Jarek Holden

Męskie losy są powtarzalne, jakby wszystko działo się punkcie ksero. Pisarz stara się uciekać od stereotypów, jednak to niemożliwe. W literaturze pięknej tak wiele było, że unikanie powtórek wydaje się wręcz niemożliwe. Wspomnienia, bo tym głównie zajmuje się prozaik, mają ułomną moc. Chyba że to Sandor Marai. Chyba że to „Żar”!

W roku przesilenia, w roku wojny ukazują się w Polsce dwie podobne, a jednak zupełnie inne, książki. To „Gość” wydawnictwa Drzazgi i „Skąd” Książkowych Klimatów. Lubię liryczność, zatem powinienem postawić na prozę Ariane Koch. Jest inaczej. Zdecydowanie wybieram to, co napisał Saša Stanišić.

Pisze o prowincji, o brudnych atletach i nieczystych toaletach. Pokojach bez przedpokoju. O ludziach upchanych na cmentarzach!

Nic, w ogóle NIC nie miałoby sensu, gdyby nie Agnieszka Maciejowska. Jej wstęp, jej opracowanie to osobny przyczynek do napisania tego tekstu. Jej słowa i jej wiedza sprawiają, że momentami teksty Lipskiego blakną w blasku mocy sprawczej pani Agnieszki.

Bo impresjonizm w literaturze to sposób opisania przeżyć bohaterów. I to hiszpański pisarz potrafi robić i robi zabawnie, ironicznie, ale i wykwitnie. Fragmentaryczność kompozycji, budowanie z fraz kopuły i sklepienia. Hołd złożony emigrantom z Hiszpanii, którzy zmienili Stany Zjednoczone.