Bartek Fetysz

"(...) Dramy wokół Nigdy w Życiu ciąg dalszy. Idzie człowiek spać - drama. Budzi się człowiek rano - drama. Wszystkich powinna ubierać Rozenek-Majdan w Mrs. Drama, żeby nadać bohaterkom skandalu ten sam modowy charakter. Kolor sezonu to Dramat Extreme, czerń głębsza niż najgłębsza. Dna już nie ma, czerń pochłonęła wszystko (...)".

"(...) Nigdy nie czekałem na wrzesień. Kojarzył mi się z traumą pójścia do szkoły i pożegnaniem z dziadkami i wakacyjnymi przyjaciółmi. Za moich czasów pisało się listy i żeśmy je sobie hurtowo wysyłali. Czasami po dwa w tygodniu. Wtedy się przyjaźniło na dobre i na złe. Na zawsze. Mam te listy w kartonie w domu do dzisiaj (...)".

"(...) Wczoraj dotarło do mnie, że już nigdy w tym życiu nie zjem babcinego obiadu. Ta, która została ledwo chodzi, od lat nie gotuje. Nigdy nie usiądę już w kuchni i nie będę mógł obserwować jak któraś się po niej krząta, przygotowuje posiłki i nas nimi karmi (...)".

"(...) Teksty miałem oddać do 30-tego października. Pisałem na bieżąco i jednocześnie robiliśmy w tym samym czasie korektę. Pracowałem u Victorii Beckham od poniedziałku do piątku od 9-tej do 16-tej. Wracałem do domu i bazgrałem felietony (...)".

"(...) Wydanie książki to dla każdego autora MARZENIE. Jest jakby koronacją pewnego okresu życia i pracy. Oficjalnie można nazywać się wtedy autorem albo jak kto woli - pisarzem. Po jednej książce pisarzem się nazywać będę. Mam w sobie jeszcze jakieś pokłady poczucia żenady i pokory (...)".

"(...) Nie mam boomboxa. Mam za to tymczasowo skasowane marzenia. Niektórzy ludzie powinni mieć zakaz handlowania w sieci. Pener od którego kupiłem swoje radyjko do dzisiaj go nie wysłał i milczy (...)".

"(...) Zapragnąłem przeniesienia się w przeszłość, kiedy każdy album był odsłuchiwany tysiące razy. Chcę przypomnieć sobie dźwięk słuchanej muzyki z boomboxa (...)".

"(...) W Polsce talent nie wystarczy, za pazurem musi być żałoba, w oczach chwytająca za gardło pato-historia i koniecznie bieda. Tymczasem, gdyby uczestników odpytać z wiedzy o modzie, bo żeby w niej pracować trzeba się nią interesować, to by były pobite gary, mózgi jak spojrzenia wyzerowane z rozumienia (...)".

"(...) Zostałem Panem z telewizji. W wieku lat czterdziestu dwóch zadebiutowałem w studio Polsatu jako uczestnik teleturnieju HITSTER (...)". 

"(...) Ostatnie dwa tygodnie były jednym wielkim stanem depresyjnym. Stanem wypalenia. Właściwie to samospalenia, bo zginąłem w wewnętrznym pożarze rozczarowań i wyrzutów sumienia. Podpaliłem się jak Sherwood w pierwszym odcinku Robin Hooda (...)".

"(...) Stojąc w tej kuchni, oparty o blat, dotarło do mnie, tak nagle, tak niespodziewanie, tak znikąd, że już nigdy pewnych głosów nie usłyszę. Że one się skończyły. Że nigdy już nie będę siedzieć na stołku w kuchni w Ćmielowie naprzeciw Dziadka, a Babcia będzie robić placki ziemniaczane albo pierogi i w tle będę słyszeć Prababcię albo którąś z odwiedzających ciotek lub wujków czy szczekanie psa (...)".

"(...) Kiedy mężczyzna przedstawia światu nową, często młodszą wybrankę - ta, od razu zostaje w oczach publiczności tanią galerianką, twarzą sponsoringu, kurewką bez sumienia, sugar baby bez ambicji. "Na bank poleciała na kasę". Bo przecież każda kobieta wiążąca się ze starszym mężczyzną musi mieć znamiona utrzymanki (...)".