Jarek Holden

Tylko z pozoru błahe opowieści, ale czy sny są nieistotne? Czy da się zapomnieć wojnę, stratę, ból i rozpędzić samotność niczym poranną mgłę? Jest w tym zbiorze oniryczny sznyt, uważność dla szczegółów, świadkowanie rzeczywistości prostej, która w tajemniczy sposób porusza kruchość życia. Literackie miniatury, jak etiudy, fotografie wskazujące, że wszystko ma swoje konsekwencje. Słowa graczy; w jednym szeregu stoją wygrani i pokonani, a obok chmara statystów. Zwięzłość bólu, rozczarowań i pojedynczych triumfów.

Ciągłe pytania i odpowiedzi utkane w dialogach i monologach. Ta poezja żyje nawet wtedy, gdy kładzie się cieniem śmierci, opłakiwanej, niezrozumiałej, niewybaczalnej. „Gdy ktoś cię spyta: »po co?« - w sobie nie znajdziesz odpowiedzi raczej. Czasem jednak pisać wiersze nowe, przy starych nikt już dziś nie płacze”. (29.03.21)

Najmocniejszą stroną „Niedobrego zwyczaju” jest język i niesamowita umiejętność Portero w budowaniu postaci. Czuć taniec Alex, ale także ciosy, które zadają oprawcy. Jest delikatność i brutalność Madrytu. Akceptacja, a zarazem jej brak ze strony rodziców Alex.

Wskazując na pracę Pawła, trzeba zaznaczyć jedno, jego znakomita znajomość prawowitego języka utworów, pozwala mu na wychwytywanie niuansów, a tych w tomie jest sporo, bo sam próbowałem przełożyć krótki utwór „Jedna matka nie jest wszystkimi matkami”.

Stowarzyszenie Żywych Poetów ma ograniczony zasięg jak każde wydawnictwo promujące poezję. Dlatego od zaraz i teraz namawiam Was do zamówienia „Elementu Piątego”.

Obawiałem się tej prozy, prozy tego autora, Nie, żebym nie wierzył w jego umiejętności, ale Markiewicz bywa zbyt często (zbytecznie) patetycznie... rozlały. Stara się być wieszczem, którym nie jest i nie będzie. Bo jasnowidzów i kabalistów nie ma. Są tylko półprodukty. A jednak Markiewicz proporcjonalnie i umiejętnie łączy patos ze światem wyobrażonym i rzeczywistym. I dlatego tworzy dobrą fabułę, której trzeba poświecić kilka godzin.