Grzegorz Antoni Kanik

Czy wiecie co to, a właściwie kto to jest "pies ogrodnika"? Pies ogrodnika pilnuje ogrodu, owoców nie je, ale spróbujcie się poczęstować? Przekonacie się, jak ostre ma zęby, jak potrafi bronić terenu. Jakbyście chcieli go pozbawić wszystkich kości świata. Tacy sami są niektórzy ludzie. Całe życie taplają się we własnym bagnie. Nurzają się, jakby pływali w najczystszych wodach Adriatyku lub jakieś "błękitnej laguny". Smród swojskiego bagienka przebija wszystkie zapachy świata, nawet "Chanel no.5" nie ma szans.

...Mądrość ludowa, choć nieraz ubrana w głupie słowa, jest bardzo aktualna. Aktualna od wieków. I aktualna będzie na wieki... Od paru dni mam wojnę w domu. Niestety, jak większość, mam podstawowy problem - dwoje ludzi i jedno mieszkanie. Kogo to nie spotkało po rozpadzie związku . Zaczęło się od drobnych docinek i wyśmiewania. Później zaś były wyrzuty - "... jak śmiałem ją opisać, jak śmiałem ją o cokolwiek oskarżać...". Ano śmiałem.

... nie bała się jego siły, lecz swej słabości... dlatego uciekła, "silna kobieta"… [źródło: Irracja] ... she wasn't afraid of his strength, but of her weakness... that's why she ran away, "a strong woman"... ******* »Współuzależnienie, dla JEGO ofiary, to jest katorga, tym bardziej że, pan i władca, przed kworum, żądnym sensacji, zawsze potrafi się wybielić, zmyślając niestworzone historie, usprawiedliwiające tylko jego. Iluzja i zaprzeczenie są jego doradcami. Nie tylko jego rodzina, ale i sąsiedzi widzą w nim uczynnego Marka z „Dewajtis”, a nie znęcającego się nad żoną Mścisława z „Korony królów”« … taki komentarz, pod tym aforyzmem pojawił się na pewnym portalu literackim. Byłem trochę zdziwiony, bo nie to miałem na myśli, lecz właściwie to poprawny komentarz. Jedna ze stron „ucieczki” od np. toksycznego związku. Nie wypada mi nic dodać, ani ująć, tym bardziej że, poruszałem tam w innym miejscu… i pewnie tutaj, za jakiś czas, też ten temat poruszę…

… przygodę z „piórem” zacząłem dość wcześnie. Jeszcze w szkole podstawowej, choć wtedy bardziej czytelnictwo mnie pociągało. Dopiero w szkole średniej, za sprawą profesorki, polonistki, życzliwiej na „pióro” spojrzałem. Okres „warszawski” to istna namiętność, choć wszystko spaliłem po śmierci żony, zbyt bolesne wspomnienia budziły. Następne ćwierć wieku to druga żona, drugie życie i rodzina. Tylko rodzinne kartki świąteczne i laurki pozostały… W 2009 roku powróciłem, już na stałe, do swej „miłości do pióra”…

Treść powstała po usłyszeniu pewnego sporu...

Problem z poprawną (poprawną w domniemaniu religii i ich kapłanów) interpretacją tetragramu JHWH leży w tym, że wszystkie hipotezy i opracowania są w konwencji wynikającej z „tradycji kapłańskiej”. Jest to najmłodsza tradycja pisania i interpretacji tekstów biblijnych, datowana na ok. 450 p.n.e. a jej autorami są kapłani z Jerozolimy. Według mnie jest najmniej wiarygodnym źródłem, gdyż jej „głównym zadaniem” (jak i „teologii”) jest dowodzenie, iż „Bóg” jest istnieniem osobowym oraz spersonalizowanym, nielitościwym i dalekim od ludzi, którego jedynie „kasta kapłańska” jest w stanie przebłagać i odwieść od „karania” ludzkości [1]. Co z tego wynika, to już wiadomo. Kasta kapłańska nie tylko jest „niezbędna”, lecz niezbędna jest również ich całkowita władza nad rodzajem ludzkim. O pozostałych benefitach nie warto już wspominać. Wróćmy jednak do problemu Tetragramu – Jahwe czy Jehowa. A może Johewa? Ta koncepcja, chociaż mało znana, ma dość mocne podstawy. Aby ją uzasadnić, musimy się wpierw przenieść na tereny obecnej Etiopii i zacząć od dalekiej historii.

