WhyBlueSky

Poznałam Carol osiem lat temu. Krępa, uśmiechnięta, w garsonce w biało-czarne pionowe paski i bluzce w paski poziome czarno-białe, z naturalną, siwą fryzurą, nigdy nie widziałam jej w peruce, choć tak noszą się dojrzałe panie w Nigerii. Można by mieć wrażenie, że właśnie wybiera się na emeryturę. A ona wręcz przeciwnie, założyła szkołę właśnie.

Ryczący prawie non stop generator prądu ani na chwilę nie pozwala zapomnieć jak nieznośne potrafi być życie. Kiedyś wyłączali prąd kilka razy dziennie. Teraz, mam wrażenie, że bardziej prądu nie ma niż jest.

Jest środa, dziesięć po dziesiątej. Zaczynamy lekcje WhyBlueSky. Lekcje nie są na temat błękitnego nieba - to nazwa organizacji - ale za to wszystkie zaczynają się od pytania. Np: What are the traffic lights for? How does a boat carry load? What water is safe to drink? Na te pytania właśnie w tym momencie szukają odpowiedzi pierwszo-, drugo- i trzecioklasiści w 138 szkołach w Abeokucie, Sagamu, Remo, Ikene i okolicznych wioskach.

Co ja im powiem? Że bardzo się cieszę, że mogę tu być z nimi i że życzę im sukcesów w ważnej pracy. I co dalej? Czy otwierać im oczy na te problemy, o których jeszcze nie wiedzą? Czy dolewać goryczy do mozołu codziennej użerki?

- Jak wytłumaczyć 8-latkowi co to jest atom i jak jest mały? - Wyjaśnienie, czym jest atom i jak jest mały, dla 8-latka może być trudne, ale można spróbować.

W Nigerii mamy teraz spadochronowy tydzień. Dobra setka szkół zgłębia temat oporu powietrza konstruując małe spadochrony z tego co tam znajdą pod ręką: sznureczków i woreczków albo kawałków wzorzystej ankary. Spadochroniarzem jest klamerka. Zajęcia wyciągają uczniów z ławek, nauczycieli zza biurek, a czasem - jednych i drugich - z budynków szkoły na podwórko.

Chłopak rozpoławia małą pomarańczę a sześć par oczu śledzi każdy ruch. Co jest w środku? Niby każdy wie, że białe pestki. Ale czy białe naprawdę? A ile ich jest? I po co tam są? Nauczycielka powoli otwiera czerwoną papryczkę. Dzieci zaglądają do środka. Ile nasion!

Tinuola prowadzi szkołę w Charity Oshodi. 105 uczniów, 7 nauczycieli. “Czy możesz nam pomóc przygotować się do festiwalu nauki, który mamy pod koniec marca?”

 Prywatna szkoła w Nigerii to bardzo często budynek przypominający stodołę, z przepierzeniami w środku, by jednocześnie mogło się uczyć 100 albo i 300 dzieci, od maluszków żłobkowych, po nastolatki. W szkole jest głośno. Gdy stoisz w drzwiach, słyszysz generator prądu i wentylatory. Słyszysz przynajmniej 4 różne lekcje. Słyszysz nauczyciela, który tłumaczy, słyszysz potem chór dzieci, które powtarzają za nauczycielem. Bo tak właśnie wygląda nauka w taniej nigeryjskiej szkole.