Marcin Ogdowski

Przez lata wydawało się, że problemy związane z ekstremalnymi upałami są specyfiką misji prowadzonych w Iraku i Afganistanie. Dziś podobne wyzwania coraz częściej pojawiają się także podczas operacji i ćwiczeń w Europie. Tymczasem wysokie temperatury oddziałują nie tylko na kondycję żołnierzy, ale też na osiągi sprzętu i tempo logistyki. Dlatego zachodnie armie coraz częściej traktują fale upałów jako realny czynnik wpływający na gotowość operacyjną.

Sierżant sztabowy Michael Ollis, który w 2013 roku w Afganistanie osłonił własnym ciałem polskiego oficera, zostanie pośmiertnie uhonorowany Medalem Honoru – najwyższym amerykańskim odznaczeniem wojskowym. Decyzję o przyznaniu medalu zatwierdził w imieniu Kongresu prezydent USA Donald Trump, domykając wieloletnie starania rodziny i środowiska weteranów.

W Afganistanie nie dało się „stać z tyłu”, „front” był praktycznie wszędzie. I żaden z kontyngentów koalicji nie był tam „turystycznie”, nawet jeśli narodowe RoE zakładało ograniczony udział w walkach. Talibowie się takimi szczegółami nie przejmowali – atakowali także oddziały zaangażowane w działania humanitarne.

Nie milkną echa skandalicznych słów Donalda Trumpa, który zakwestionował wkład sojuszników z NATO, sugerując, że w Afganistanie „trzymali się z tyłu”. I że Ameryka ich nie potrzebowała.

Afganistan to była dla mnie wspaniała przygoda, „turbomęska”, jak mówił o tej misji jeden z moich mundurowych kolegów. Ale...

Dość poczytać rosyjskie fora i opinie uczestników spec-operacji oraz członków ich rodzin, gdzie mowa jest o powszechnym „utylizowaniu kalek” (dosłowny cytat).

To, co z ukraińskiej strony przebija się na zewnątrz, to wyselekcjonowany materiał, zwykle wypuszczany mocno post factum, z intencją budowania przekonania o wysokiej dynamice działań (ich rozległości i szybkości). Co w założeniu ma wywołać pozytywny efekt u „swoich” (podbudować morale) i negatywny u rosjan (zmylić ich, przestraszyć, skłonić do pochopnych działań).

Co jakiś czas wraca temat ukraińskiej mobilizacji – ostatnio wywołał go sam prezydent Zełenski, mówiąc, że armia chciałaby powołać pół miliona ludzi.

Oczywiście, 11 września nieodłącznie kojarzy mi się z atakami na WTC, ale mam też inne wspomnienia. Załączone zdjęcie zrobiłem w ósmą rocznicę zamachu – mniej więcej w tym samym czasie, w którym piszę teraz ten post – w Ghazni.

Najpierw krótki opis do załączonego zdjęcia. Zrobiłem je 4 września 2009 roku w Afganistanie, gdzieś między Ghazni a Giro.

Oto kolejna część cyklu, w ramach którego publikuję obszerne fragmenty mojej pierwszej książki „zAfganistanu.pl. Alfabet polskiej misji”.

Oto kolejna część cyklu, w ramach którego publikuję obszerne fragmenty mojej pierwszej książki „zAfganistanu.pl. Alfabet polskiej misji”.