Frontiersman

Na razie rosyjski reżim zachowuje się dokładnie tak jak miałem nadzieje się zachowa. Czyli przykręcają śrubę coraz mocniej podczas gdy w środku nastroje się pogarszają. Po puczu władze mieli do wyboru albo zdusić bunt ostro i jednocześnie przeprowadzić jakieś poważne zmiany kadrowe żeby uspokoić sytuację, spróbować rozwiązać problemy żołnierzy na froncie. Albo zamknąć usta tym kto głośno o tych problemach mówi i dalej kontynuować jak było. Nie ma głosów - nie ma problemów.

Parę słów o tym co może powiedzieć nam pucz Prigożyna o współczesnej Rosji.

Jewhenij Prigożyn. Kim jest ten człowiek? Kryminalista i zbrodniarz wojenny? Polityk? Biznesmen - oligarcha? Organizator i właściciel prywatnej kampanii wojskowej? A może po prostu agent rosyjskich służb specjalnych? Najbardziej racjonalna odpowiedź na to pytanie brzmi: prawdopodobnie jest wszystkim naraz. Obserwować losy tego człowieka warto i trzeba robić to uważnie. Bo nam, ludziom żyjącym w zupełnie innym świecie i innym systemie politycznym, ciężko zrozumieć, jak wygląda Rosja od wewnątrz. I jeszcze trudniej jest zaobserwować jakieś realne zmiany, które w rosyjskim systemie się odbywają. Prigożyn jest w 100% produktem tego systemu, który mógł powstać tylko w jego ramach. I to, jak rozwija się jego kariera i jego własne imperium biznesowe, odzwierciedla też zmiany, które zachodzą we wnętrzu śpiącego rosyjskiego wulkanu. Uważam, że w ten sposób pośrednio, przez działalność tego człowieka, zaobserwować można też, jak zmieniała się Rosja w ostatniej dekadzie.

Niedawno podczas swego wystąpienia w mieście Bendorf kanclerz Niemiec Olaf Scholz podkreślił, że zachodnia broń jest wysyłana Ukrainie pod rygorystycznym warunkiem, że nie może ona być wykorzystana do uderzeń na terytorium Rosji.

Rosjanie mocno dążyli do demilitaryzacji Ukrainy jeszcze przed rokiem 2014, co jawnie świadczy o tym, że do wojny się przygotowywali długo przed inwazją na Krym i Donbas. Ostatni minister obrony Ukrainy przed Majdanem Pawło Lebiediew, jak się później okazało, był obywatelem FR i uciekł do Rosji, jak tylko upadł rząd Janukowycza. Tak się też złożyło, że miał firmę budowlaną działającą na Krymie, która dostała mnóstwo zamówień od nowej władzy rosyjskiej na wyspie.

Odpowiadam na falę pytań do poprzedniego mojego tekstu. Łatwiej mi jest opisać tę kwestię w oddzielnym tekście, niż odpowiadać na każdy komentarz i każdą wiadomość do mnie wysłaną. Co zatem miałem na myśli? Jakie to błędy popełnił ten człowiek, które przyczyniły się do rosyjskiej inwazji? Wydaje mi się, że zadający to pytanie po prostu nie orientują się za bardzo, kim był prezydent Zełeński przed wojną i z jakimi hasłami doszedł do władzy. Opiszę wam krótko pewien ciąg logiczny związany z Zełeńskim i rosyjską inwazją.

Grudzień r. 2019. W Paryżu ma miejsce spotkanie tzw. Normandzkiej Czwórki liderów Rosji, Ukrainy, Niemiec i Francji. Przez wiele lat kontynuowany jest ten teatr absurdu, gdzie Rosja udaje, że chce rozwiązać konflikt pokojowo, a nie po prostu szuka sposobu na kontynuacje podboju sąsiedniego kraju, Ukraina próbuje utrzymać status quo, który by nie pozwolił Rosjanom na ten podbój, a Niemcy z Francuzami udają durni, którzy nic nie rozumieją i próbują utrzymać sytuację od eskalacji, bo to źle dla biznesu. Dobrze pamiętam, jak prezydenci Macron i Zełeński po tym spotkaniu szczerze zadowoleni z siebie opowiadali, jaki to jest ogromny postęp i jak im się w końcu po latach uda przełamać sytuację i skierować ją na dobre tory. Prezydent Zełeński całkiem szczerze wierzył, że uda mu się dogadać z Putinem i że dla zakończenia wojny na Donbasie wystarczy jego twardej dobrej woli. Można mu takie poglądy wybaczyć. Zełeński to zawodowy aktor i komik. Showman. On nigdy nie zajmował się działalnością polityczną, nie zajmował żadnego stanowiska w państwowych strukturach, był bardzo słabo zorientowany w polityce międzynarodowej. Nie miał doświadczenia i kompletnie nie rozumiał wtedy podstawowych przyczyn konfliktu między Ukrainą a Rosją. O Macronie nie można powiedzieć nic podobnego. To zawodowy systemowy polityk. On był aktywnym członkiem partii, zajmował stanowiska w różnych urzędach i w końcu w rządzie. To doświadczony polityk, którego kariera jest dość klasyczna dla przeciętnego europejskiego polityka.

