Strategy&Future

Jak informują dziennikarze ukraińskiej edycji magazynu „Forbes”, firma DTEK Energo, której właścicielem jest największy ukraiński oligarcha Rinat Achmetow, jest obecnie, w związku z wojną, warta ok. 580 mln dolarów, podczas gdy przed 24 lutego była wyceniana na niemal dwa mld dolarów [1]. Firma straciła jedną ze swoich elektrociepłowni w Ługańsku, ale nie to jest główna przyczyna „przeceny”. [1] https://forbes.ua/ru/inside/energetichna-imperiya-rinata-akhmetova-shcho-zalishilosya-vid-dtek-i-skilki-vona-teper-koshtue-18072022-7203

Jacek Bartosiak i Antoni Opaliński rozmawiają, jak wygrać wojnę i nie przegrać pokoju (od Grunwaldu do Kijowa) i jaka jest optymalna strategia wojskowa dla Polski.

Tomasz Świerad (nowy współpracownik Strategy&Future) o swojej długoletniej służbie w Wojsku Polskim, o stanie Wojska Polskiego i o ewolucji pola walki w rozmowie z Antonim Opalińskim.

Przebieg II wojny ukraińskiej, a zwłaszcza skuteczny opór Ukraińców, skłania niektórych do marzeń do restytucji Rzeczypospolitej Obojga Narodów (rzecz jasna z Polską na czele). Hurraoptymiści widzą już Moskwę poza systemem europejskim, zredukowaną do granic sprzed czasów wielkiej ekspansji. Nie wdając się w polemikę z tymi pobożnymi życzeniami, warto jednak pochylić się nad przyczynami upadku pierwszego związku narodów Międzymorza. Nasze elity polityczne powinny odrobić tę lekcję, aby nie powtórzyć błędów przodków.

Kolejność pracy intelektualnej powinna być następująca wielka strategia, strategia rywalizacyjna, strategia wojskowa i koncepcja operacyjna. W tej kolejności.

Na tym etapie należałoby przedstawić główne założenia scenariusza, przebieg gry i jej rezultat – niestety, nie jest to możliwe. Raport opisujący przebieg gry otrzymał klasyfikację SECRET/NOFORN, i chociaż został częściowo odtajniony, to w praktyce niemal wszystko, co interesujące, zostało pokreślone nadgorliwą ręką cenzora – niejawny pozostaje chociażby scenariusz, plan strategiczny „niebieskich” i „czerwonych”. Jak widać, nie tylko Polska ma więc problem z nadmierną skłonnością do utajniania dokumentów. Ba, nie wiemy nawet na pewno, czy Weinberger przedstawił wyniki gry Reaganowi.

Jacek Bartosiak i Albert Świdziński w rozmowie o kulturze strategicznej Rzeczypospolitej, metodzie net assessment i o sztuce wojennej.

Od kilkunastu lat jestem działaczem Fundacji Otwartego Muzeum Techniki (FOMT) we Wrocławiu [1]. Organizacja ta zajmuje się szeroko pojętymi działaniami edukacyjnymi związanymi z historią techniki. Posiada kilka zabytkowych statków (w tym barkę Irena z 1936 r. i holownik parowy Nadbor z 1947 r.) oraz zabytków architektonicznych. Jedną z głównych form działalności FOMT jest wydawanie książek autorstwa jej prezesa prof. Stanisława Januszewskiego oraz innych autorów.

Wobec wojny toczącej się na Ukrainie oraz wielu analiz i tekstów odnoszących się do skutecznych operacji wojskowych prowadzonych przez Siły Zbrojne Ukrainy, w tym ukraińskie siły specjalne, warto zadać sobie pytanie, jak można pozycjonować wzrost znaczenia Sił Zbrojnych RP, a konkretnie tego ich elementu, jakim są Wojska Specjalne.

Jacek Bartosiak – co nas dzieli od realizacji marzenia o Międzymorzu – w kontekście trwającej wojny na Ukrainie.

Siły zbrojne, które nie odnosiły w przeszłości znaczących sukcesów wojskowych, mają większe szanse, by nie przegapić momentu, gdy zaczyna się proces końca cyklu przydatności broni. Przeszłe wojny stwarzają iluzję, że konkretne technologie zawsze będą skuteczne. Ta iluzja miesza się z interesami wojska, przywództwa politycznego, przemysłu i z utrwalonymi interesami konkretnych polityków i grup interesów w systemie polityczno-społecznym itp.

Jacek Bartosiak, Nicholas Myers i Albert Świdziński omawiają opcje Polski wobec wojny na Ukrainie.