Bartek Fetysz

"(...) Rozmawiam z innymi, chociaż także i ze sobą, kiedy jestem w domu i rozmyślam od długiego czasu o dorosłości. Niedawno, po jednej z takich rozmów, uznałem, że jestem geniuszem tłumaczenia sobie życia po czterdziestce i rozumienia go na każdej płaszczyźnie. Rozłożyłem je jak puzzle i to co mi z tego wynikło to fakt, że NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK KRYZYS ŻYCIA ŚREDNIEGO (...)".

Jest wiosna, rok 2024. Tym felietonem w magazynie LS LAIFSTYLE debiutuję w prasie i mediach. Tytuł przewodni numeru "Moda na FETYSZ"? Omen?

"(...) Kilka dni temu, siedząc w swoim dawnym pokoju, zastanawiałem się w jaki sposób mogę ekspresowo zarobić pieniądze. Ten rok nie obfitował, w przeciwieństwie do poprzedniego, w zawodowe propozycje. Rok temu o tej porze odbierałem przelew za Eurowizję i czułem się najbogatszym człowiekiem świata (...)".

"(...) Prawdziwy mężczyzna w Polsce to tylko taki, który ma jedynki w kolorze starego ziemniaka, owłosienie łonowe gęste jak futro kałana morskiego, a na klacie nieokiełznany szetland. Nasze ZOO w domu. Zza paska koniecznie wystawać musi piwna wydma ino się kłaść na niej i opalać w cieniu. Tylko się tulić do takiego misiaczka i wdychać zapach rozkładających się piątek. O ile w wieku lat czterdzieści plus jeszcze je ma (...)".

"(...) Kiedy sześć lat temu (jak ten czas leci), zachorowała moja Mama to miałem dokoła siebie całe tabuny piosenkarek i aktorek. Dzwoniły kilka razy w tygodniu zapewniając jaki jestem w ich życiu ważny. Wszystkie, jak mantrę, powtarzały słowo "Przyjacielu" (...)".

"(...) Prognoza pogody na piątek nie była optymistyczna. Cały dzień miało padać. Nie jest to dobra wiadomość, kiedy jest się bezdomnym, ale naszą wybawicielką okazała się potem Kaśka Nosowska (...).

"(...) Taksówkarz podwiózł nas pod wejście dla artystów i pracowników i hop do budki z akredytacjami. Pytają o imię, nazwisko, to akurat proste, znam, podaję. Numer telefonu i maila też znam, ale tego jaką rolę pełnię w Justyny zespole już nie wiem. Odpowiadam, że groupie, chociaż opowiadam o zeszłorocznej Eurowizji. Teraz przecież niczego nie tłumaczę, nie układam, jestem w tymże wydaniu byłym współpracownikiem i aktualnym fanem, który sam się trochę na party wprosił (...)".

"(...) Nie słucham muzyki, która ubliża mojej inteligencji. Nie śledzę artystów, którzy reprezentują sobą niewiele albo tworzą biedę. Biedę lubię, ale tylko deluxe. Życie jednak lubi mnie czasami dojechać i jakiś czas temu, zupełnie przypadkiem, mój algorytm pokazał mi Skolima (...)".  

"(...) Po tygodniu czucia się jak gówno w radioaktywnym opakowaniu, obudziłem się dzisiaj do pełnej aktywacji subskrypcji na Patronite. skrzynki mailowej. Ponad 10 osób zdecydowało się zakupić dostęp do mojej pracy. Czy to jakiś Dzień Dobroci dla Artystów, o którym nie wiem? Wrzuciłem dziękczynny post na Facebook i przyszło kolejne 5. Szaleństwo. Święta przyszły w tym roku wcześniej? (...)".

Tic Tac Toe, lata 90-te, piwnica i KLUB - czyli nostalgicznie i bardzo muzycznie.

Podsumowanie tegorocznej Eurowizji i prasówka z wydarzeń i skandali w polskim show biznesie, czyli Steczkowska, Krychowiak, Kayah i inni.

"(...) Dlaczego pałam nienawiścią do "Diabeł ubiera się u Prady"? Bo to kolorowo podana gloryfikacja przemocy i mobbingu, z którymi sam w pracy wielokrotnie się zmagałem. Nie rozumiem zachwytu nad tym obrazem w tych pozornie przebudzonych, woke up czasach, które rozpoczęło kilka lat temu #metoo. Czemu jako publiczność przyklaskujemy? (...)"