Bartek Fetysz

"(...) Dlaczego pałam nienawiścią do "Diabeł ubiera się u Prady"? Bo to kolorowo podana gloryfikacja przemocy i mobbingu, z którymi sam w pracy wielokrotnie się zmagałem. Nie rozumiem zachwytu nad tym obrazem w tych pozornie przebudzonych, woke up czasach, które rozpoczęło kilka lat temu #metoo. Czemu jako publiczność przyklaskujemy? (...)"

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Za każdym razem kiedy występowała Yuval z Izraela ludzie naprawdę głośno buczeli. Część z nich wyprowadzała ochrona. Jej piosenka szła tak: "New day will rise, life will go on, Everyone cries, don't cry alone, Darkness will fade, all the pain will go by, But wе will stay, even if you say goodbye". Za każdym razem kiedy ją słyszałem to w głowie miałem: "Powiedz to palestyńskim dzieciom" (...)".

"(...) Ostatnio nie ma w zasadzie dnia, żeby ktoś nie próbował urządzić sobie na mnie body-shamingu. Zgilotynować próbuje się moje poczucie fajności. Zawstydzić. Podważyć to, nad czym przez wiele lat pracowałem - czuciem się dobrze we własnym ciele. W każdym rozmiarze (...)". 

"(...) Śmierci Robina też nie mogłem przeżyć przez tygodnie. Wyłem po nim jak po polskim Janosiku. Najbardziej jednak rozpaczałem jako dziecko, kiedy się kończył się Miś Uszatek, bo zmarł aktor, który podkładał mu głos, Mieczysław Czechowicz. Nikt nie był mnie w stanie uspokoić. Osiągnąłem wtedy szczyt rozgoryczenia i żałoby (...)".

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

Zapraszam do świata metafor. W świecie złudnych ilości obserwujących, algorytmów i lajków, które nie wiadomo dlaczego uważa się za walutę, a którymi co najwyżej podetrzeć sobie można dupę - rzeczywiste wynagrodzenie płacone w złotówkach to dla twórców i autorów największe wyróżnienie.

"(...) Tęsknię za latami 90-tymi. Przenosząc się w głowie do tamtych czasów, natychmiast mam motylki w brzuchu. Jako Millenials tęsknię za komunikacją międzyludzką. Za tym, że spotykaliśmy się po to, żeby posłuchać muzyki, czyjegoś nowego albumu. Siedziało się w pokojach i w skupieniu słuchało po kolei każdej piosenki, a jak jakaś wpadła w ucho to się przewijało kasetę i słuchało raz jeszcze. Szczególnie, kiedy był to już hit na listach przebojów, ale miało się go wreszcie w swoim posiadaniu w wysokiej jakości dźwięku (...)".

"(...) Z fascynacją zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mózg ludzki i dotarło do mnie, że to przeciekawy organ. Dotarło do mnie, że wszystkie uczucia jakie miałem do Amy - automatycznie przelałem na Holly. Przecież wiem, że to nie ta sama osoba, a jednocześnie świadomość zadziałała tak, że natychmiast przypisałem jej pewne cechy, że w mojej głowie została wrażliwą, dobrą dziewczyną, kochającą jazz i pragnącą miłości. Strasznie to pojebane (...)".

"(...) Skąd bierze się w ludziach, którym dobrze się powodzi skąpstwo? Pytam poważnie. Wille, lofty kupowane za gotówkę w centrum Wszechświata z ukrytym bunkrem w razie wojny, baseny, ogrody bardziej czarodziejskie niż ten tajemniczy z książki, kotki i pieski z rodowodem, owsianka ze zboża zebranego ręcznie zalana mlekiem młodej kangurzycy, ale jak chodzi o płacenie wynagrodzeń to najniższa krajowa. Z podkreśleniem, że to i tak dużo, za przywilej pracowania w ich towarzystwie (...).

"(...) W środę wybrałem sobie rejs po Tamizie Uber Boatem. Znajomy śmiał się ze mnie, że cieszę się na video jak dziecko, że se łódką płynę. Ale ja kocham wszelkiego typu łódki i statki od zarania swojego istnienia, bo mi się kojarzą z rejsami do Szwecji i moje wewnętrzne dziecko dostaje wtedy dopaminowego kopa (...)".

"(...) Obiecałem sobie po czterdziestce jedno. Że nigdy więcej nie pozwolę się poniżać byle szmatom, że będę je traktować je jak Pokemony i złapię je wszystkie, że zniszczę im życia, tak jak oni niszczą je innym (...) Dlatego pozywam jedno z forów w sieci. Koniec pierdolenia. Umiałaś kurwo pisać oszczerstwa? To za nie płać! DOŚĆ. KONIEC z "bo ja nie wiedziałam". Doskonale wiedziałaś, żryj pizdo karmę jak Tic Taki (...)".