Bartek Fetysz

"(...) Kiedy mężczyzna przedstawia światu nową, często młodszą wybrankę - ta, od razu zostaje w oczach publiczności tanią galerianką, twarzą sponsoringu, kurewką bez sumienia, sugar baby bez ambicji. "Na bank poleciała na kasę". Bo przecież każda kobieta wiążąca się ze starszym mężczyzną musi mieć znamiona utrzymanki (...)". 

"(...) Wszyscy zostaliśmy oszukani. Wmówiono nam, że na każdego z nas ktoś czeka. Idziemy zatem przez życie rozglądając się za relacją z drugim człowiekiem jak za zgubionym płucem, ale ten, kto miał nas adoptować wcale nie przychodzi (...)".

"(...) Rozmawiam z innymi, chociaż także i ze sobą, kiedy jestem w domu i rozmyślam od długiego czasu o dorosłości. Niedawno, po jednej z takich rozmów, uznałem, że jestem geniuszem tłumaczenia sobie życia po czterdziestce i rozumienia go na każdej płaszczyźnie. Rozłożyłem je jak puzzle i to co mi z tego wynikło to fakt, że NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK KRYZYS ŻYCIA ŚREDNIEGO (...)".

Jest wiosna, rok 2024. Tym felietonem w magazynie LS LAIFSTYLE debiutuję w prasie i mediach. Tytuł przewodni numeru "Moda na FETYSZ"? Omen?

"(...) Kilka dni temu, siedząc w swoim dawnym pokoju, zastanawiałem się w jaki sposób mogę ekspresowo zarobić pieniądze. Ten rok nie obfitował, w przeciwieństwie do poprzedniego, w zawodowe propozycje. Rok temu o tej porze odbierałem przelew za Eurowizję i czułem się najbogatszym człowiekiem świata (...)".

"(...) Kiedy sześć lat temu (jak ten czas leci), zachorowała moja Mama to miałem dokoła siebie całe tabuny piosenkarek i aktorek. Dzwoniły kilka razy w tygodniu zapewniając jaki jestem w ich życiu ważny. Wszystkie, jak mantrę, powtarzały słowo "Przyjacielu" (...)".

"(...) Nie słucham muzyki, która ubliża mojej inteligencji. Nie śledzę artystów, którzy reprezentują sobą niewiele albo tworzą biedę. Biedę lubię, ale tylko deluxe. Życie jednak lubi mnie czasami dojechać i jakiś czas temu, zupełnie przypadkiem, mój algorytm pokazał mi Skolima (...)".  

"(...) Po tygodniu czucia się jak gówno w radioaktywnym opakowaniu, obudziłem się dzisiaj do pełnej aktywacji subskrypcji na Patronite. skrzynki mailowej. Ponad 10 osób zdecydowało się zakupić dostęp do mojej pracy. Czy to jakiś Dzień Dobroci dla Artystów, o którym nie wiem? Wrzuciłem dziękczynny post na Facebook i przyszło kolejne 5. Szaleństwo. Święta przyszły w tym roku wcześniej? (...)".

"(...) Instagram obciął mi zasięgi do zera. Jestem za bardzo polityczny. Normalnie, moje storki ogląda z półtora tysiąca ludzi. Od miesiąca widzi je ze dwieście. Jak mam trzysta wyświetleń to jest to sukces. Weź tu teraz pisz o Zuckerbergu, Trumpie, Bezosie, Putinie. To się nie opłaca. Zbanują ci konto, zhakują i stracisz dorobek kilkunastu lat pracy (...)".

"(...) Ostatnio nie ma w zasadzie dnia, żeby ktoś nie próbował urządzić sobie na mnie body-shamingu. Zgilotynować próbuje się moje poczucie fajności. Zawstydzić. Podważyć to, nad czym przez wiele lat pracowałem - czuciem się dobrze we własnym ciele. W każdym rozmiarze (...)". 

"(...) Kwiecień, 1994. Mam jedenaście lat. Siadamy wieczorem przed telewizorem w pokoju stołowym z Rodzicami. Polska po raz pierwszy startuje na Eurowizji, która odbywa się w Dublinie. Zasady są takie, że reprezentant każdego kraju śpiewa w swoim ojczystym języku. Na scenę wychodzi odziana w białą, skromną sukieneczkę piękna dziewczyna i zmiata wszystkich wokalnie z powierzchni oglądającej ją Europy (...)". 

Zapraszam do świata metafor. W świecie złudnych ilości obserwujących, algorytmów i lajków, które nie wiadomo dlaczego uważa się za walutę, a którymi co najwyżej podetrzeć sobie można dupę - rzeczywiste wynagrodzenie płacone w złotówkach to dla twórców i autorów największe wyróżnienie.