Jarek Holden

Ten tom to rejwach i galimatias. Mieszanka utworów wybornych i słabych.

„Uśpione” poleca Annie Ernaux. Ta wskazówka nie dziwi, bo podczas czytania czujemy literackie współistnienie. Noblistka i debiutujący pisarz wywodzą się z twego samego pnia. Ich słowa rosną i pęcznieją. Ich frazy mają nieobliczalną siłę przekazu. Ich literatura jest faktograficzna, a jednocześnie bardzo osobista, osobna.

Literatura Słowińskiej ma liczną symbolikę, jest nacechowana gusłami i wróżbiarstwem. Odwoływanie się do przeszłych przekazów, przez wieki powtarzanych, a ostatnio zapomnianych; zatem autorka „Siostry” odkurza, sprząta, robi rejwach. Tworzy melodyjne strofy na kartach kolejnej książki.

Wspaniała proza, nieoczywista poezja. Liryka miesza się z epiką. Aż mnie korci, by przy użyciu tego fragmentu napisać wiersz; zapożyczony garnitur słów.

„Alfons”, powieść, która „wchodzi” łatwo, szybko i przyjemnie. Ale i tak jest głupia. Tak jak „My, dzieci z dworca ZOO”. Wolę „Efekt Motyla” lub rozwalające system ’21 gramów” lub chore do spodu „Amores perros”.

Podobne uczucie dezorientacji towarzyszyło mi w 2019, gdy skończyłem czytać „Dziwkę”, powieść Anny Mazurek. Jednakże odsuwając wspomnienia, byłem i jestem pełen podziwu dla poetyckiego języka fabuły Marii Halber.

Panowie! Czytajcie „Czempionki”! Pastisz, a może pamflet? Kolorowy przegląd prasy pełnej stereotypów.

Tej książki nie da się zapomnieć. Czyta się ją zachłannie, ale trzeba/należy robić przerwy, bo pasmo bólu i cierpień Balbiny/Lady/Bajki jest tak bardzo dotykające, poruszające, wzruszające.

Nie ma pewności, czy nasze codzienne osobiste wulkany mają swoich portrecistów, jednakże opowiadacze są niezastąpieni w swoich zmaganiach. Ułatwiają nam „nie zwariować”!

Jestem (trochę) bezkrytyczny wobec tego pisarstwa, a towarzyszy mi zawsze głęboka refleksja; zwłaszcza gdy pisarz podejmuje temat starości i miłości. A czyni to na tyle często, że obraz tego pisarstwa jest tak bardzo malarski, iż próbuję odtworzyć sobie kolejne literackie obrazy.

Autor nie dokonuje zbędnych interwencji. Pisze niespiesznie, ale konkretnie. Jest mistrzem pokazywania „czytelności” ludzkiego życia.

„Olive Kitteridge”, produkcja powstała na podstawie książki Elizabeth Strout wydanej w Polsce dwukrotnie pod tytułami: „Okruchy codzienności” z 2010 roku. Książkę czytałem i nie byłem jej zwolennikiem. Mam nadzieję, że z upływem czasu będę większym zwolennikiem „Życia pośmiertnego zwierząt futerkowych”.