Marcin Ogdowski

Nawet 100-tysięczny amerykański kontyngent – jeśli zabraknie politycznej zgody na jego użycie – przed niczym nas nie uchroni.

Przez lata obecność amerykańskich żołnierzy w Polsce stała się symbolem bezpieczeństwa i trwałości sojuszu z Waszyngtonem. Problem w tym, że znaczna jej część ma charakter rotacyjny i pozostaje uzależniona od politycznych decyzji podejmowanych za oceanem.

Niemcy chcą zbudować armię, która będzie przygotowana do udziału w pełnoskalowym konflikcie zbrojnym. Czy to się uda i czy jest się czego (w Polsce) bać?

Światowe wydatki wojskowe osiągnęły w 2025 roku poziom 2,89 bln dol. – wynika z danych Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI). Najszybciej zbroją się dziś Europa i Azja, a jednym z liderów wzrostu pozostaje Polska.

Polska bomba atomowa – konieczność czy fałszywa alternatywa?

Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której Amerykanom by zależało na „ubombowieniu” Polski. Przykład izraelski nie przystaje zupełnie do naszej sytuacji.

W Afganistanie nie dało się „stać z tyłu”, „front” był praktycznie wszędzie. I żaden z kontyngentów koalicji nie był tam „turystycznie”, nawet jeśli narodowe RoE zakładało ograniczony udział w walkach. Talibowie się takimi szczegółami nie przejmowali – atakowali także oddziały zaangażowane w działania humanitarne.

Nie milkną echa skandalicznych słów Donalda Trumpa, który zakwestionował wkład sojuszników z NATO, sugerując, że w Afganistanie „trzymali się z tyłu”. I że Ameryka ich nie potrzebowała.

Afganistan to była dla mnie wspaniała przygoda, „turbomęska”, jak mówił o tej misji jeden z moich mundurowych kolegów. Ale...

„Nigdy ich nie potrzebowaliśmy” – powiedział Donald Trump o sojusznikach w Afganistanie. To zdanie nie jest kontrowersyjne, ono jest fałszywe. I obraźliwe.

Polska-Stany Zjednoczone: czy to jeszcze sojusz czy już uzależnienie?

W logice Trumpa sojusze nie są wartością, lecz narzędziem – użytecznym tak długo, jak długo przynoszą wymierny zysk. Czas się z tą myślą oswoić.