Bartek Fetysz

"(...) Zostałem Influencerem. Wchodzę wczoraj na Instagram, a tam zaproszenie do posta łączonego. Na moment zamarłem, bo ja się takich postów i tagów niezapowiedzianych boję. W dzisiejszych czasach dużo wariatów w sieci. Ale powietrze ze mnie zeszło prawie że natychmiast, bo oto nominowano mnie w kategorii KULTURA. Nie wiem co mam wspólnego z "kulturą", szerokie to pojęcie jak obecnie moje gacie. Publicystyka, pisanie, dziennikarstwo, to jeszcze skumam, ale że ja jestem niby człowiekiem kultury? Może i oświaty? (...)".

"(...) Nienawidzę, kiedy ktoś marnuje mój czas. Pisze do mnie zaraz po Świętach Czytelniczka. Przeczytała post o tym, że można mnie wynająć do pisania i tworzenia contentu i bardzo zapragnęła żebym machnął jej kilka tekstów na stronę internetową. Zdzwaniamy się wczoraj, produkuję się przez godzinę, ustalamy stawkę, wszystko jej pasuje, wysyłam krótką umowę z terminem, wołam o 50% zaliczki, ta mówi, że ogarnie to na drugi dzień. Dzisiaj mi pisze, że jednak się rozmyśliła, bo (UWAGA) zaskoczył ją mój pośpiech (...)".

"(...) Zadzwoniła moja przyjaciółka. Ona żyje na Hinge, bo bardzo głęboko wierzy w prawdziwą miłość mimo że życie naprawdę struga jej wiarę jak ołówek. Mój rysik byłby już stępiony, a ona swoim wciąż jakimś cudem rysuje kreski. Zawsze jest naostrzona, gotowa do szkiców. Czasami rozmawiamy o związkach. Ja ich nie uprawiam, omijają mnie szerokim łukiem, tak samo jak randki i flirty, które jak się potem okazuje są moim "nieporozumieniem w nadinterpretacji". Bo przecież, kiedy ktoś głaszcze mnie po udzie albo lata przede mną półnago to nie jest to próba uwiedzenia tylko moja nadinterpretacja (...)".

"(...) Prostytucja to najstarszy zawód świata. Bycie kurtyzaną, w niektórych kręgach było nawet zaszczytem, najwyższym stopniem wtajemniczenia w seks i tajniki uwodzenia. Kurtyzany często władały kilkoma językami, były wyedukowane i częściej używano ich w formie dam do towarzystwa niż kogoś do fizycznego wyzysku. Ale czasy się zmieniły – kurtyzan nie ma – za to mamy od cholery dziwek. Takich z najtańszego sortu (...)".

"(...) Moja fascynacja hinduizmem widoczna była jak na dłoni w tekstach i wierszach, które pisałem. Ale w stronę Krisznowców nigdy mnie nie ciągnęło. Kojarzyli mi się z tym, z czym Kurt Cobain - z brudem. Wciskali na ulicach gazety, książki, ulotki i zajeżdżali mi świadkami Jehowy, nie podobało mi się to ich narzucanie. Chodził z nimi taki koleś, chyba nazywał się Rafi i był oświecony dragami. Szli przez miasto z bębnami i śpiewali te swoje Maha- Mantry: "Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare" (...)".

"(...) Śmierć fascynowała mnie od dziecka. Nigdy się jej nie bałem, choć się kurwa na mnie czaiła od prawie poczęcia. “Poradnik Śmiertelnika” to e-book, który każdy powinien mieć w domu. Przeprowadzi Was przez śmierć. Przez to, co trzeba zrobić wykonać, podpisać (...)".

"(...) Perfumy są jak powieść. Trzeba je stworzyć. Wymyślić. Rozpisać. Rozmnożyć w wyobraźni i ubrać w odpowiednie aromaty. Mają na skórze rozbrzmiewać jak muzyka. Mieć w sobie ukryte przesłanie, aurę, kod i wyróżniać się spośród zalewu celebryckiego słodkiego gówna, które sygnowane wielkimi nazwiskami i najczęściej marką Coty pachnie jak słodka chmurka pierdnięcia wydalona przez przypudrowaną dupcię niemowlaka (...)".

Myślcie o sobie dobrze...

"(...) Przyjaźniłem się przez lata z pewną osobistością. Miała zatarg ze znaną piosenkarką. Tak wynika z założonej karty obdukcyjnej. Czy słusznie, czy niesłusznie, nie mnie to oceniać. Znam ją dobrze i wiem, że potrafi gadać od rzeczy. A ta druga, bywa ponoć wybuchowa. Pech czy karma? Wiedzą tylko one (...)".

Kim jest Bartek Fetysz? Człowiekiem świadomym. Całym alfabetem. Skondensowaną kompilacją cech, które większość uważa za pojebane.

"(...) Dlaczego ludzie na starość zamieniają się w złośliwych psychopatów? Starość jest upokarzająca. Przyglądam się starszym ludziom i widzę w nich zgaszone światło. Niby żyją, ale tak naprawdę tli się w nich tylko jakaś iskierka, bo żarówki mają powykręcane, a żyrandole zamiast wisieć pod sufitem, leżą roztrzaskane na posadzce (...)".       

"(...) Ponoć osoby, które relaksują się przy filmach o psychopatach albo horrorach są mocno zaburzeni i srogo psychiczni. Nie oglądam przemocy na ekranie. Potem mi się śni. Bardzo wrażliwy jestem na krew, chlastanie gardeł czy żył. Od razu omdlewam. Podszedł mi taki serial na Netflixie "Beauty in Black". Oglądałem do momentu w którym (uwaga spoiler) jakaś tam gang mama kazała swojemu jurnemu i młodszemu kochankowi wejść do worka, takiego dla denatów. Nie chciał dobrowolnie, więc jej goryle zapieli go w nim siłą i chyba rozstrzelali. Wyłączyłem w trakcie. Więcej nie obejrzę, chociażby mi dopłacali. Wychodzi na to, że jestem normalny. I tu mam zgrzyt (...)".