Jarek Holden

Czy Mudiflof ma w sobie magnetyzm, czy powoduje strach przed wysłaniem listu, wykazania się inicjatywą? Dlaczego Philip, mężczyzna, którego kochała Olivia, musiał wyjechać i zając się nagrywaniem reklamówek dla nadmorskich kurortów? A co z Colinem, tym blondynem, który był tak bliski dla Jaspera? Co doprowadziło do wiecznej rozłąki, do ucieczki jednego i trwania w miejscu drugiego?

Każdy z nas miewa  fatalne zauroczenia. W ZNP jest manifestem tupaniem o podłogę: - Chce jarać szlugi i to ile się da, ile wlezie; bez opamiętania. I czy Belcia pragnie być Łysa jak Sinead O'Connor?

„Kos kos jeżyna” to samo dobro literackie, to mieszalnia form i jednak unikalny indywidualizm, w której Etero oddaje nam całą siebie. Etero, kobieta pod pięćdziesiątkę już na pierwszych stronach książki, ratuje swoje życie, by potem zatracić się w monologu – spowiedzi.

Powieść opowiedziana obrazami. Festiwal bolesnych kadrów. Czekam na adaptację. Z tego literackiego ekshibicjonizmu powstanie naprawdę dobry, smutny film.

Być albo mieć... A oczy mówią, że dni są dokonane… Sarkastyczny narrator podsumowuje życie. A ktoś je dopowiada. Hamlet w wersji soft i „Wilk stepowy" w wersji dla niezdecydowanych (może innym razem odbiorę sobie...).

Nie mam wątpliwości, że wolę Victora poetę. Poza prozaika ma byle jaki kostium. Tak to czuję, widzę.

Trzy odmienne metryki, trzy otwarte szuflady i teksty jak papierowe samoloty latają, wirują, niszczą się, przy lepszym wietrze wznoszą się i zostają zawieszone pod sufitem.

Książka ma fatalną promocję. Na obwolucie napisano „nowomową”, że książka nagrodzona i wyróżniona; dlatego drukowana. Cóż za banał! Cóż za krach!

Nic, w ogóle NIC nie miałoby sensu, gdyby nie Agnieszka Maciejowska. Jej wstęp, jej opracowanie to osobny przyczynek do napisania tego tekstu. Jej słowa i jej wiedza sprawiają, że momentami teksty Lipskiego blakną w blasku mocy sprawczej pani Agnieszki.

Przeczytałem zbiór (dwa razy) na wyrywki. A urywki? Tych we mnie jest bez liku! Cytować można by do chrześcijańskiej Wigilii.

Proza Jakuba Wiśniewskiego przedstawia mechanizmy uzależnienia (każdego – wszelakiego). Jest jak podręcznikowy skrypt dla adeptów psychologi. „Robak” to najlepiej napisana proza od lat. Nie tylko dla facetów, ale jest męska na wskroś. Metroseksualny mężczyzna wywyższany przegrywa tutaj z nieudacznikiem, których pełno w blokach, domach na skraju, i pentahausach wartych miliony.

Sukcesem pisarza jest to, że estetycznie nie jest nachalny, a zbudowana przez niego intryga da się łatwo rozwikłać. I wtedy następuje dramat! Bo jak z tym żyć, jak to przetrawić? Podobnie jak w „Małych rączkach” dzieci władają naszym odczuwaniem. Naszym rozumowaniem i postrzeganiem zła.