Najpierw było szaleństwo bachmutowe, potem szaleństwo kontrofensywne, które zresztą jeszcze trwa i potrwa dość długo, no a teraz dodaje się szaleństwo tajnodokumentowe. I tak żyjemy od jednej medialnej burzy do drugiej. Od euforii do depresji. Od dyskusji, czy Ukraina odbije Krym od razu, czy troszkę później do zastanawiania się czy w ogóle jest w stanie przeprowadzić kontrofensywę, bo już nie ma ani ludzi, ani sprzętu, ani czasu. I tą burzę nam urządzają często czołowe media zachodniego świata. Te, które w tym świecie uważa się za złoty niby standard dziennikarstwa. W rzeczywistości, we współczesnym świecie rządzonym przez youtube i facebook, te media to dinozaury, które próbują nadążyć za uciekającą im epoką i starają się trzymać odbiorcę w ciągłym napięciu. Czyli robią to samo co i "te wasze internety" tylko trochę bardziej niezgrabnie.

Arti Grin. To jest bardzo doświadczony ukraiński oficer artylerii średniego poziomu. Mówiąc doświadczony, mam na myśli że należy do kohorty ukraińskich weteranów walczących od roku 2014 i mających ogromne doświadczenie bojowe. Co jakiś czas ten oficer udziela wywiadów dla kilku dziennikarzy ukraińskich. Średnio raz na kilka miesięcy. W nich daje swoją oceny sytuacji obu walczących stron i ich perspektywy na froncie w następne miesiące. I to jest ciekawe pod tym względem, że jest to ściśle pogląd wojskowego znajdującego się nieprzerwanie na froncie. Co jest rzadkością samo w sobie. Jest bardzo spokojny, wyważony, całkiem krytycznie nastawiony do własnej armii. Oczywiście nie może znać wszystkiego i ocenia sytuacji ze swego poziomu dowodzenia ... i na to trzeba brać poprawkę. Jednak ten człowiek należy do tych którego wywiady oglądam zawsze i z którego ocenami zawsze warto się zapoznać. Kiedyś jeszcze na początku wojny, przed rozpoczęciem rosyjskiej ofensywy na Donbasie wiosną- latem 2022, już robiłem streszczenie wywiadu z Arti. Z perspektywy czasu, możemy powiedzieć, że ogólnie jego analiza była całkiem trafna, chociaż i pomylił się na poziomie taktycznym w niektórych miejscach, bardzo dobrze określił sytuację na poziomie strategicznym wtedy. Więc jego opinie między innym są już sprawdzone czasem.

Ostatnio modnym się zrobiło, omawiając sytuację Ukrainy w tej wojnie, ubolewać nad katastrofalnym stanem tego kraju, który ma być na skraju wyczerpania. No i rzeczywiście - jedna trzecia gospodarki utracona, duża część ludności uciekła z kraju i nie wiadomo, czy powróci, duże straty osobowe walczącej ukraińskiej armii, zrujnowane miasta i całe regiony. Realiści lubiący liczyć suche i twarde liczby w połączeniu z tak samo twardymi interesami mówią jednoznacznie: jeżeli nawet Ukraina tę wojnę przeżyje, to z wojny wyjdzie słaba i wyniszczona. I, co za tym idzie, będzie łatwym łupem Rosji w razie późniejszej dogrywki.

2 marca tego roku grupa wojskowych zajęła 2 wioski w obwodzie briańskim Federacji Rosyjskiej. Natychmiast z rosyjskiej strony ta sytuacja wywołała burzę informacyjną. Media kontrolowane przez Kreml (a to jest w chwili obecnej absolutna większość mediów ogólnokrajowych i regionalnych) zaczęły pisać o ukraińskiej grupie dywersyjnej, która przeprowadziła atak na terytorium Rosji.

Dziś w niemieckim wydaniu Rheinische Post został opublikowany obszerny wywiad z szefem korporacji Rheinmetall, Arminem Pappergerem. Rheinmetall to największy producent broni w Europie i jedna z największych tego typu korporacji na świecie. Pan Papperger podczas wywiadu oznajmił, że Rheinmetall już w tej chwili prowadzi negocjacje z rządem w Kijowie w sprawie budowy na Ukrainie fabryki czołgów zdolnej do produkcji do 400 czołgów rocznie.