nie zmieści.

Szukałem pomysłu na bajkę dla Czarka i trafiłem w sieci na historię starej cukrowni w Opalenicy — ponad 140 lat tradycji, wąskotorowa kolejka do wożenia buraków. Zapytałem rodziców, czy dziadek Paweł miał z nią coś wspólnego. Odpisali, że przez lata ją remontował. I w tym momencie ta bajka przestała być zmyślona.

Tata Jadzi poprosił o jeden odcinek Słodkiej Nauki o sporcie. Ale kiedy zacząłem grzebać w tym, jak ruch zmienia nie tylko mięśnie, ale i mózg, i nastrój, zrozumiałem, że w jeden odcinek to się nie zmieści. Więc zrobiłem dwa — a drugi z nich okazał się najbardziej osobistym, jaki dotąd napisałem dla Słodkiej Nauki.

W wiadomości od Mamy Ignacego było jedno zdanie, które zmieniło całą konstrukcję tej historii: żadnych potworów, bo w prawdziwej kopalni potworów nie ma. Brzmi jak ograniczenie — a okazało się najlepszym pomysłem na cały odcinek. Oto jak z siedmiolatek, który kocha Minecrafta, i z prawdziwej Kopalni Guido w Zabrzu powstała podziemna zagadka, w której najgroźniejszy „potwór" wcale nim nie jest.

Kiedy mama Róży napisała, o czym marzy jej córka, aż usiadłem: bajka o jamnikach, które tracą swoją moc — bycie długimi. Siedmiolatka podała mi gotowy, genialny pomysł, a ja spędziłem nad nim trzy podejścia, bo za każdym razem coś mi nie grało. W końcu z jednego zdania wyrósł kryminał w trzech częściach, osadzony w Swarzędzu — mieście stolarzy pachnącym rogalami świętomarcińskimi — z jamnikami-agentami, kotami-reżyserami i zagadką, w której nic nie jest tym, czym się wydaje.

Kiedy dostałem wiadomość, że sześcioletni Piotruś na urodziny zamiast prezentu wybrał odcinek Słodkiej Nauki o meduzach, od razu wiedziałem, że muszę się postarać podwójnie. Bo jak zrobić odcinek dla dziecka, które o zwierzętach wie więcej niż niejeden dorosły? Zrobiłem więc coś, czego wcześniej nie robiłem — dwudniowy „doktorat z meduz". Oto kulisy urodzinowego odcinka Piotrusia.

Maks ma swój własny świat — Krainę Dudusiów — który widzi tylko on i którego język zna tylko on. Kiedy siadałem do tej bajki, stanąłem przed chyba najtrudniejszym zadaniem, jakie do tej pory dostałem od Patrona: jak opisać coś, co naprawdę istnieje tylko w głowie jednego przedszkolaka? A gdy do tego doszła jeszcze jego wymarzona zbroja Robotix, wiedziałem już, że to będzie opowieść o tym, że wyobraźnia potrafi być bardzo, bardzo realna.

Tata Bruna napisał mi kiedyś, że niecierpliwość jego syna jest tak wielka, że codziennie powtarza mu: „na pewno jutro". Bruno marzył o jednym — zostać komandosem, który poradzi sobie w każdej akcji. Więc dałem mu całą poznańską Cytadelę. Ale najpierw musiałem zrobić coś, czego nie robiłem przy żadnej innej bajce: zamiast po prostu ją napisać, zbudowałem z niej grę — z kartami postaci, zdobywanym sprzętem i prawdziwym bossem do pokonania.

Kiedy mama dwóch dziewczynek napisała mi, że w domu mają królika Ziomka, zwanego Pasztetem, wiedziałem już jedno: to on musi być sercem całej historii. Ale żeby zbudować mu świat, musiałem najpierw przekopać się przez symbole Dortmundu, dawne kopalnie Zagłębia Ruhry i przemysłowy krajobraz małego Kamen — bo tam mieszka rodzina, która postawiła Felkowi największe kakao. To była opowieść pisana na styku prawdziwej geografii i zupełnie zmyślonej, kolorowej magii.

Kiedy wysłałem mamie Aleksa pierwszą wersję opowiadania, odpisała, że w Tatrach orła przedniego są ledwie dwie pary — więc mój bohater nie mógł go tak po prostu zobaczyć. I była to jedna z najlepszych uwag, jakie dostałem przy pisaniu bajki patronackiej. Aleks ma sześć lat, rysuje własne mapy, zna się na ekspedycjach i poznał prawdziwego psa ratownika — a jego świat trafił do jaskini, której nie ma na żadnej mapie.

Kiedy tata trójki małych chłopców podrzucił mi w wiadomości myśl „a może krasnale?", nie wiedziałem jeszcze, że skończę z wydrukowaną mapą Wrocławia, podziałem miasta na podziemne dzielnice i pełnym spisem prawdziwych krasnali. To była moja pierwsza trzyczęściowa saga patronacka — i moment, w którym Felek zszedł tam, gdzie nie dociera żadna mapa turystyczna. A najwięcej ze wszystkich pomysłów rodziny dały mi w finale dwa pluszowe pieski.