Marcin Ogdowski

Zanim wybuchła pełnoskalowa wojna Wadim handlował ciuchami na bazarku w Bachmucie. "Wielkich pieniędzy z tego nie było", mówi. "Ale jako dzieciaki z sierocińca, nie mieliśmy z żoną wielkich oczekiwań", uśmiecha się lekko. "To było dobre, zwyczajne życie", podkreśla. Przerwał je rosyjski pocisk artyleryjski, wystrzelony w pierwszych miesiącach walk o miasto.

... na Lachy. Czy Polska powinna bać się ukraińskiej armii po wojnie? Fakty i mity o zagrożeniu zza wschodniej granicy.

„Polacy. Oni tylko małe dziewczynki bić potrafią…”, usłyszałem i wnet się we mnie zagotowało. Ale szybko się opanowałem i jak to ja, nie dałem po sobie znać, że poczułem się dotknięty. Ba, że w ogóle zrozumiałem wypowiedziane słowa.

Moja rozmowa z Piotrem Łukasiewiczem, chargé d’affaires RP w Ukrainie, o wojennej adaptacji Ukraińców, o wnioskach dla Polski oraz o przyszłości rosji.

Ilość nie zawsze przechodzi w jakość, ale co do zasady, im większa armia, tym większe szanse na wojenne powodzenie. Wojny jednak kiedyś się kończą – i rzesze zmobilizowanych mężczyzn nagle pozostają bez zajęcia.

"I tylko to, zemsta na okupantach, nadaje teraz mojemu życiu sens”, wyznał mi pewien ukraiński oficer. Zapraszam do lektury kolejnego tekstu o wojennej traumie, tym razem poświęconego Ukraińcom.

W potocznych wyobrażeniach o skutkach wojny na Wschodzie zwykle skupiamy się na Ukrainie i jej obywatelach. Umyka nam, że problem wojennej traumy dotknie też rosjan; już dotyka.

Co jakiś czas wraca temat ukraińskiej mobilizacji – ostatnio wywołał go sam prezydent Zełenski, mówiąc, że armia chciałaby powołać pół miliona ludzi.

Wciąż zbieramy na trzy maszyny dla ukraińskiej armii. Jako ambasador akcji zachęcam Was do udziału w zbiórce.