Marcin Ogdowski

Na współczesnej wojnie coraz trudniej o tajemnice. Smartfony, komunikatory, kamery monitoringu, drony i media społecznościowe tworzą gigantyczny system danych, w którym nawet pozornie niewinna aktywność może pomóc przeciwnikowi namierzyć cel.

„Dzielny dzik”, „Bystry epifaktor”, „Mądry lekarz” czy po prostu „Anakonda” – kryptonimy ćwiczeń bywają poważne, zagadkowe, a czasem wręcz komiczne. Za każdą taką nazwą stoi jednak zestaw zasad, wielostopniowy proces uzgodnień i logika, której przeciętny obserwator zwykle nie dostrzega.

Czy Polska powinna przywrócić pobór? Prawdziwe pytanie o bezpieczeństwo kraju brzmi dziś inaczej…

Patrząc z perspektywy połowy 2026 roku łatwo zapomnieć, jak wyglądały pierwsze miesiące pełnoskalowej wojny. Dziś nikogo nie dziwią zachodnie czołgi na ukraińskim froncie, samoloty F-16 w barwach Sił Powietrznych Ukrainy czy dyskusje o kolejnych pakietach wsparcia. Wiosną 2022 roku nic z tego nie było jednak przesądzone.

W całej politycznej awanturze o przekazanie Ukrainie pocisków do wyrzutni Patriot wielu z nas umyka jeden niezwykle istotny fakt. Dziś to właśnie Ukraina jest światowym laboratorium wykorzystania tego systemu obrony przeciwlotniczej. Żadne inne państwo nie używa Patriotów z taką intensywnością, przeciwko tak wymagającemu przeciwnikowi i w tak zmiennych warunkach pola walki.

Ukraińcy rzekomo sami odmówili przyjęcia naszych MiG-ów, uznając, że są w fatalnym stanie – donosi jeden z portali.

Białoruś przestała pełnić rolę państwa buforowego. Stała się integralnym elementem rosyjskiej infrastruktury wojskowej – miejscem stacjonowania rosyjskich wojsk, bazą logistyczną, zapleczem przemysłowym i obszarem, z którego w razie kryzysu mogą operować rosyjskie systemy rakietowe, lotnictwo czy wojska lądowe.

Mimo politycznych sporów wokół pomocy dla Ukrainy, amerykańskie uzbrojenie nadal pozostaje jednym z fundamentów zdolności bojowych Sił Zbrojnych Ukrainy.

Ani Ukraina nie stoi u progu odzyskania okupowanych terytoriów, ani rosja nie jest bliska rozstrzygnięcia wojny na swoją korzyść. Medialne hurra-optymistyczne narracje obu stron, wieszczące rychły przełom, nijak mają się do rzeczywistości.

Ukraina pozostaje państwem, którego zdolność do prowadzenia wojny w ogromnym stopniu zależy od zachodnich szlaków zaopatrzenia, a najważniejszy z nich biegnie przez Polskę. Z kolei dla Polski ukraińska armia jest dziś pierwszą linią oporu przeciw rosyjskiej ekspansji. Warto o tym pamiętać, gdy emocje zaczynają przesłaniać strategiczne realia.

Źródłem rosyjskiej determinacji nie jest wola przywódcy, a zgoda poddanych. Tych, których słowo się liczy – wielkomiejskich, białych, prawosławnych rosjan, moskwian i petersburżan. Póki oni godzą się na wojnę, póty wojna będzie trwała.

Kraje bałtyckie da się uchronić przed rosją. Ich bezpieczeństwo zależy jednak od połączenia narodowych odporności z szybką reakcją NATO.