… i wtedy, choćbyś nie wiem jak bardzo, tęsknił za Ojcem… wtedy rodzi się bunt i stajesz się ateistą...

... z cyklu »Pytania i prawdy wiecznie żywe« … w środowiskach ortodoksyjnie religijnych istnieje tendencja do traktowania kobiet na równi ze zwierzętami. I tutaj rodzi się pytanie…

[...] W Biblii można znaleźć wiele fragmentów mówiących, iż „Bóg” jest »miłością« i poprzez »miłość« (tak „Bożą jak i wzajemną, ludzką”) błogosławi to co człowiek czyni w swym życiu. Jednak te dwa fragmenty 1 Listu św. Jana wręcz bezpośrednio na takie rozumienie „błogosławieństwa Bożego” (poprzez »miłość«) wskazują [...] [...] Powyższe dwa cytaty Pisma Świętego są najbardziej adekwatne do dyskusji o tzw. sakramencie małżeństwa i jego ważności. Najważniejszym zaś pojęciem, w rozpatrywaniu ważności „sakramentu małżeńskiego” jest pojęcie »nierządu«, które nie jest jednoznaczne z »niewiernością cielesną«, choć w niektórych przypadkach może nią być. Od wieków, jeszcze poprzedzających czasy Jezusa, aż po dzień dzisiejszych pojęcie »nierządu« jest kojarzone z »handlem żywym towarem« [...]

Sam nie wiem od kiedy dostrzegam pewien rodzaj hipokryzji jaka cechuje postawy ludzi wobec mojej osoby. A sprawa dotyczy wstydu, wstydu jaki ludzie czują mając się przyznać do znajomości ze mną. Można powiedzieć, że jest to związane z moją obecą sytuacją. Życie, zresztą z dużą dozą mojej winy i przyzwolenia, zepchnęło mnie na samo dno ubóstwa. Tak, jestem nędzarzem borykającym się z wieloma problemami dnia codziennego. Często nawet okłamuję ludzi, mówiąc o moim codziennym życiu. Ja też się czasami wstydzę przyznać, że niezabardzo mam co włożyć do garnka. Na całym świecie ludzi są jednakowi, wszędzie mają takie same zachowania, wszędzie wstydem jest znajomość z biedakiem. Więc może to jest przyczyną takiego, a nie innego zachowania ludzi? Jednak nie zawsze byłem nędzarzem. Był czas gdy dawałem zatrudnienie ludziom, gdy ludzie byli zależni od mojej firmy, od mojego widzimisię jako pracodawcy [...]

… na ekranie przewijały się poszczególne posty użytkowników. Miała chwilę odpoczynku od pracy, taką małą przerwę pomiędzy jedną a drugą czynnością. Wtedy właśnie uciekała na Tweetera, to jest jej sposób by uciec od rozmyślań. Uciec, choć na chwilę, od myśli o tym co było, co jest i co może przynieść przyszłość. Przeglądała więc te post, jedne mniej uważnie, inne z większą uwagą. Zwłaszcza gdy któryś ją zaciekawił. Przy tych najbardziej intrygujących klikała „Obserwuj”, raczej rzadko ktoś odwdzięczył się tym samym… … nie pamięta, ile razy dzisiaj polubiła czyjś profil i kliknęła „Obserwuj”. Może dwa lub trzy razy, może więcej razy. Już zastanawiała się, czy nie wyjść z portalu, gdy przyszło „powiadomienie”. Ktoś zareagował i odwzajemnił się tym samym, zaczął obserwować jej profil. Sprawdziła jeszcze raz, kto to, jaki ma profil. Postanowiła napisać i podziękować – „Thanks for following me back. Nice to meet you as well”.

… a kto Ci powiedział, że ateista w nic nie wierzy, że nie wierzy w „Boga”? Elitarny Kościół, elitarna religia i ich „bogowie”, za jakich się uważa kler? Każą do siebie mówić „ksiądz”, choć nigdzie, ani w katechizmie, ani w Kodeksie Prawa Kanonicznego nie znajdziesz takiego tytułu. Znajdziesz go za to w starych pergaminach, gdzie Kiejstut był „księdzem litewskim”, bo w staropolskim języku to właśnie oznaczał (zamiennie stosowany) ten tytuł, tytuł „księcia”…