Jarek Holden

„Szyja żyrafy” jest napisana, przetłumaczona wspaniałym językiem. Postać Inge Lohmark, nauczycielki biologii, wyjątkowo nieznośna, wiarygodnie cyniczna i samotna. A pozostali? Każdy ma tu swoje pięć minut; nawet meduzy.

Czy Mudiflof ma w sobie magnetyzm, czy powoduje strach przed wysłaniem listu, wykazania się inicjatywą? Dlaczego Philip, mężczyzna, którego kochała Olivia, musiał wyjechać i zając się nagrywaniem reklamówek dla nadmorskich kurortów? A co z Colinem, tym blondynem, który był tak bliski dla Jaspera? Co doprowadziło do wiecznej rozłąki, do ucieczki jednego i trwania w miejscu drugiego?

Debiut (sic!) udany, ale nie wszystko tu gra i współgra. Bo? Bo to coś więcej niż świat wyobrażony. Wymowna, liryczna okładka, a potem pewnego rodzaju niezdecydowanie prozatorskie, a raczej pewnego rodzaju niekonsekwencja.

„Nie/dobry zwyczaj” to akwarium/akwen dobrej rodzinny. Wszystkie „ryby są bliskie sobie”, ale nie wszystkie są takie same. A zaczyna się to tak: „Wiedziałam, jak całe pokolenie chłopców pada niczym anioły nie do odratowania. Nastolatkowie o szarej cerze i z brakującymi zębami, cuchnący amoniakiem i moczem […]

Czyta to się jak pamiętnik. „Ja” dziecko, „ja” dziewczyna, „ja” kobieta. Fotografie lub... obrazy na ścianie. Aurorami zdjęć, obrazów często są ci sami ludzie, ale co rusz pojawiają się w tej historii nowi bohaterowie.

Najbardziej interesujący jest jednak sposób napisania tej powieści. Tak – szarpana, fragmentaryczna, niedopowiedziana, a wszystko w osnowie niełatwej, przekomarzającej się miłości.

Każdy z nas miewa  fatalne zauroczenia. W ZNP jest manifestem tupaniem o podłogę: - Chce jarać szlugi i to ile się da, ile wlezie; bez opamiętania. I czy Belcia pragnie być Łysa jak Sinead O'Connor?

Eliza i Ruda w świecie prawdy i fantazji, z tym że fikcja często okazuje się najprawdziwszą z prawd. Gra w kolory.

(…) gdy Miller i i Nabokov obnażali purytańską duszę Ameryki, Norman Mailer ośmieszał polityczne ego kraju, podkopywał jego narodową dumę, wytykał przyrodzoną agresję, szczególnie widoczną w interwencjach militarnych.

Powieść opowiedziana obrazami. Festiwal bolesnych kadrów. Czekam na adaptację. Z tego literackiego ekshibicjonizmu powstanie naprawdę dobry, smutny film.

Być albo mieć... A oczy mówią, że dni są dokonane… Sarkastyczny narrator podsumowuje życie. A ktoś je dopowiada. Hamlet w wersji soft i „Wilk stepowy" w wersji dla niezdecydowanych (może innym razem odbiorę sobie...).

Na blisko czterystu stronach mamy przeróżne historie: miłości, klepania biedy i sporów o literaturę. Ola i Tobiasz, kochankowie z wyboru i przyzwyczajenia. Gorączka, dreszcze, irytacja i fascynacja...