9kier

Przygoda z planszową, przeznaczoną dla maksymalnie czterech osób wersją Darkest Dungeon okazała się emocjonalnym rollercoasterem. To z jednej strony solidna, choć niepozbawiona niedoróbek adaptacja cyfrowego pierwowzoru, z drugiej nadal niezakończony dramat związany z niekompetencją Mythic Games. Wielka szkoda, że marka nie trafiła w lepsze ręce.

Po kiepskim „Eksperymencie” Grzegorza Kopca w naszym kierowniczym klubie książkowym trafiły się dwie naprawdę dobre pozycje – „Drzemiący w piaskach” Toma Hollanda i „Czerwone drzewo” Caitlin R. Kiernan – choć nie wszyscy członkowie się ze mną w tej kwestii zgodzili.

Zrobiłam sobie przerwę od pisania o grach i nagle okazało się, że mam mnóstwo czasu na czytanie. Spośród czterech przeczytanych ostatnio powieści prezentuję dwie – „Nie chcesz wiedzieć” Bartosza Szczygielskiego oraz „Eksperyment” Grzegorza Kopca.

Nie trzeba znać uniwersum League of Legends, aby czerpać przyjemność z serialu Riotu. To wciągająca opowieść o tym, jak wszystko się zaczęło – i znacznie więcej.

Toksyczne zachowania są, naturalnie, odstręczające. A czasami – pociągające.

„Blaszany bębenek”, będący luźną adaptacją powieści Güntera Grassa, może być najlepszym ze spektakli, które miałam przyjemność oglądać we wrocławskim teatrze.

Trochę w niej „Zmierzchu”, trochę „50 twarzy Greya” – mnóstwo niezdrowych zachowań i jedno zaskakująco pozytywne.

Drugi sezon „Love, Death + Robots” – netfliksowej antologii filmów krótkometrażowych – ma już nie osiemnaście, lecz jedynie osiem odcinków. Uszeregowałam je od najlepszego do najgorszego i przyjrzałam się wszystkim po kolei.

W moim życiu od dłuższego czasu brakuje szczerej fascynacji. Chciałabym odkryć hobby, które pochłonie mnie bez reszty i pozwoli mi się odciąć od pracy czy życia codziennego. Relacja, jaką główny bohater My Octopus Teacher nawiązuje z ośmiornicą, jest niesamowita, ale właśnie rzucenie wszystkiego na rok, podwodna izolacja i pogłębianie kontaktu z naturą to aspekty, które sprawiają, że ten nominowany do Oscara film dokumentalny tak do mnie przemawia.

Osobiście popieram realizowanie w sypialni choćby najbardziej szalonych fetyszy, tak długo jak wszystkie strony się na to entuzjastycznie zgadzają oraz nikomu nie dzieje się krzywda. Jeśli kogoś kręci zabawa moczem albo ktoś ma ochotę przebierać się za pingwina i podnieca go jego partner szukający w wyimaginowanym śniegu ptasich jaj, ma moje pełne wsparcie, nawet jeśli prywatnie kompletnie mnie to nie interesuje. Żadnego gatekeepingu – świat byłby lepszym miejscem, gdyby ludzie przestali sobie wzajemnie zaglądać do łóżek i oceniać to, co się tam wyprawia.