Marcin Ogdowski

Trump dostał od Amerykanów czerwoną kartkę. Europa nie powinna jednak liczyć na koniec jego polityki...

Eskalacja rosyjskich działań nad zachodnią Ukrainą uruchamia polski i sojuszniczy system obrony powietrznej.

NATO nie widzi dziś bezpośredniego zagrożenia atakiem rosji. Polska tymczasem obawia się rosyjskiej prowokacji, a dyrektor CIA podczas wizyty w Moskwie miał przestrzegać rosjan przed uderzeniem w państwo Sojuszu. Sprzeczność tych komunikatów jest pozorna.

No więc po wczorajszym wpisie spotkałem się z argumentem, że ewentualna utrata Litwy, Łotwy i Estonii niewiele zmieniłaby w strategicznym położeniu Polski, bo przecież już dziś mamy setki kilometrów granicy z rosją i Białorusią. Może i brzmi to rozsądnie – do chwili, gdy zaczniemy patrzeć na mapę nie jak na szkolny atlas, lecz jak na przestrzeń prowadzenia wojny.

Czy w razie wojny na wschodniej flance NATO dałoby się w ogóle oddzielić obronę Polski od obrony państw bałtyckich. No nie...

... na Lachy. Czy Polska powinna bać się ukraińskiej armii po wojnie? Fakty i mity o zagrożeniu zza wschodniej granicy.

Współczesny żołnierz świadomie wybiera służbę, akceptuje jej rygory, ale oczekuje profesjonalizmu, wskazania sensu, rozwoju i poszanowania własnej podmiotowości.

- To myśmy widzieli tę rakietę jeszcze nad terytorium Ukrainy? – pyta mnie zdziwiona Czytelniczka. No tak. Polskie i natowskie radary stacjonarne posiadają maksymalny zasięg instrumentalny wynoszący około 470–500 km.

„Dzielny dzik”, „Bystry epifaktor”, „Mądry lekarz” czy po prostu „Anakonda” – kryptonimy ćwiczeń bywają poważne, zagadkowe, a czasem wręcz komiczne. Za każdą taką nazwą stoi jednak zestaw zasad, wielostopniowy proces uzgodnień i logika, której przeciętny obserwator zwykle nie dostrzega.

Nawet 100-tysięczny amerykański kontyngent – jeśli zabraknie politycznej zgody na jego użycie – przed niczym nas nie uchroni.

Przez lata obecność amerykańskich żołnierzy w Polsce stała się symbolem bezpieczeństwa i trwałości sojuszu z Waszyngtonem. Problem w tym, że znaczna jej część ma charakter rotacyjny i pozostaje uzależniona od politycznych decyzji podejmowanych za oceanem.

Światowe wydatki wojskowe osiągnęły w 2025 roku poziom 2,89 bln dol. – wynika z danych Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI). Najszybciej zbroją się dziś Europa i Azja, a jednym z liderów wzrostu pozostaje Polska.