Bartek Fetysz

"(...) Bonnie Blue jest psychopatką. To już nie jest nimfomanizm. To zaburzenie psychiczne. Jest finalnym bossem, o którego walczyło społeczeństwo. Oto końcowy produkt masowego zepsucia (...)".

Relacje z pieniędzmi mam takie same jak Baby Yoda w znanym memie: -Gdzie trzymasz swoje pieniądze? W banku czy w domu? -We wspomnieniach.

"(...) Odstawiłem po miesiącu leki na ADHD. Z ciekawości. Bo przecież to normalne, że się leki odstawia, żeby sprawdzić jak się bez nich funkcjonuje. Wyszło na to, że nie potrafię bez nich funkcjonować. Zamieniam się bowiem w kamień nerkowy swojego łóżka i w nim trwam. Zapadam w hibernację. Śpię, jem, odcedzam kartofelki i powtórka. Wszystko w akompaniamencie nieodłącznego telefonu, który przyrósł mi do ręki bardziej niż metka reptilianki do Edyty Górniak (...)".

"(...) Założyłem sobie, że poprzez moje pisanie wyedukuję i może zmienię ten świat, ale on nie chce być wyedukowany. On chce się zmieniać na gorsze. Płynąć negliżem, pachnieć spermą przez ekran, być rozłożoną cipą, którą wyrucha w dwadzieścia cztery godziny tysiąc pięćdziesięciu siedmiu facetów i zostanie to uwiecznione na taśmie, na której Bonnie Blue, predatorka ze spojrzeniem rozwartym i pustym jak odbyt po gang bangu zarobi dwa miliony funtów w miesiąc (...)".    

"(...) Najpopularniejszy brytyjski zwrot grzecznościowy to "How do you do?". Odpowiada się na niego tym samym, grzecznościowym "How do you do?". W tłumaczeniu: "Hej, jak się masz?". U nas, w Polsce, wypada się zatrzymać i porozmawiać. Opowiedzieć o tym, co u Ciebie. Najczęściej poskarżyć na żonę, męża, córkę, syna, pracę, szkołę, stawy, ręce, nogi, upławy, Etopirynę, Goździkową. U nich przechodzi się obok i traktuje wiatrem obojętności. “How do you do?”. Mam Cię w dupie (...)".

"(...) Gdyby robić popularne #10YearsChallenge z Londynem w roli głównej to w 2016 roku byłoby to wciąż jeszcze zdjęcie stolicy mody, kultury i sztuki, a w 2026 zdjęcie miasta gwałtów i przestępstw, w którym królują kryminaliści. Strach wyjść do centrum po zmierzchu, a już broń Boże z telefonem na wierzchu albo drogimi designerskimi dodatkami. Gówniarze w balaklawach na rowerach Ci je zajebią. Ciebie przy okazji też jak będziesz oponować, bo po mieście jeżdżą z nożami i maczetami (...)".

"(...) Skrytykowałem Lady Gagę i natychmiast dostałem w komentarzach wyrzyg zawiedzionych homoseksualistów, którym puściły zwieracze po tym, jak nagrodzony Grammy album "Mayhem" nazwałem "wtórnym popowym pierdem". Zlecieli się tłumnie pisząc, że ta odsłona idolki ich "zmiotła". Mnie chyba tylko ze znudzenia pod stół, kiedy w połowie ziewałem szerzej niż Steven Tyler jest w stanie otworzyć usta (...)".

"(...) Książka "Karma - dziwką czy przyjacielem" to łyżeczkowanie trudnych wspomnień. Aborcja traum, które jak Karolina sama mówi, wydarzyły się naprawdę. Była bita i poniżana. Zaszczuwana i sprowadzana "po męsku" do parteru. Do poziomu, który nie zagrażać będzie wątpliwej męskości jej partnera. Męskości, która nie ma nic wspólnego z byciem mężczyzną. Męskością, która jest byciem zwykłym fiutem, przemocowym narcyzem, który spektrum szczęścia osiąga tylko wtedy, gdy poniżyć może swoją partnerkę (...)".

"(...) Zamknąłem się na włoskim odludziu. Godzinę drogi pieszo od Pietralungi. W górach i lasach. Czuję się jak w bajce. Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, z kotem, psem i kurami. Kot jest biało-rudy i nazywa się Pauza, pies Franek ma ADHD, a kurom kradniemy jajka. Piskląt nie będzie (...)".

"(...) Londyn, afterowa Kraina Czarów. Podjeżdżamy pod drzwi jakiejś speluny. Okazuje się toto klubem na jakimś zadupiu. Wjazd: 15 funtów. Wchodzę, a tam TECHNO. Także, wiedziałem, że COŚ SIĘ DZIEJE. Ogarniam wzrokiem salę, 40% drag queens lub innych dziwactw, 40% półnagich samców, 20% w miarę normalnych ludzi, 100% ćpunów. W tym wszystkim ubrany ja, ze wzrokiem jak zepsuta żarówka. Światła przygaszone, kurwa, gdzie ja jestem, chyba jak Alicję wypierdoliło mnie do jakiegoś bunkra zamiast do Krainy Czarów. Była to prędzej nora koszmarów. Nocnych i porannych jednocześnie. Trans. Ale skoro jestem, to się oprowadzę, pomyślałem (...)".

"(...) Zostałem Influencerem. Wchodzę wczoraj na Instagram, a tam zaproszenie do posta łączonego. Na moment zamarłem, bo ja się takich postów i tagów niezapowiedzianych boję. W dzisiejszych czasach dużo wariatów w sieci. Ale powietrze ze mnie zeszło prawie że natychmiast, bo oto nominowano mnie w kategorii KULTURA. Nie wiem co mam wspólnego z "kulturą", szerokie to pojęcie jak obecnie moje gacie. Publicystyka, pisanie, dziennikarstwo, to jeszcze skumam, ale że ja jestem niby człowiekiem kultury? Może i oświaty? (...)".

"(...) Nienawidzę, kiedy ktoś marnuje mój czas. Pisze do mnie zaraz po Świętach Czytelniczka. Przeczytała post o tym, że można mnie wynająć do pisania i tworzenia contentu i bardzo zapragnęła żebym machnął jej kilka tekstów na stronę internetową. Zdzwaniamy się wczoraj, produkuję się przez godzinę, ustalamy stawkę, wszystko jej pasuje, wysyłam krótką umowę z terminem, wołam o 50% zaliczki, ta mówi, że ogarnie to na drugi dzień. Dzisiaj mi pisze, że jednak się rozmyśliła, bo (UWAGA) zaskoczył ją mój pośpiech (...)".