Jarek Holden

Książka z długą metryką. LITERACKIE WYDARZENIE. Czytało się to jak Cervantesa, momentami Leśmiana, jak Bunina, jak komunistę Iwana Franko. A jednak Mike Johannsen jest osobliwy, osobny, niepowtarzalny. Jego absurd, a zarazem sensowność czynią z tej literatury „PRZYGODOWY SWING”.

Czy to fantasy, science fiction? Zapewne, ale nade wszystko to literatura piękna, bo jeszcze raz zachęcam Was do dokładnej lektury przypisów. Są pasjonujące!

Groniec swoim tekstem spowodowała u mnie „wspólnotowe” rozgadanie. Porozgłaszać trzeba, że „Kundle” to bardzo dobra proza.

Książka Agnieszki Szpili to nie są heksy edukacyjne, czyli sześciokąty do pracy w klasie szkolnej. To manifest. To krzyk i skowyt. To obrazoburcze, a jednocześnie święte rozgadanie.

Jeden z najpopularniejszych współczesnych estońskich powieściopisarzy, dziennikarz i dramaturg. Andrus Kivirähk ma pomysł i dobre wykonanie. A w „Człowieku, który znał mowę węży” oczarował mnie rozpoznaniem ludzkiej duszy. Nie mówił wprost, ale napisał aż nadto. A w Porzeczkach? Porzeczki to czerwień. Jej sok udaje krew. Jest listopad. Są duchy, wielcy święci obchodzą „imieniny”, a lud na Ziemi jest skołowany przetrwaniem. Walczy sam ze sobą i z marami.

Agla – Alef jest fascynująco wyciągającą lekturą, pobudzającą synapsy. A jednak – tak ja we wstępie – chciałoby się więcej i… wciąż. Przeniesie do świata dzieciństwa z twardym odniesieniem do dorosłości, jest figurą wciągającą czytelnika. Ten wizerunek narracyjny popycha nas ku rozpuście czytania, ale także nakazuje stawiać pytania: o nasz pęd, o nasz żądze, o kruchość relacji i odosobnienie w świecie nakazów, zakazów i rozkazów.