Bartek Fetysz

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Ostatnio nie ma w zasadzie dnia, żeby ktoś nie próbował urządzić sobie na mnie body-shamingu. Zgilotynować próbuje się moje poczucie fajności. Zawstydzić. Podważyć to, nad czym przez wiele lat pracowałem - czuciem się dobrze we własnym ciele. W każdym rozmiarze (...)". 

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

Zapraszam do świata metafor. W świecie złudnych ilości obserwujących, algorytmów i lajków, które nie wiadomo dlaczego uważa się za walutę, a którymi co najwyżej podetrzeć sobie można dupę - rzeczywiste wynagrodzenie płacone w złotówkach to dla twórców i autorów największe wyróżnienie.

"(...) Skąd bierze się w ludziach, którym dobrze się powodzi skąpstwo? Pytam poważnie. Wille, lofty kupowane za gotówkę w centrum Wszechświata z ukrytym bunkrem w razie wojny, baseny, ogrody bardziej czarodziejskie niż ten tajemniczy z książki, kotki i pieski z rodowodem, owsianka ze zboża zebranego ręcznie zalana mlekiem młodej kangurzycy, ale jak chodzi o płacenie wynagrodzeń to najniższa krajowa. Z podkreśleniem, że to i tak dużo, za przywilej pracowania w ich towarzystwie (...).

"(...) Obiecałem sobie po czterdziestce jedno. Że nigdy więcej nie pozwolę się poniżać byle szmatom, że będę je traktować je jak Pokemony i złapię je wszystkie, że zniszczę im życia, tak jak oni niszczą je innym (...) Dlatego pozywam jedno z forów w sieci. Koniec pierdolenia. Umiałaś kurwo pisać oszczerstwa? To za nie płać! DOŚĆ. KONIEC z "bo ja nie wiedziałam". Doskonale wiedziałaś, żryj pizdo karmę jak Tic Taki (...)".  

"(...) Miałem wtedy z jedenaście lat i wydawało mi się, że wszystkie te piosenkarki się ze sobą przyjaźnią, skoro są na jednej kasecie, a już na pewno Lipnicka, Nosowska, Kowalska i Bartosiewicz. Wyobrażałem sobie, że do siebie regularnie dzwonią (...)".

"(...) Czy pisząc ten felieton słucham piosenki Bon Jovi "Always"? Być może. Czy na stole mam obok siebie flakony z perfumami "Pani Walewska" i "Wykrzyknikiem" od COTY? Być może. Czy mam w bonusie opakowanie z perfumami "Być Może Paryż", ale zamiast Paryża jest w nich flakon "Być Może Rzym"? Być może (...)". 

"(...) Usiadłem w czwartek do swojej zaległej książki. Tak znienacka. Miałem w planach się z niej kompletnie wycofać i w miesiąc napisać coś innego, co prześlę Wydawcy, ale poranny zastrzyk z dopaminy pokrzyżował mi plany (...)".

"(...) Właśnie ogłoszono światową trasę koncertową Brak wrażeń dostarczą Pussycat Dolls. Wystąpią... w trójkę. Śpiewającej Nicole towarzyszyć będą Ashley Roberts i Kimberly Wyatt znana z tego, że nogę założyć sobie potrafi na szyję. Żeby zwrócić moją uwagę będzie musiała się nią chyba, jak anakondą, opleść (...)".

"(...) Doping ADHD w tabletce sprawia, żę mogę pisać kilka godzin bez przerwy. Jak w transie. W niepokalanej niczym jasności umysłu. Nic nie jest w stanie odciągnąć mnie od komputera. Nie ma mnie dla nikogo. Przyszedł czas dojenia wymion mózgu. Skrapiam klawiaturę mlecznymi metaforami i piję je jeszcze ciepłe oczami. Wesoło sobie przy tym cmokam, jakbym chciał na czerwonym dywanie uznania ucałować swoją inteligencję w powietrzu nie psując jej starannie wykonanego makijażu (...)".

"(...) Bonnie Blue jest psychopatką. To już nie jest nimfomanizm. To zaburzenie psychiczne. Jest finalnym bossem, o którego walczyło społeczeństwo. Oto końcowy produkt masowego zepsucia (...)".