Bartek Fetysz

"Żeby (w mediach) istnieć, trzeba być sprzedajnym. Trzeba być człowiekiem szybą. Czy lato, czy mróz, wszystko przez tę szybę widać i ta szyba, zgodnie z porami roku, pokazuje mniej więcej to samo. Widok. Trasę. Horyzont. Pogodę. Kanapę. Nie wiem, mgłę, słońce, deszcz, śnieg, gówno pokazuje, bo jest szybą i nie ma opinii. Przeciera się ją szmatami z toreb z darmowymi prezentami, komplementami, seksem z PR-owcem lub managerem, generalnie (nienawidzę tego słowa), czyści się ją wycieraczkami, aby była nieskalana i nie utrudniała widoczności. Żeby przez życie, karierę, wywiad, jechało się miło i przyjemnie, jak na autostradzie w Szwecji. Dokoła lasy, skały, kamienie, jelenie, łosie, wszystkie odgrodzone siatką bezpieczeństwa od cywilizacji. Czyli, przed siebie, prosto. Sprawy zakazane za siatką. Czerwony, polski, dywan jest szwedzką autostradą. Usraną cementową przyzwoitością".

(...) Celebrycki światek ocieka myślowym syfem. Te pseudocelebrytki, te dziennikareczki, które nie mają NIC do powiedzenia, zasiadają na fotelach redaktorek, scenarzystek, reżyserek, migają nam tysiąckrotnie na ekranie, a nie niosą ze sobą żadnego przesłania dla dorastających dziewczyn czy kobiet (...).

(...) Nienawidzę lotnisk, zawsze spotyka mnie tam jakaś trauma (tfu, tfu, tfu), szczególnie w Polsce, gdzie NIKT nie pomaga i każe wstawiać torby w te pierdolone małe obręcze wykonane chyba dla hobbita, bo jakimś cudem wymiarowa torba nigdy się w nie nie mieści (...).